Bokt.nl

Shiloh schreef:

Pfoeh lastig franca75! Dit is een hele lange post geworden, maar ik hoop dat het helpt.

Zelf heb ik Asperger, en loop ook tegen veel sociale puntjes aan. Sinds ik dit weet, probeer ik me enorm aan te passen en mezelf bewust te maken van die dingen. En het gaat beter, stukken beter.

Ik snap de reacties van vele mensen, maar soms zijn die ook moeilijk om te lezen. Ik heb er moeite mee dat mensen roepen dat je etiket als smoes gebruikt word. Nee, het is geen smoes, het is een verklaring. Mensen met een etiket doen hun hele leven lang niks anders dan zich constant aanpassen, inhouden en zich bewust bezig zijn met hun gedrag. Elk contact dat je hebt met mensen betekend in feite dat je op je hoede moet zijn, zodat je gewenst gedrag kunt vertonen ipv wat je natuurlijk toe komt. Dat is vermoeiend! Dood vermoeiend! Maar heel simpel is het: aanpassen of uitgekotst worden. En met heel veel inzet en gewenning kan dat steeds een klein beetje makkelijker gaan. Maar dat kost tijd! Heel veel tijd. Hoe hard je ook je best doet, zoiets leer je niet van de 1 op de andere dag. En het doet dan zo zeer als je zo hard je best doet, dat mensen dat gewoon niet willen zien. Dat mensen je verklaringen niet willen horen en alleen maar roepen "je past je maar aan".

Ik denk dan eigenlijk. Waar is de aanpassing en het inzicht van de "normale" medemens. Het voelt als een hele lange brug, die ik elke dag, elke gesprek helemaal moet oversteken om de taal van die andere persoon te spreken. Waarom is die andere persoon niet bereid om me op die brug te ontmoeten en me te vergezellen in die lange weg naar de overkant? Mijn eigenaardige taal te accepteren terwijl ik die van hem probeer te leren? Wie is er dan nu eigenlijk niet bereid zich aan te passen?

Ik snap best dat wij "met etiket" in de minderheid zijn en dat ons gedrag vervelend kan zijn voor mensen. Maar om elke keer als je probeert een beetje begrip te krijgen in je gezicht gesmeten te krijgen dat je het niet als smoes moet gebruiken en je gewoon moet aanpassen doet zeer. Heel zeer! Dat franca75 aangeeft, "als je niet met mensen wil praten, zeg het ze dan gewoon", dat is geen 'ik wil me niet aanpassen, mensen moeten zich maar aan mij aanpassen.' Dat is gewoon enkel vragen om een beetje hulp, dat is enkel 'ik doe echt kei hard mijn best, verandering gaat langzaam, ik zie het niet altijd, ik wil het wel graag leren, help het mij te zien! help me een handje, en zeg het me gewoon!"

Voor ik achter mijn diagnose kwam had ik een groepje vriendinnen. Ik had daar vaak problemen, 1 van hun mocht mij echt niet en wilde mij er steeds niet bij hebben. Mijn beste vriendinnen in dat groepje waren ontzettend conflict vermijdend en kwamen niet voor mij op. Daarnaast hadden zij ook irritaties naar mij toe. Ik was te dominant, sprak te veel over mezelf en vroeg niet naar anderen, viel mensen in de reden en als zij iets vertelde luisterde ik soms niet. Klopte... klopte helemaal. Maar ik ben daar toen kei hard mee aan het werk gegaan en het gaat echt beter. Het komt nog steeds wel eens voor dat ik na een paar minuten gesprek nog steeds niet heb gevraagd "hoe gaat het met jou?" maar tegenwoordig realiseer ik me dat, benoem het hardop en vraag het alsnog. De mensen die me kennen waarderen dat. Dat groepje meiden wilde alleen echt niet zien dat het vooruit ging. Zij zagen alleen de keren dat het steeds nog mis ging en hoe hard ik ook mijn best deed, ze wilde het echt niet zien. Dat terwijl andere vrienden en familie het wel echt opviel dat het zo goed ging.

