Bokt.nl

**Geplaatst**: 19-04-16 17:45

Geplaatst: 19-04-16 17:45

Zonder lossere banden bij je si gewricht kun je niet bevallen, bekkeninstabiliteit is de overtreffende trap daarvan en is het elastiek uitgelubberd bij wijze van. Dus zijn een cadeautje van de hormonen. Ik ben al te flexibel van nature, dus het was al los en nu alleen maar losser. Ik heb ook lang mijn bekken los voelen zitten, voelt echt extreem ranzig dat je de gewrichten los kan voelen wiebelen :')

Dergelijke mate zoals Chanel en ik het hebben komt gelukkig niet vaak voor. Mijn verloskundige was nog nooit zo'n erge mate tegengekomen als die van mij al bij eerste kind. Ziekenhuis kwam het ook zeer zelden tegen bij eerste zwangerschap. En vaak is het na de bevalling als de hormonen wegtrekken (vaak na zo'n 6 week begint) bij de meesten al snel verbetering te merken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-04-16 17:56

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst door de TopicStarter : 19-04-16 17:56

Bij mij heeft het ook niet geholpen dat ze eerst een verkeerde (of toch niet de hoofdoorzaak) diagnose hebben gemaakt waardoor ik letterlijk maanden verloren heb en voor niets 3 cortisonespuiten heb laten zetten.
Nu zit ik eindelijk bij een heel goede kinesist die daar is in gespecialiseerd, en kunnen de verloren maanden ingehaald worden (hopelijk).

**Geplaatst**: 19-04-16 17:59

Geplaatst: 19-04-16 17:59

Ik heb ondanks een aantal dingen die niet volgens plan liepen, dan weer een heel positief gevoel overgehouden aan mijn keizersnede en weekje ziekenhuis. Nu moet ik er wel bij vertellen dat dit ziekenhuis wel bekend staat om de goede sfeer die op de kraamafdeling heerst, wat ook de reden was ik per se daar wilde bevallen. Alle artsen en verloskundigen hebben perfect aangevoeld wat ik nodig had, en ik kan amper iets verzinnen dat ik anders had gewild. Ja, behalve dan dat ik het fijn had gevonden dat onze uk en mijn lijf zich aan de planning hadden gehouden, maar daar kan het ziekenhuis natuurlijk niks aan doen

**Geplaatst**: 19-04-16 19:29

Geplaatst: 19-04-16 19:29

Hier ook een positief gevoel bij het ziekenhuis hoor!
Bevallingen zijn niet te plannen. Iedereen moet mee in de situatie.
Ik was graag thuis bevallen, helemaal natuurlijk etc. Maar ik was gewoonweg te ziek.
dus in het ziekenhuis aan allerlei toeters en bellen. Weenopwekkers, antibiotica, kopelectrode, katheder, ctg voor mezelf etc. Alleen mijn wens zonder pijnbestrijding is uitgekomen.
Toch deed iedereen zijn best om het zo voorspoedig mogelijk te laten verlopen.
De arts-assistent die de leiding had en manlijke coassistent (wat ik vooraf dacht dat ik echt niet wilde, maar het interesseerde me niets, alleen maar handig een setje extra handen) waren niet heel persoonlijk, maar deden hun werk naar behoren.
De vpk was er om mij bij te staan en dat deed ze ook goed.
Nadien moesten we een paar daagjes ter observatie blijven. We zijn echt perfect verzorgd door zulke lieve dames! Hoewel na die paar dagen hadden we het ook wel weer gezien daar en ook weer blij dat we naar huis mochten.
Ook de rest van mijn kraamperiode heb ik prima ervaren.
Het was tijdens die nucleaire top, dus ze moesten meerdere kraamzorgen sturen, ook van buiten het bureau. Deze zeiden niet altijd hetzelfde, dus wij moesten meteen op ons gevoel afgaan over hoe sommige dingen te doen. En dat is ook erg natuurlijk en relaxt gebeurd. En na die week kraamzorg voelde ik me ook prima in staat om het zonder kraam te doen. Je huis weer voor jezelf hebben vond ik toch stiekem ook wel weer erg lekker.

Eigenlijk een beetje exemplarisch voor het hele moederschap. Je kan wel alles vooraf willen plannen, maar je moet uiteindelijk gewoon mee in de flow.

