Leuk dat je nog even terug komt op je topic.
Destijds heerlijk om gelachen.
Gelukkig voor jou konden je eierstokken los gaan tijdens deze goede relatie
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Hannanas schreef:Gefeliciteerd!!
Leuk dat je nog even terug komt op je topic.
Destijds heerlijk om gelachen.
Gelukkig voor jou konden je eierstokken los gaan tijdens deze goede relatie
Dankjewel!






wemkelover schreef:Ik ken het gevoel.
Ik heb ook rammelende eierstokken.
We hebben eindelijk een woning waarin het zou kunnen, zitten we financieel weer slecht.
Vriendlief zit nu in de ziektewet, is een tijdje terug geoppeerd aan zijn knie. Hij was stratenmaker maar helaas kan hij dit beroep niet meer uitoefenen, want dan zou hij over 5 jaar geen knie meer over hebben. Een beetje onzekere toekomst op dit moment, en dat maakt mij wel zo verdrietig af en toe.
Ben indd bang dat het straks ook te laat is, of dat het niet wil lukken.
Als het aan mij lag was ik nu al gestopt met de pil. Mijn vriend wil eerst wachten tot hij weer werk heeft. Ik hoop dat het lukt.
Dat werd alleen maar meer toen ik het groene licht kreeg thuis, maar tjonge hey, ik vond het toch erg. Nu heb ik last van andere hormonen
Zolang ie het maar bij speeltjes houdt...
Straks belandt zijn hand in je gezicht en trekt ie de haren uit je kop
Zoolgangster schreef:Leuk te horen dat je in verwachting bent! Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Toen mijn hubbie en ik "kinderjeuk" hadden, uitte zich dat in het zien van baby's overal. Maar dan ook overal.

hij maakt voor t eerst een echte middagslaap

. Mijn relatie is uiteindelijk stukgelopen. En ik zeg niet dat ik geen kinderen zou willen ooit, maar ik voel me ook niet bepaald alsof het is iets is waardoor mijn leven incompleet zou zijn. Ik denk eerder, moest ik iemand tegenkomen met wie het héél goed klikt en hij kan me dat gevoel geven...maar moest ik Mister Right niet tegenkomen dan heb ik genoeg andere dingen om mijn leven "zin" te geven.
), en ik zal ze alle liefde geven, maar het is niet alsof ik..ik weet niet hoe ik het goed verwoorden..fierder of trotser ben.... ik kreeg nu ook een aantal keren te vraag van "nu er zo dicht in je omgeving baby's komen, voel je het zelf nu ook niet kriebelen?". En eerlijk, nee. Misschien juist omgekeerd, misschien nu ze er zijn dat het juist weer gedempt is omdat ik nu ook weer die andere niet-roze-wolk realiteit zie. Kwanyin schreef:Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Hier is eigenlijk de omgekeerde beweging gaande. Mijn relatie is uiteindelijk stukgelopen. En ik zeg niet dat ik geen kinderen zou willen ooit, maar ik voel me ook niet bepaald alsof het is iets is waardoor mijn leven incompleet zou zijn. Ik denk eerder, moest ik iemand tegenkomen met wie het héél goed klikt en hij kan me dat gevoel geven...maar moest ik Mister Right niet tegenkomen dan heb ik genoeg andere dingen om mijn leven "zin" te geven.
Ik heb intussen ook een neefje en nichtje bij. Mijn moeder zei voor de geboorte jaaaa wacht maar, kinderen van je bloedverwanten is heel anders daar voel je je veel meer betrokken bij dat "vreemde" kinderen...maar om eerlijk te zijn, ik vind ze wel leuk (ook omdat ze gewoon heel braaf zijn), en ik zal ze alle liefde geven, maar het is niet alsof ik..ik weet niet hoe ik het goed verwoorden..fierder of trotser ben.... ik kreeg nu ook een aantal keren te vraag van "nu er zo dicht in je omgeving baby's komen, voel je het zelf nu ook niet kriebelen?". En eerlijk, nee. Misschien juist omgekeerd, misschien nu ze er zijn dat het juist weer gedempt is omdat ik nu ook weer die andere niet-roze-wolk realiteit zie.
Wat vervelend meid....
Ze zijn zo lief als ze klein zijn
Later ook hoor....