Op een gegeven moment heb ik voor mezelf gekozen, de hele situatie zorgde steeds weer voor conflict tussen mij en dat ene meisje en dat de andere niet voor mij opkwamen. Dat deed mij zo veel verdriet elke keer, dat ik heb besloten gewoon geen vriendinnen meer met ze te zijn. Het contact te verbreken. Geen ruzie, maar ook gewoon geen vrienden meer. Hoewel mijn leven wel eenzamer werd, was het wel een goede beslissing.

Het mooie is, 2 van de meiden uit dat groepje heb ik een jaar later weer contact mee gekregen. Zij zagen hun fouten ook in, mistte me en wilde heel graag weer contact. We hebben dat hersteld en ze gaven toen ook echt aan dat ze verandering zagen en zagen dat ik mijn best deed. Als ik dan nu in mijn oude patroon verval halen ze hun schouder op en accepteren ze dat, ze weten dat ik mijn best doe en de volgende keer echt wel weer naar hun zal vragen.


Kortom franca75. Mijn tip naar jou. Sommige mensen willen/kunnen niet zien dat jij je best doet te veranderen, eraan te werken. De stappen die jij zet voelen voor jou heel groot, maar zijn voor andere miniscul. Accepteer dat. Weet dat jij je best doet en als anderen dat niet willen zien kies dan voor jou geluk. Dat is een eenzamer bestaan, want niet iedereen kan je accepteren zoals je bent, maar het is wel een gelukkig bestaan waar je niet steeds verwijten naar je kop geslingerd krijgt.

Naar de situatie op het terras. Ik krijg het vermoeden dat het niet eens zo zeer is dat je andere mensen aanspreekt. Over het algemeen, zolang ik niet in een te diep persoonlijk gesprek vind heb ik totaal geen moeite als ik met een vriendin op het terras zit en een vreemde knoopt een gesprekje aan.

Ik vraag me af, je zegt dat je graag praat, maar laat je andere mensen ook praten? Ik denk dat daar ook wel eens de bottelnek kan zitten. Ik had bijvoorbeeld een collega waar ik wel eens een praatje mee maakte, daar kreeg je gewoon geen zin tussen. Dan had zij een verhaal verteld, en dan wilde jij daar op inhaken en ook wat vertellen, maar dan had je nog geen 1 zin gezegd en zij haakte alweer terug in op die ene zin. Dat is ontzettend vermoeiend en het gesprek is dan heel 1 zijdig. Mijn vraag is dus, luister je ook naar wat andere mensen vertellen?

Ik weet dat ik zelf die neiging ook heel erg heb. Als een ander iets verteld, triggert dat mij wel 20 dingen in 3 zinnen die ik dan ook zou willen vertellen. En vroeger zij ik ze dan maar gelijk, want anders vergat ik het. Voorbeeldje, persoon verteld (mijn gedachten): Er gebeurde vorige week zoiets leuks! Ik heb 2 honden (oooh wat leuk, mijn ouders hebben ook een hond) en daar ben ik vorige week mee naar het strand geweest (dat is zo leuk he met honden naar het strand, heb ik vorige maand ook gedaan en toen...) en mijn hond rent graag achter de meeuwen aan (dat deed onze oude hond ook altijd, kilometers langs het strand, de gekke sul)...

Zo gaat mijn hoofd en ik vermoed dat jou hoofd ook zo werkt, en dat is moeilijk te negeren. Maar daar moet je jezelf echt toe dwingen en je zelf dwingen te willen weten wat er in dat verhaal gebeurd, anders krijgt die andere persoon nooit verteld wat die eigenlijk wil vertellen. Ik heb gemerkt door de jaren heen, dat dat uiteindelijk een groot probleem was in mijn gesprekken met andere mensen. Tegenwoordig val ik mensen zelden meer in de reden (hoop ik) en ik heb mijn beste vrienden en vriendinnen echt op het hard gedrukt me erop te wijzen als ik het wel doe (en dat doen ze ook). (zie! ik vraag ook om hulp, ik vraag hulp mij te wijzen op iets dat ik zelf niet altijd zie, dat is niet, kop in het zand steken en mensen passen zich maar aan mij aan! Dat is, help me een beetje, net als franca75 die aangeeft 'als je niet met me wilt praten, zeg het dan gewoon'!)