**Geplaatst**: 19-04-16 20:59

Geplaatst: 19-04-16 20:59

Dat laatste is zo waar! Ik zat vanmiddag een aflevering van een nieuwe serie op TLC te kijken, Baby changes everything. Was een stel uit NY die al voor de geboorte een hele agenda in google hadden gemaakt, zo laat voeden, zo laat de slaapjes (niet teveel overdag, ivm slapen 's nachts) zag al een voorstukje van volgende week waarin dat dus helemaal de soep inloopt :')

viel haar erg tegen dat ze de hele dag met de baby aan de borst zat.

**Geplaatst**: 19-04-16 21:41

Geplaatst: 19-04-16 21:41

SusanH schreef:
Dat laatste is zo waar! Ik zat vanmiddag een aflevering van een nieuwe serie op TLC te kijken, Baby changes everything. Was een stel uit NY die al voor de geboorte een hele agenda in google hadden gemaakt, zo laat voeden, zo laat de slaapjes (niet teveel overdag, ivm slapen 's nachts) zag al een voorstukje van volgende week waarin dat dus helemaal de soep inloopt viel haar erg tegen dat ze de hele dag met de baby aan de borst zat.

Wou alsof het een robot is dat je van te voren inprogammeert. Een ding wat ik wel heb geleerd, het gaat toch niet zoals je wilt. Als je haast hebt, werken ze tegen of gaat alles fout wat fout kan gaan. Zo heb ik wel eens in tien min baby drie keet moeten verkleden en was al wat laat.

**Geplaatst**: 20-04-16 00:19

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 20-04-16 00:19

Hier idd erg moeten wennen aan het niet snel de deur uit kunnen. Waren gewend dat we als we in ochtend weg moesten. 30 er voor het bed uit konden aankleden broodje smeren en de auto in.
Maar met een kind gaat dat niet. Al gaat het nu ze 2 is wel sneller dan toen ze nog een baby was.

En idd als je al laat bent werken ze niet mee. Of hebben ze net een poepluier of 2.

Maar ach je went er aan.

**Geplaatst**: 20-04-16 08:25

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 20-04-16 08:25

Hoe zit het eigenlijk met de relatie met de partner sinds komst van een kindje?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-04-16 08:36

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst door de TopicStarter : 20-04-16 08:36

Er zijn al moeilijke momenten geweest, met soms veel ruzie. Achteraf beseffen we dat we beide op de tippen van ons tenen lopen. Ik omdat ik bijna niets kan en geiiriteerd ben omdat ik nog niet kan gaan werken en mijn partner omdat hij buiten zijn full time job, ook thuis nog eens veel moet doen als hij thuis van t werk komt.
Al een geluk dat we een makkelijke baby hebben, want was daar nog is een huilbaby bij gekomen, dan was het nog een gradatie moeilijker geweest.

**Geplaatst**: 20-04-16 09:01

Geplaatst: 20-04-16 09:01

conejo schreef:
Al gaat het nu ze 2 is wel sneller dan toen ze nog een baby was.

Hier is dat juist andersom, want op gegeven moment willen ze zelf doen, of niet mee -O-

of nouja, noem het maar op... De eigenwijze genen zijn goed doorgegeven.

Qua relatie, ja veranderde er hier niet veel. Tja, manlief moet ook rekening houden met vermoeide moeder en ff droog staan hoort daar ook bij. En natuurlijk is er wel eens een discussie want met een kleine baby gaat het huishouden niet zoals het fijn zou zijn. Maar ik heb niet het idee gehad dat daardoor spanning op de relatie stond. Maar wij zijn dan ook beide niet echt stressgevoelig en vrij nuchter in situaties.

Maar goed, heb dan naast ks niks "extreems" gehad.

**Geplaatst**: 20-04-16 09:08

Geplaatst: 20-04-16 09:08

Natuurlijk heb je er altijd wel mee te maken dat een zwangerschap / bevalling / kraamtijd niet te plannen zijn, maar als het vreselijk naar verloopt allemaal en dat komt helemaal niet door je lichaam / baby / de natuur maar puur en alleen door de hele vervelende bemoeienis van de zorgverleners die het proces juist zouden moeten ondersteunen i.p.v. het ondermijnen dat ze daadwerkelijk doen.....terwijl je alle kans had gehad om zonder die bemoeienis wèl gewoon een fijne ervaring te hebben voor moeder en kind dan is dat toch wel heel erg wrang hoor

Relatie met partner is aan de ene kant intiemer geworden omdat je zo samen voor je kindje zorgt, dat is toch wel iets heel moois hoor

Mijn man is ook wat beter aan gaan voelen wat er moet gebeuren en dat is wel heel erg fijn

Maarja de eerste 2 weken heeft hij ook een heel groot deel van de verzorging van de baby gedaan omdat ik maar steeds bezig was met al het werk er omheen en het tobben met de voedingen...

