Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
of ik zelf. Vind de jurk prachtig maar dat ahhhh moment heb ik nu pas ipv met passen 
Toen ik hem aan had waren de zakdoekjes helemaal niet meer aan te slepen
Maar het zal bij iedereen verschillend zijn! Ik was van tevoren ook heel bang dat ik het moment niet zou krijgen en voor eeuwig zou moeten zoeken
Gewoon wat tranen. Bij mams ook, maar ik ben de enige dochter -en vermoedelijk de enige van de kids- die trouwt, dus dan is het helemaal niet vreemd om daar emotioneel over te worden.

Cayenne schreef:Overdreven? Neuh. Bij mij gebeurde het gewoon. En ik ging niet hysterisch over de grond heen hoorGewoon wat tranen. Bij mams ook, maar ik ben de enige dochter -en vermoedelijk de enige van de kids- die trouwt, dus dan is het helemaal niet vreemd om daar emotioneel over te worden.
Gelukkig is de ene persoon de ander niet
tassie schreef:Ja goed. Niet helemaal wat ik had verwacht maar ben verliefd op de jurk dat is het belangrijkste. Moet tot februari wachten op het eindresultaat. Beetje jammer haha. Maar ben er van overtuigd dat die helemaal wordt zoals ik wil.
Has helaas daar geen ahhh of huilmoment maar als ik nu foto's terug kijken ben ik er wel erg blij mee.
Foto's zijn eventueel via PB verkrijgbaar
Ik vind dat persoonlijk nogal ouderwets maar hoorde vandaag van m'n zwager dat hij dat een paar weken geleden dus wel heeft gedaan (hij gaat over 3 weken zijn vriendin ten huwelijk vragen) en iedereen leek dat heel normaal te vinden dus misschien ben ik wel heel gek
Misschien is het in Engeland ook wel normaler dan in Europa, het is hier bijvoorbeeld ook heel ongebruikelijk om niet de naam van je man aan te nemen.
Hij wil per se dat ik zijn achternaam aanneem
En volgens mij zou m'n vader hem vierkant uitlachen, zeker omdat ik altijd heb geroepen dat ik dat zo'n seksistische traditie vind 