Bokt.nl

**Geplaatst**: 19-01-14 23:59

Geplaatst: 19-01-14 23:59

PM1 schreef:
Okey, joolien, wat vind jouw man daarvan? Is hij het er 'mee eens', heeft ie zich erbij neergelegd of hoopt hij dat je nog van gedachte veranderd?

Ayasha en litlle king, duidelijk, eerlijk. Zijn jullie dan niet bang om een geweldig iemand aan je neus voorbij te laten gaan? Alleen 'maar' omdat jullie anders denken over kinderen krijgen.. Wat als je eierstokken toch nog gaan klapperen?

Ik ben getrouwd dus nee. En als hij wel kinderen wilde, was het niet ment to be...

**Geplaatst**: 20-01-14 08:04

Geplaatst: 20-01-14 08:04

PM1 schreef:
Okey, joolien, wat vind jouw man daarvan? Is hij het er 'mee eens', heeft ie zich erbij neergelegd of hoopt hij dat je nog van gedachte veranderd?

Ayasha en litlle king, duidelijk, eerlijk. Zijn jullie dan niet bang om een geweldig iemand aan je neus voorbij te laten gaan? Alleen 'maar' omdat jullie anders denken over kinderen krijgen.. Wat als je eierstokken toch nog gaan klapperen?

Het is niet zo dat ik geen kinderen wil hé.

en we praten erover, ik heb m dit topic ook laten zien.

**Geplaatst**: 20-01-14 09:35

Geplaatst: 20-01-14 09:35

PM1 schreef:
Op het moment dat je voor kinderen kiest worden zij het allerbelangrijkste en sta je zelf niet meer op nummer 1 (voor jezelf, maar ook voor je partner).

Jezelf wegcijferen voor een ander??
Mij niet gezien dus. Mijn leven leef ik maar 1x, dus dat blijft nummer 1. Vandaar hier geen kinderwens.

**Geplaatst**: 20-01-14 09:53

Geplaatst: 20-01-14 09:53

PM1 schreef:
Okey, joolien, wat vind jouw man daarvan? Is hij het er 'mee eens', heeft ie zich erbij neergelegd of hoopt hij dat je nog van gedachte veranderd?

Ayasha en litlle king, duidelijk, eerlijk. Zijn jullie dan niet bang om een geweldig iemand aan je neus voorbij te laten gaan? Alleen 'maar' omdat jullie anders denken over kinderen krijgen.. Wat als je eierstokken toch nog gaan klapperen?

Ik heb al meer dan 20 jaar de geweldigste man ter wereld.

En nu nog klapperende eierstokken heet dan denk ik overgang

**Geplaatst**: 20-01-14 10:14

Geplaatst: 20-01-14 10:14

PM1 schreef:
Als je beiden er voor kiest geen kinderen te willen, prima, jullie keuze. Maar wat als de 1 het wel wil en de ander niet? Vandaar mijn vraag aan princesj... Wat vind jouw verloofde hiervan? Niet aanvallend bedoeld, gewoon een oprechte vraag.

Ik ben ook verloofd, weet al vanaf mijn 12e dat ik géén kinderen wil om de doodeenvoudige reden dat ik er niks mee heb. Het trekt me totaal niet om zo'n hummel in huis te hebben, waarom zou ik er dan in vredesnaam aan beginnen?
Toen mijn verloofde en ik iets kregen had hij nog wel het idee kinderen te willen. Naar eigen zeggen meer omdat het zo hoorde, verwacht werd. Ik ben altijd heel eerlijk geweest dat het onderwerp 'kinderen' niet ter discussie staat. Als hij echt héél erg graag kinderen wil en doodongelukkig zou zijn zonder dan is het verschrikkelijk maar dan eindigt onze relatie. Dat is een offer dat ik nooit zou kunnen/willen brengen.
Gelukkig staat hij nu helemaal achter deze keuze, is er vaak nog stelliger in dan ik

We genieten van leuke dingen in het leven in alle vrijheid, dat geven we niet meer op

**Geplaatst**: 20-01-14 10:15

Geplaatst: 20-01-14 10:15

PM1 schreef:
Ayasha en litlle king, duidelijk, eerlijk. Zijn jullie dan niet bang om een geweldig iemand aan je neus voorbij te laten gaan? Alleen 'maar' omdat jullie anders denken over kinderen krijgen.. Wat als je eierstokken toch nog gaan klapperen?