We hebben niet echt ruzie ofzo, wel eens een irritatietje maar met een beetje humor is de lucht dan zo weer geklaard

Scheelt ook dat we elkaar wel wat gunnen dus je laat elkaar eens een keer uitslapen ofzo en dat is wel erg lekker. Alleen tja je bent natuurlijk wel (heel) erg moe in verschillende gradaties en dan heb je nog een kleine die op elk moment kan beginnen te kwaken en dan zijn de romantische neigingen toch een stuk minder zal ik maar zeggen

Laatst bijgewerkt door pmarena op 20-04-16 09:10, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-04-16 09:09

Geplaatst: 20-04-16 09:09

HiFive5 schreef:
Hoe zit het eigenlijk met de relatie met de partner sinds komst van een kindje?

Dat is hier alleen maar beter geworden. Die was al goed, maar sinds de komst van de kinderen een leveltje extra zeg maar.
We staan er ook hetzelfde in. De liefde voor je kinderen, maar ook de enorme verantwoordelijkheid en het feit dat het zwaar is.. kinderen opvoeden.
We zitten op 1 lijn qua opvoeding, begrijpen elkaar, gunnen elkaar ook je eigen leven en de behoefte aan af en toe even weg en maken ook tijd voor elkaar.
Getver, wat klinkt dit allemaal klef als ik het zo lees.. :')

Maar het is wel zo. Gelukkig.

**Geplaatst**: 20-04-16 09:10

Geplaatst: 20-04-16 09:10

Je moet in ieder geval nooit aan kinderen beginnen in hoop dat je relatie er beter op wordt (als je relatie al niet jevanhet is)
Aan de ene kant is hij veel beter en sterker geworden. Aan de andere kant meer discussie en je zit voor altijd aan elkaar vast op een of andere manier.

**Geplaatst**: 20-04-16 09:11

Geplaatst: 20-04-16 09:11

Ik zie overigens in mijn omgeving veel relaties op spanning staan sinds de komst van kinderen. Als je niet uitkijkt word je zo enorm opgeslokt door het gezinsleven. Daar moet je beide alert op zijn en beide de intentie hebben om het samen leuk te houden. Als je je gaat afzonderen en je partner niet meer betrekt, gaat het mis. Communiceren dus, blijven praten met elkaar.

**Geplaatst**: 20-04-16 09:11

Geplaatst: 20-04-16 09:11

Dat dus Majabeestje

Klinkt gewoon gezond

**Geplaatst**: 20-04-16 09:19

Geplaatst: 20-04-16 09:19

Mijn man en ik hadden allebei al een kind toen we de relatie begonnen dus wat dat betreft zijn we er zo ingegroeid. Maar lastig is het soms wel...Je moet echt heel duidelijk tijd voor elkaar plannen. De oppas is onze redding, daardoor kunnen we toch nog samen uit eten, filmpje pakken, concert bezoeken etc. En als de kinderen logeren zijn bij opa en oma moet je die tijd benutten

Lastig is het soms wel en je moet er echt voor waken dat de tijd voor elkaar er niet bij inschiet omdat je te druk of te moe bent en tegelijkertijd dat het geen verplichting wordt om tijd samen door te brengen, dat is ook niet gezond. En natuurlijk irriteer je je soms aan elkaar. Ml en ik spreken dit soort dingen veel uit als de kinderen op school of naar bed zijn zodat kleine irritaties geen grote worden. Taken in huishouden zijn ongeveer gelijk verdeeld.

Bij mij kan soms de paniek toeslaan nu ik zwanger ben van een tweeling en we straks dus vier kids hebben maar ml is er redelijk relaxt onder en zegt dat het heus goed komt als we zo blijven tijd vrij maken en praten als we nu doen, dus dat hoop ik maar

We hebben elk geval goed voorbeeld: mijn schoonouders hadden vijf eigen kinderen en daarnaast altijd nog hele bups pleegkinderen, en toch een prachtig, liefdevol huwelijk ondanks de up en downs. Nu zijn alle kinderen de deur uit en maken ze prachtige reizen. Elke dag zegt schoonpapa zijn vrouw hoe veel hij van haar houdt en dan glimt zij als een pubermeisje

nooit nemen ze elkaars liefde teveel voor vanzelfsprekend en dat is denk ik belangrijk. Als je het als vanzelfsprekend ervaart stop je er te weinig tijd en energie in en dan loopt het mis...
Mijn schoonvader zegt vaak: bij het huwelijk moet je elke dag opnieuw verliefd worden, en elke dag de zelfde persoon.