Als de neiging iets te vertellen in mij opkomt tijdens het verhaal van een ander, zeg ik tegen mezelf "nee, ik wil weten wat zij te vertellen heeft" en dan luister ik verder. Is moeilijk en dat leer je niet van de 1 op de andere dag. Ik probeer het nu alweer een jaar of 6 en nog steeds lukt het me niet altijd.

Als je andere mensen de kans geeft om te praten, merk je het ook sneller als andere mensen niet willen praten. Als je een gesprek aanknoopt met mensen, en die mensen reageren alleen op jou, maar bieden zelf geen eigen inzichten/info/opmerkingen toe en willen zelf niet echt vertellen, kun je merken dat ze niet in gesprek willen. Maar als ze nooit de kans krijgen dat zelf te doen, zul jij nooit merken dat als ze de kans wel hadden of ze dat dan ook echt doen of niet. Probeer jezelf aan te leren dat als je een gesprekje aanknoopt, dat je dan na een paar zinnen even stil bent, een halve minuut, tot een minuut minstens. Dwing jezelf daar toe. Zet het gesprek even stil, een pauze en geef de ander de kans om te praten. Praten zij ook en komen zij ook echt met hun eigen opmerkingen en niet alleen met een beleefd antwoord op jou, maar zetten ze het gesprek echt zelf voort, dan vinden ze het waarschijnlijk gezellig. Krijg je echt alleen maar antwoord, puur en alleen reactie eventueel met een beleefd zinnetje, en gaan ze niet verder dan dat en zeggen ze verder niks en keren ze zich weer naar elkaar toe, dan weet je, zij willen niet verder praten.

Ik heb echt geleerd dat de 95% succes rate van uitvinden of mensen willen praten is of niet, geef hen de kans ook iets te zeggen. Doen ze dat niet, einde gesprek. Doen ze dat wel, lekker verder praten. (en probeer je dan ook tijdens het gesprek bewust te zijn dat je hun ook regelmatig aan het woord laat en dan ook echt te luisteren).

Franca75! Het is niet makkelijk, ik weet er alles van. Maar wat er ook gebeurd, blijf je best doen, en als je dat echt blijft doen en open staat voor feedback en wat je geleerd hebt echt probeert toe te passen dan ben je gewoon fantastisch bezig! Meer kun je niet doen. Langzaam zul je verbeteren en sommige dingen gaan nooit helemaal weg. Accepteer dat van jezelf en zoek mensen om je heen die zien dat jij je best doet en je eigenaardigheden accepteren van jou. Mensen die jou op de brug ontmoeten en die samen met jou bewandelen naar hun kant! Mensen die dat niet willen en niet kunnen, daar wordt je niet gelukkig van. Zoek die dan ook niet verder op. Kies voor jou geluk, je verdient dat!

Cayenne schreef:

Shiloh, je beschuldigt mensen van aannames doen, maar ziet niet in dat je daar zelf het hardste mee bezig bent. Dan is het inderdaad lastig discussieren.

Shiloh schreef:

F_Orumster, jij hebt duidelijk niet door wat een beperking als adhd of autisme of whatever nou eigenlijk inhoud.