Hoe weet je zeker dat het een geweldig persoon word? Ja, je hebt een stuk opvoeding, maar misschien is het ook wel iemand met storing A, B of C?

Daarnaast, als je zélf vermoed dat je ongelukkiger bent mét kind, waarom zou je het dan doen?

edit: Oh... maandag... -.-

Laatst bijgewerkt door Winged op 20-01-14 10:28, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-01-14 10:19

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 20-01-14 10:19

Ik vermoed dat PM1 daar de man bedoelde, niet een kind

**Geplaatst**: 20-01-14 11:22

Geplaatst: 20-01-14 11:22

Goof schreef:
PM1 schreef:
Op het moment dat je voor kinderen kiest worden zij het allerbelangrijkste en sta je zelf niet meer op nummer 1 (voor jezelf, maar ook voor je partner).

Jezelf wegcijferen voor een ander??
Mij niet gezien dus. Mijn leven leef ik maar 1x, dus dat blijft nummer 1. Vandaar hier geen kinderwens.

Dat is eerlijk en toch helemaal prima.
Als je kinderen hebt zijn ze idd nummer 1 in je leven en als je dat niet wilt dan is het beter om geen kinderen te willen. Ik zou willen dat iedereen zo dacht, ik zie ook weleens dat er dan toch maar aan kinderen wordt begonnen en vervolgens ouder en kind er doodongelukkig van worden.

**Geplaatst**: 20-01-14 12:42

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 20-01-14 12:42

Wat een kul.. Waarom zouden kinderen op de eerste plaats moeten komen in je leven en jezelf wegcijferen.. Kinderen op een voetstuk plaatsen.. Ik zie het nut er niet van in. Het zijn je kinderen. Goed, prima. Maar geen kleine goden die in het middelpunt van alles moeten staan. En maar afvragen waar al die brutale vlerken vandaan komen..

Je hele gezin, incl. jezelf en je vent behoren dezelfde aandacht te krijgen. Dat je prioriteiten anders komen te liggen is logisch, want je aandacht en tijdsbesteding wordt anders. Maar kinderen op nr 1 en de rest wegcijferen of achterstellen lijkt mij iig niet de juiste methode. En daarmee creëer je ook geen goede relaties. Iig niet met je vent en ook niet met je vriend(inn)en. Tenzij je dat niet erg vindt, met alle risico vandien. Daarmee wordt je wereldtje wel wat klein. T is maar wat je wil..

**Geplaatst**: 20-01-14 12:53

Geplaatst: 20-01-14 12:53

PM1 schreef:
Ayasha en litlle king, duidelijk, eerlijk. Zijn jullie dan niet bang om een geweldig iemand aan je neus voorbij te laten gaan? Alleen 'maar' omdat jullie anders denken over kinderen krijgen.. Wat als je eierstokken toch nog gaan klapperen?

Alsof er maar 1 persoon op de wereld is die geweldig bij je past en waar je oud mee kunt worden. Ik geloof daar niet zo in, er zijn vast veel mensen met wie ik zou willen trouwen en waar ik gelukkig mee kan worden, dan zit er vast ook iemand bij die hetzelfde over kinderen denkt als ik.

En als tweede: ik denk eigenlijk dat iemand die dolenthousiast wordt van kinderen helemaal niet zo'n geweldig persoon voor mij zou zijn!

Overigens ben ik wel minder stellig in het geen kinderen willen krijgen. Ik wil ze écht niet, maar het kan natuurlijk altijd veranderen.