En zo slaan we er ons tot nu toe goed door heen +:)+

Nog altijd zeer gelukkig met ons huwelijk ^&+

**Geplaatst**: 20-04-16 09:24

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 20-04-16 09:24

Mooi zeg

Hihi gelijk ook nog een tweeling er bij, dat gaat lekker

**Geplaatst**: 20-04-16 09:24

Geplaatst: 20-04-16 09:24

Zomaar een hersenspinsel. 'Later' zullen onze kindjes honderden kilometers van beide opa's en oma's en andere familie wonen. Mijn vriend en ik zijn beiden opgegroeid met familie om ons heen, maar ons kindje krijgt dat niet. Mijn oma paste vroeger (naast de psz) ook erg veel op mij op, omdat ik dat leuk vond en zij dat ook prachtig vond.

Hoe zie jullie leven eruit wat betreft sociale netwerken om je heen, i.c.m. een kindje?

**Geplaatst**: 20-04-16 10:00

Geplaatst: 20-04-16 10:00

pmarena schreef:
Dat dus Majabeestje

Klinkt gewoon gezond

Ja, gezond klinkt beter dan klef

**Geplaatst**: 20-04-16 10:06

Geplaatst: 20-04-16 10:06

Ijsco_Love: die niet-vanzelfsprekendheid is inderdaad zo belangrijk! Wat mooi dat je schoonouders nog steeds zo gek met elkaar zijn.
En een tweeling, poeh! Maar dat komt vast goed. Ik neem aan dat de andere 2 kinderen als ietsje ouder zijn?

Szan: om heel eerlijk te zijn springen mijn ouders best vaak in.. Ze wonen op 3 kilometer afstand en als ik bijvoorbeeld ziek ben of we moeten weg of wat dan ook, halen zij de kinderen uit school. Op zondagmiddag is mijn dochter daar ook vaak, dan heeft mijn zoontje zwemles en wil zij daar graag heen. Dat mag, vinden zij ook gezellig. Ze passen dus niet op een vaste dag op maar zijn er wel indien nodig. Laatst waren mijn man en ik tegelijk ziek, toen hebben zij zoveel gedaan en op de kinderen gepast. Was enorm blij met ze, wij konden niks.
Maar, die situaties komen bijna niet voor en je regelt wel wat als het nodig is. Dat komt wel goed hoor, je kan ook een netwerk opbouwen met andere moeders bijvoorbeeld. Of buren.
En er zijn genoeg mensen die kinderen hebben en geen netwerk. Ook die redden het prima.

**Geplaatst**: 20-04-16 10:11

Geplaatst: 20-04-16 10:11

vuurneon schreef:
Zonder lossere banden bij je si gewricht kun je niet bevallen, bekkeninstabiliteit is de overtreffende trap daarvan en is het elastiek uitgelubberd bij wijze van. Dus zijn een cadeautje van de hormonen. Ik ben al te flexibel van nature, dus het was al los en nu alleen maar losser. Ik heb ook lang mijn bekken los voelen zitten, voelt echt extreem ranzig dat je de gewrichten los kan voelen wiebelen
Dergelijke mate zoals Chanel en ik het hebben komt gelukkig niet vaak voor. Mijn verloskundige was nog nooit zo'n erge mate tegengekomen als die van mij al bij eerste kind. Ziekenhuis kwam het ook zeer zelden tegen bij eerste zwangerschap. En vaak is het na de bevalling als de hormonen wegtrekken (vaak na zo'n 6 week begint) bij de meesten al snel verbetering te merken.

Tja vaak maar ook wel meer dan eens niet, na 3 jaar nog aan het tobben!(en ik ben niet de enigste heb ik ontdekt!)
En dan sinds ik zwanger ben ongelooflijk maar waar ik voel me beter dan afgelopen 3 jaar en ik kan veel meer bewegen en het doet ook minder pijn. De ene specialist wijt het aan de hormonen, de andere ziet op de foto's, scans en mri in vergelijking verbetering!
de revalidatie arts heeft behalve een groot vraagteken nog nooit dit meegemaakt, ik zelf ben best ongerust in die tijd van 6 wk na de bevalling zou het dan weer verbeteren of weer zo erg worden wel is er een aandoening genoemd die minder word tijdens de zwangerschap en daarna de kop opsteekt.
En voor de dame met het leeftijdsdilemma wij hadden die twijfel ook, ik ben 36 mijn man 9 jaar ouder onze dochter is nu 3, toch waren we wel gelukkig met het ontdekken van deze zwangerschap... $*\%/*$ , desondanks wat de toekomst ook brengt!