Ik zal je proberen een vergelijking te geven. Ik weet niet of je rechts of links bent, maar stel je bent rechts (ben je links mag je het voorbeeld omdraaien) en het sociaal echt ongeaccepteerd en onverantwoord en echt belachelijk om je rechterhand te gebruiken met handen schudden, schrijven, iets aanpakken, alles. Nee dat is ECHT belachelijk, het MOET met links. Maar... jij bent rechts... en je zult jezelf toch echt moeten aanleren om alles met links te doen, anders ben je een social outcast. Zou jij dat van de een op de andere dag kunnen? Zou jou dat natuurlijk aanwaaien. Zou jij bij alles wat je doet niet echt super bewust moeten bedenken. NEE, het moet met links! Sterker nog, je bent niet handig met links, je kunt niet zo netjes schrijven met links, laat dingen vallen met links. Die handigheid moet je er OOK nog bij leren. Denk je niet dat dat veel vermoeiender is, dan gewoon je eigen natuur te gebruiken en rechts te gebruiken.

Ik denk dat bovenstaand voorbeeld aardig in de buurt komt van wat het is. Het punt is, dat aanpassen, inschatten en bedenken hoe je te reageren, levert bij jou van nature situatie A op. Terwijl dat bij mensen met etiket van nature situatie B oplevert, maar situatie B is ongewenst. Dus moet je leren, bewust, bij elke stap jezelf herinneren. NEE, je moet A doen. Het gaat tegen je natuur. Dat is echt niet te vergelijken. Echt niet.

F_Orumster schreef:

Ja, ik ben er heel erg bekend mee, beide broers onder andere en zelf ook zeer grote raakvlakken. Ik vind het storend dat er altijd zo geschermd wordt met ''voor ons is dit moeilijk en voor jullie niet''. Ja, voor jullie is het vast moeilijker, maar daarom is het niet eenvoudig voor een ander en ook daar is de een sterker in dan de ander.

Over je links en rechts... Denk je nou echt dat eenieder ander niet bepaalde aanpassingen moet doen?

mayniac_val schreef:

Maar waarom zouden vreemden op een terras je in vredesnaam halverwege moeten ontmoeten? Ik zou dat van vrienden en familie verwachten ja, maar niet van mensen die ik niet ken.

Citaat:

ik wil niet weten dat iemand anders is als ik met hem of haar praat. Ik wil gewoon een gesprek voeren als gelijken zonder die verdere kennis, als ik al een gesprek wil voeren.

Citaat:

Waarom moet TS alle tips aangrijpen en accepteren die haar gezegd worden. Maar staan andere mensen ook niet even stil bij wat zij zegt. van shiloh

chevax schreef:

Shiloh, je kunt toch geen begrip vragen van mensen die jou niet kennen en die gewoon op een terras zitten om met vrienden bij te praten? Wie weet heeft die persoon zelf ADHD, PPD-NOS of MCDD, dan wordt het allemaal wel ingewikkeld hè, met rekening houden en begrip Waarmee ik maar wil zeggen: ieder heeft zijn ding en hoe moeilijk ook, daar moet je zelf je weg in zien te vinden. Loop je tegen mensen aan die je onvoorwaardelijk steunen of die meteen rekening met je houden, is dat mooi meegenomen. Maar je mag er niet vanuit gaan.

Mear schreef:

Nou in de verdediging schieten doe je wel Shiloh. Niemand zegt namelijk dat wat er gezegd werd dat dat over JOU gaat.

Als ik iemand ken die wat heeft waardoor hij of zei ergens moeite mee heeft, dan natuurlijk hou ik er rekening mee. Maar als ik op een terras zit en iemand komt tegen me praten en ik geeft aan: "Je praat wel veel hè.." en als antwoord komt er: "Ja ik heb ADHD en..." *gaat door met praten*...

Luister; ik geef aan dat je wel veel praat.. jij geeft de reden waarom de dat doet en gaat gewoon door. Nee, daar hou ik geen rekening mee, want jij houdt ook geen rekening met mij. Jij verschuilt je dan wél achter je ADHD om maar verder te kunnen gaan om toch door te kunnen gaan.