**Geplaatst**: 20-01-14 13:01

Geplaatst: 20-01-14 13:01

Sammie schreef:
Wat een kul.. Waarom zouden kinderen op de eerste plaats moeten komen in je leven en jezelf wegcijferen.. Kinderen op een voetstuk plaatsen.. Ik zie het nut er niet van in. Het zijn je kinderen. Goed, prima. Maar geen kleine goden die in het middelpunt van alles moeten staan. En maar afvragen waar al die brutale vlerken vandaan komen.. Je hele gezin, incl. jezelf en je vent behoren dezelfde aandacht te krijgen. Dat je prioriteiten anders komen te liggen is logisch, want je aandacht en tijdsbesteding wordt anders. Maar kinderen op nr 1 en de rest wegcijferen of achterstellen lijkt mij iig niet de juiste methode. En daarmee creëer je ook geen goede relaties. Iig niet met je vent en ook niet met je vriend(inn)en. Tenzij je dat niet erg vindt, met alle risico vandien. Daarmee wordt je wereldtje wel wat klein. T is maar wat je wil..

Helemaal mee eens! Om goed voor je kinderen te kunnen zorgen moet je jezelf en je relatie op 1 zetten.
Kinderen voelen het feilloos aan als je niet lekker in je vel zit of de relatie niet goed zit.
Niet voor niets scheiden zoveel stellen tegenwoordig.

**Geplaatst**: 20-01-14 13:10

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 20-01-14 13:10

ik denk dat als het voor jou de tijd het is om aan kinderen te beginnen je het vanzelf wel merkt

Dan is er niks anders meer waar je aan denkt en zal je zeker ook geen twijfel meer voelen.
Mijn ouders wilden nooooooit kinderen, ze vonden kinderen verschrikkelijk. En toen in een periode van twee maanden wilden ze het ineens heel graag en toen kregen ze een ontzettend leuke baby. Moi :))

haha, maar serieus :')

. Kinderen neem je niet, kinderen krijg je als je er klaar voor bent

**Geplaatst**: 20-01-14 13:29

Geplaatst: 20-01-14 13:29

Kinderen kun je krijgen als je onbeveiligd (hetzij een condoom hetzij de pil) penetratie hebt met een vent die ejaculeert tijdens je eisprong..

Opmerkingen als kinderen krijg je als je er klaar voor bent en pas als je hebt snap je wat ik bedoel is onbedoelde geneuzel.. Er zijn gelukkig nog wel ouders die niet helemaal soft worden of zich als een ei gedragen als er kinderen komen. En er zijn (helaas) ook zat kinderen die opgroeien in pleeggezinnen of probleemgezinnen of die worden geadopteerd. Of vrouwen doen abortus. Die ouders waren er blijkbaar ook niet ‘klaar’ voor, maar kinderen dienden zich wel aan.

Laatst bijgewerkt door Sammie op 20-01-14 13:33, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-01-14 13:32

Geplaatst: 20-01-14 13:32

Sammie schreef:
Kinderen kun je krijgen als je onbeveiligde penetratie hebt met een vent die ejaculeert tijdens je eisprong..

Opmerkingen als kinderen krijg je als je er klaar voor bent en pas als je hebt snap je wat ik bedoel is geneuzel.. Er zijn gelukkig nog wel ouders die niet helemaal soft worden of zich als een ei gedragen als er kinderen komen. En er zijn (helaas) ook zat kinderen die opgroeien in pleeggezinnen of probleemgezinnen of die worden geadopteerd. Of vrouwen doen abortus. Die ouders waren er blijkbaar ook niet ‘klaar’ voor, maar kinderen dienden zich wel aan.

ik zeg ook niet dat je er geen kunt krijgen als je er niet klaar voor bent?
Ik zeg dat je niet meer twijfelt en het 100% goed voelt als je er klaar voor bent. En dan hopen dat je het geluk hebt dat het allemaal nog kan enzo.

Nee als dat zo zou zijn, waarom zou ik dan nog de pil slikken, ik ben er nog niet klaar voor dus ik kan niet zwanger raken :')

zou heerlijk zijn!

