Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Vie schreef:Nu ja ik heb wel meer angsten, ben eigenlijk de laatste tijd niet met niets anders bezig dan nadenken over het leven en dood gaan. Ik geloof nl. niet in leven na de dood en dat is heel beangstigend. Voor mij houdt het dan gewoon op, één zwart gat. Dan zit ik te praten met mensen en dan bedenk ik me over tig jaar zit hier niemand van on nog, dan zijn we gewoon wég. Ik maak mezelf dus compleet gek op die manier.

En ik denk niet dat die ooit weg gaan.

dat zijn echt de dagen waarop je ze het meest mist.
, maar dat was mn laatste toets en ik had het gehad)..
Echt een heel bizarre droom en die staat echt nog zo op mijn netvlies gebrand.
spekkiejnfu schreef:Ik ken het ja.. Ik ben mijn beide ouders en mn zusjes op 10 jarige leeftijd verloren bij een ongeluk. Dat is inmiddels al ruim 7 jaar geleden maar ik huil er nog dagelijks om. Ik heb de eerste 5 jaar geprobeerd alles weg te stoppen, wat echt ónmogelijk is als klein meisje, en daar een depressie van 2,5 jaar 'in periodes' aan overgehouden. Ik praat niet makkelijk, dus op die manier kan ik het niet verwerken, dus luister ik de lievelingsmuziek van hen, kijk ik naar foto's, en denk ik terug aan de 'goede' tijden.Ik ben altijd al zo geweest dat ik zei van ; 'Je leeft in het heden, niet in het verleden', maar naar mate ik ouder word merk ik steeds meer hoe belangrijk het eigenlijk is om af en toe terug te kijken en te denken van 'hé! dat is toch heel mooi geweest'.
Altijd als ik wat belangrijks moet doen (lees; examen, wedstrijd enz.) draag ik dat op aan mijn gezin, want ik weet dat ze bij me zijn, en altijd achter me zullen staan