**Geplaatst**: 20-04-16 10:16

Geplaatst: 20-04-16 10:16

Ik had echt gek geworden denk ik als ukje niet af en toe een dagje / nachtje bij oma had geweest

Had dat vooraf nooit gedacht maar omdat ze het allebei zo fijn vinden (zoontje en zijn oma) en alles daar echt helemaal super loopt, gaat hij elke week een dag en nacht naar oma en opa en sinds kort zelfs 2 nachten, hebben ze dolle pret hoor allemaal samen, zo lief :+:

Doen we dan op de 2 dagen in de week dat pappa overdag moet slapen, dan heeft iedereen er het meeste profijt van

En ook sinds kort gaat hij de maandagen dat hij niet bij mijn moeder is, naar mijn schoonmoeder die dan op haar andere kleinkind past die nu 2,5 is (dus anderhalf jaar ouder) dan kunnen die theemutsen samen spelen, hartstikke leuk

Daar gaat hij dan in de ochtend naartoe en in de avond weer halen en dan blijven wij eventueel ook daar eten en gaat hij thuis weer in bad en naar bed

Vanwege kind / familie vind ik verweg gaan wonen geen optie, wil de oma's en opa hun kleinkind niet ontnemen en het kleintje ook zijn familie niet. Is iets waar ik echt wel vooraf over nagedacht heb voordat we er aan begonnen

**Geplaatst**: 20-04-16 10:17

Geplaatst: 20-04-16 10:17

Kwita: ik heb al jaren last van mijn bekken en rug en tijdens (grote delen van) mijn zwangerschap was mijn bekken veel beter dan ervoor en erna raar genoeg

Ook wel een flink deel dat het wel zeer deed hoor, maar in het begin en vlak voor het eind voelde het vreemd genoeg echt heerlijk aan

**Geplaatst**: 20-04-16 10:23

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 20-04-16 10:23

Szan. Wij hebben een groep gelijkgestemde moeders waar ik vaak mee optrek

**Geplaatst**: 20-04-16 10:36

Geplaatst: 20-04-16 10:36

Majabeestje schreef:
Ijsco_Love: die niet-vanzelfsprekendheid is inderdaad zo belangrijk! Wat mooi dat je schoonouders nog steeds zo gek met elkaar zijn.
En een tweeling, poeh! Maar dat komt vast goed. Ik neem aan dat de andere 2 kinderen als ietsje ouder zijn?

Ja de andere twee zijn allebei vijf

(maar dus geen tweeling want biologisch geen familie, ze schelen drie maanden...)
Dus dat scheelt wel, ze kleden zich zelf aan, gaan naar school, eten zelf...heerlijk

@pmarena: ja, we verdubbelen het aantal kinderen gelijk

ze kwamen er pas bij pretecho achter dat het er twee waren...eerste echo had er eentje zich verstopt achter haar zus... :')

ze hebben nu al humor...We schrokken er behoorlijk van maar nu zijn we wel heel blij met ze

@szan: mijn hele familie woont ook niet bepaald naast de deur...ze wonen allen in Australië om precies te zijn

Wij hebben een 'bonus'-oma. Voor ik mijn man trouwde voedde ik Maeley alleen op (zij is niet mijn echte dochter, lang verhaal, als je dat wil weten stuur maar pb

het is niet geheim, wel ingewikkeld

) en dus zonder familie. Wij hadden een schat van een buurvrouw die mij altijd uit de brand hielp. Zelf is deze vrouw altijd ongewild kinderloos gebleven en dus ook kleinkindloos. Het groeide zo dat zij als een soort oma werd voor Maeley, zo noemt ze haar ook. Mae is gek op haar, logeert er vaak, gaat er mee naar de dierentuin....alle dingen die oma´s doen. Ook nu we niet meer naast elkaar wonen en ook mijn stiefzoon heeft ze direct in haar hart gesloten...Ze is echt geweldig en ik ben intens dankbaar dat we haar hebben leren kennenen $_/-\o_$

Er bestaan websites die dit ook koppelen, mensen die grootouder willen zijn voor kindjes zonder opa en oma. Ik raad het van harte aan...elk kind verdiend een grootouder waar ze lekker stiekem dingen mogen die van de ouders niet mag...teveel snoepjes, te laat naar bed, te veel verwennerij....heerlijk

Nomineer dit bericht ×