Ja dat zie je zeker verkeerd

Dat eerste is onjuist.. dat tweede is discutabel. Kinderen moeten ook blij zijn met wat ze krijgen.. Lijkt mij vrij logisch

Wat er niet kan komen, kan niet. En ieder mens is uiteindelijk verantwoordelijk voor eigen geluk en kansen. Of je nu uit een bijstandsgezin komt of je ouders hebben 5 miljoen op de bank en je hebt alles gehad wat mogelijk was. Die eigen benen komen sowieso.
Maar verder iets met een crisis e.d. Dat ze nu blij mogen zijn dat ze uberhaubt nog 1 hobby mogen uitoefenen (bij een vereniging oid). In de ideale omstandigheden is het leuk als een kind twee hobbys kan (en wil) uitoefenen en als je het kan en wil betalen lekker laten gaan. Maar het is wel zot om te zeggen dat als je niet minimaal twee hobby's kan aanbieden aan je kind dat je dan maar niet aan kinderen moet beginnen. Taartbakken is leuk, maar je zou maar een of twee kinderen hebben dat op paardrijles, piano of drumles wil. En dan verlies je je baan.. Oeps.. Moet je al een stap terug doen, maar wel die hobby's blijven betalen. Terugstoppen wordt lastig Denk dat je dan blij bent dat je je huis nog hebt, geld voor vaste lasten en de rest gaat naar eten en kleding.
edit:
Voor de extra duidelijkheid nog maar even een toevoeging.. Het gaat mij om het ‘moeten’ of de verplichtingen. Je moet je kind dit of dat kunnen bieden, anders wordt t niet gelukkig of moet je er niet aan beginnen. Je kan je kind gouden bergen bieden, maar dat is geen garantie voor geluk of een blij kind

Liefde, geborgenheid, het liefst zo min mogelijk stress, maar wel zekerheid is het beste wat je kunt bieden. Naast het noodzakelijke eten, drinken, dak boven je hoofd en school. De rest is echt bijzaak, dan behoor je imo ook niet over moeten en verplicht dit of dat te beginnen.
Bovendien kun je maar tot op zekere hoogte plannen. Het leven is wat er gebeurd terwijl je andere plannen maakt. Je kunt op een moment beslissen in we gaan er voor of nog maar even niet. Maar een jaar later is de situatie wellicht hele anders, maar dan zijn ze er wel. Dan kun je ze niet terug stoppen of teruggeven. Dan is het roeien met de riemen die je hebt. Dromen en plannen maken mag, maar die zet je als snel aan de kant als je om wat voor reden dan ook een stap terug moet doen. Maar daar zal ieder voor zich achter moeten komen. Ik denk dat je in Nederland al blij mag zijn dat je het überhaupt zo mag (of minder blij dat je het zo moet plannen?). Vroeger kwamen ze er gewoon of niet en was de enige zorg die je had of eten op de tafel stond, ging je kind gewoon naar een zus of broer om daar op te groeien.. Tien jaar geleden mocht men zich zorgen maken of je er 1 of 2 wil, wanneer ze komen (soms of ze komen) en of ze later op tennis, hockey of paardrijden gaan.

Maar de financiële crisis heeft in de laatste toch een aardig gat geslagen.