Bokt.nl

Barbet schreef:

Alleen wat ik zo moeilijk te begrijpen vindt.
Zelfdoding door een trein, het is niet schoon zeg maar, je lichaam blijft niet intact.
Je wordt in stukjes uit elkaar gereten zo'n beetje.
Dat is zo'n afschrikwekkend en luguber idee alleen al.
Hoe komen toch al die mensen er toe om voor zoiets vreselijks te kiezen?
Of is het zo ongeveer de enige manier dat zelfdoding lukt of zo?
Ik weet er niet veel van, maar als je vanuit je eigen gevoel zou denken, zou je een schone manier kiezen dat je lichaam intact blijft, maar dat is dan zeker heel moeilijk of zo.

Ney schreef:

Mijn beste vriend is voor mijn ogen van het station afgesprongen. Werd enorm hard gepest plus had geen enkele steun van zijn ouders, de enige die hij eigenlijk had was ik.
Meerdere malen had hij al pogingen gedaan die telkens mislukten. Toen we onderweg waren naar mijn huis via de trein (hij zou tijdelijk bij mijn ouders en mij inwonen) werden de gedachten teveel en is hij gesprongen.
Sindsdien ben ik niet meer met de trein gegaan omdat het telkens weer naar boven komt. Ik heb ook nachtmerries gehad maar het lijkt alsof die nu aan het afbouwen zijn.

Deijs schreef:

Gigantisch dom is dat!
Ik heb op de middelbare school er zelfs voorlichting over gehad.


Ik stond in de zomer ook een keer op het perron te wachten en 2 tienermeisjes zaten op de rand met hun benen dus naar beneden bij het perron en er kwam een trein aan; die toeterde als een gek natuurlijk. Die meiden beseften gewoon niet dat je dan je benen kwijt raakt of erger; dat je wordt meegesleurd.

Laura82 schreef:

en al veel langer geleden een auto met motorpech op de overgang. Die persoon heeft niet op tijd uit kunnen stappen. Daar denk ik nog steeds vaak aan als ik over een overgang rijd.

lor1_1984 schreef:

Laura82 schreef:

en al veel langer geleden een auto met motorpech op de overgang. Die persoon heeft niet op tijd uit kunnen stappen. Daar denk ik nog steeds vaak aan als ik over een overgang rijd.

Dat was in Nunspeet, 5 minuten nadat ik het station uit ging.
De betreffende overgang zit vlak bij het station en vol in zicht.
Zelf heb ik er niets van meegekregen omdat ik het dorp in was, wel heb ik heel veel hulpdiensten gehoord en zag ik iets later op internet wat er was gebeurd.

Jossie schreef:

[

Jossie schreef:

Hoe groot de groep is die uiteindelijk alsnog het besluit neemt is niet bekend, zeker omdat veel zelfdodingen niet altijd weloverwogen plaatsvinden, maar ook vaak genoeg uit een soort impulsiviteit. Hierbij moet je denken aan de druppel die de emmer doet overlopen die leidt tot actie, maar ook aan op het moment dat medicatie of therapie aanslaat en iemand dus de balans gaat opmaken tussen wat was, wat is en wat komen kan.

In mijn werk heb ik vooral te maken met chronisch suïcidale mensen, die soms wel echt dood willen. Vaker blijkt de doodswens een vorm van woorden kiezen voor het leed wat zij ervaren en geen andere woorden eraan kunnen geven. Niets meer willen voelen, niets meer hoeven meemaken. Vaak ook blijkt het dit leven niet willen te zijn en dus niet zozeer niet willen leven. In dat geval is behandeling anders, mits je de doodswens serieus neemt en erover in gesprek gaat. Dus uitvragen wat, hoe en wanneer zònder oordeel van goed of fout, maar met erkennen van dat gevoel en dat het er mag zijn.

Ik heb al vaak gemerkt dat als je als begeleider het onderwerp niet uit de weg gaat, maar er juist ruimte voor maakt dat er in de ander een proces op gang komt waarin herstel mogelijk is.
Overigens is herstel een breed begrip, de een kan nieuwe woorden vinden voor hetgeen er in hen omgaat en de ander blijft in meer of mindere mate de wens behouden, maar kan hulp verdragen en accepteren.

Bij mensen die echt geen wens meer tot leven hebben en echt dood willen, dan voer je andere gesprekken. In die gevallen kies ik ervoor om de mogelijkheden tot euthanasie te laten verkennen door degene die de doodswens heeft. Helaas heeft dit voor mensen met een psychiatrische aandoening nogal wat voeten in de aarde en is er veel voor nodig om het uitzichtloos lijden hard te maken, ofwel het is een lang traject. Wat niet iedereen kan of wil opbrengen, maar aan de andere kant biedt dit lange traject veel mogelijkheden waardoor iemand alsnog kiest voor het leven.

Zoals ik de mensen die ik mag begeleiden ook altijd eerlijk zeg, als je echt wilt lukt het je. Ook binnen klinische opname kun je jezelf het leven ontnemen, of dat nou weloverwogen of impulsief gebeurt. Ik heb de plicht om dat te voorkomen uiteraard, neemt niet weg dat als iemand echt wil hij of zij dit alsnog kan doen...

RaafSmits schreef:

Niemand vind het gek dat we naar een tandarts of ziekenhuis gaan als we kiespijn hebben of algemene klachten hebben, waarvoor je wordt doorverwezen, waarom is het dan raar als het in je hoofd even een puinhoop is??