Ik ben dan ook iemand die dus wél zegt: Ik heb last van je, wil je weg gaan/laat mij alsjeblieft met rust.

Ik vraag me af als Franka dat recht in haar gezicht gezegd krijgt of dat ze dan wel blij is daarmee. Want dat komt ook best hard aan.

Je hebt mensen die een etiket hebben en mensen die een etiket graag willen hebben.

Shiloh schreef:

Ik ben het er niet mee eens dat ze daarom direct in die categorie valt. Overigens geeft ze volgens mij juist aan dat mensen het niét tegen haar zeggen, maar achter haar rug om tegen de kroeg baas en dat de kroeg baas niet haar een voorbeeld kan geven van de laatste keer dat er geklaagd is (terwijl voorbeelden nou juist zo hard nodig zijn, het aanpassen van gedrag gaat vaak over het aftasten van de details van wat kan wel en wat kan niet). Dat ze juist vraagt of mensen het wél duidelijk tegen haar willen zeggen.

Ik lees in de berichten van de TS dat ze graag geliefd wilt zijn, dat ze het graag goed wilt doen. Dat ze het probeert maar het moeilijk vind. Ik lees ook dat ze zelf gewoon niet goed door heeft wat ze nou precies doet dat het vervelend maakt voor andere mensen en ik lees ook dat ze die grens dat het vervelend wordt niet goed aanvoelt. Ook lees ik dat als mensen zeggen "zou dit gedrag van jou een reden kunnen zijn", dat ze open staat voor suggesties en dat ook beaamd dat dat zo zou kunnen zijn. Bovendien lees ik ook dat ze op zich open staat voor tips en aangeeft dingen te willen proberen. Ik lees wel een lichtelijk pessimisme in haar berichten dat ze twijfelt of de tips zullen werken. Dat vertrouwen zal ze nog moeten krijgen, maar dat komt nog wel.

Kortom, ik vind heb niet de indruk dat de TS haar situatie negeert en alleen maar roept 'ik kan dat niet', ik heb de indruk dat ze er wel degelijk mee aan de slag wilt.

Jolliegirl schreef:

Franka, wat een lastige situatie.
Helaas moet ik zeggen dat ik dit herken, door een situatie met jouzelf.

Ik weet nog dat wij ooit contact hebben gehad rondom de uitstapjes naar Nijkerk.
Na dit uitstapje heb je mij ook regelmatig gebeld om te praten over van alles en nog wat en geprobeerd te bellen en gesms't. Ik had hier geen behoefte aan want ik kende je niet eens
Verder heb ik het gelaten voor wat het was en ben er ook nooit boos over geweest, maar door deze ervaring kan ik mij wel een beetje inleven in wat er over je gezegd is.

Ik kan mij dus best voorstellen dat je op sommige mensen opdringerig overkomt..
Mensen gaan hierdoor idd over je roddelen.

Heel vervelend, maar probeer je aan te passen wat je al probeert en schuif het niet op je ADHD af.
Dit is geen excuus.

Het is uiteraard niet netjes dat je geweigerd word op een terras, maar als je idd steeds contact zoekt met gasten die dit ongewenst vinden, kan ik begrijpen dat je een stoorfactor bent.


Werk er aan.
Zoek je eigen kennissen, vrienden, familie... En zoek niet steeds wildvreemden op om mee te praten..
Veel mensen zijn hier niet in geïnteresseerd.


Hoe is jouw sociale leven?

Jolliegirl schreef:

Ik zeg dat soort dingen ook niet hard op hoor
Maar af en toe.... denk ik het wel eens bij bepaalde mensen.

Ik heb in de tijd dat ik Franka sprak ook wel eens gedacht : in godsnaam waarom bel je me steeds.. k ben je vriendin niet ofzo...

En ja.. Dan krijgen mensen soms zo'n mening.

Zwerte schreef:

En inmiddels laat dit topic prachtig zien dat TS niet de enige is die sociaal wat onhandig kan zijn