**Geplaatst**: 20-01-14 13:38

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 20-01-14 13:38

Je zegt: Kinderen neem je niet, kinderen krijg je als je er klaar voor bent

Als je daarmee bedoelt dat je ze ook kunt krijgen als je er niet klaar voor bent, maar beter kunt wachten tot je er klaar voor bent dan komt het verdacht gevaarlijk in de buurt van kinderen nemen

Wat m.i. met alle eerste carriere maken, geld verdienen, huis inrichten, genieten van 't leven en dan over 5 jaar eens aan kinderen beginnen toch al aan de orde is

**Geplaatst**: 20-01-14 13:40

Geplaatst: 20-01-14 13:40

Sammie schreef:
Je zegt: Kinderen neem je niet, kinderen krijg je als je er klaar voor bent

Als je daarmee bedoelt dat je ze ook kunt krijgen als je er niet klaar voor bent, maar beter kunt wachten tot je er klaar voor bent dan komt het verdacht gevaarlijk in de buurt van kinderen nemen

Wat m.i. met alle eerste carriere maken, geld verdienen, huis inrichten, genieten van 't leven en dan over 5 jaar eens aan kinderen beginnen toch al aan de orde is

ik snap je wel hoor. Tuurlijk.
maar dit topic ging m.i over het 'willen' van kinderen. en ' er aan toe zijn' .
Nou dat merk je vanzelf!

Wanneer je er daadwerkelijk een krijgt is een totaal ander verhaal. is een kwestie van een zaadje en een eitje etc etc :roll:

**Geplaatst**: 20-01-14 14:03

Geplaatst: 20-01-14 14:03

Ik heb er eens over na zitten denken, maar waarom ik kinderen heb weet ik niet. Het was een logische stap in mijn leven en daar heb ik geen seconde spijt van gehad. Ik was net 23 toen de 1e geboren werd en 26 toen de 2e geboren werd. Het is iets heel bijzonders, maar heus niet altijd gemakkelijk. Vooral de onvoorwaardelijke liefde van je kind vind ik mooi. Elke dag kunnen/ leren en weten ze weer wat meer, daar word je niet zat van, het geeft je energie.
Je hoeft er ook niet speciaal dingen voor te laten. Ik rijd alleen geen motor meer, verder doe ik alles nog wat ik ook deed voordat ik kinderen had. Wel moet je beter gaan plannen, je hebt iets belangrijks om rekening mee te houden. Zodoende sta ik niet meer voor de klas, maar werk ik als gastouder. Er veranderen dingen en daar groei je in mee. Niet te druk over maken, alles valt wel weer op zijn plek. Kinderen groeien, maar zelf groei je ook in je leven.
Ik denk dat het niet goed is als je kinderen op nr 1 staan, maar wel je gezin. Om materiële redenen geen kinderen willen vind ik vreemd. Het is heel goed om als kind al te leren dat niet alles vanzelfsprekend is. Belangrijker is dat je de tijd voor ze neemt.

**Geplaatst**: 20-01-14 14:21

Geplaatst: 20-01-14 14:21

Sammie schreef:
Wat een kul.. Waarom zouden kinderen op de eerste plaats moeten komen in je leven en jezelf wegcijferen.. Kinderen op een voetstuk plaatsen.. Ik zie het nut er niet van in. Het zijn je kinderen. Goed, prima. Maar geen kleine goden die in het middelpunt van alles moeten staan. En maar afvragen waar al die brutale vlerken vandaan komen.. Je hele gezin, incl. jezelf en je vent behoren dezelfde aandacht te krijgen. Dat je prioriteiten anders komen te liggen is logisch, want je aandacht en tijdsbesteding wordt anders. Maar kinderen op nr 1 en de rest wegcijferen of achterstellen lijkt mij iig niet de juiste methode. En daarmee creëer je ook geen goede relaties. Iig niet met je vent en ook niet met je vriend(inn)en. Tenzij je dat niet erg vindt, met alle risico vandien. Daarmee wordt je wereldtje wel wat klein. T is maar wat je wil..

$_/-\o_$ Goed gesproken. Dit is juist waar het vaak mis gaat als je het mij vraagt, zowel in huwelijken als met kinderen.

De vraag in de OP heb ik niet echt een antwoord op. Ben 35 en gesteriliseerd en weet als sinds mijn vierde dat ik geen kinderen wil. Ik heb geen hekel aan kinderen -integendeel- maar ik hoef ze niet van mezelf. En ook voor mij is dat een dealbreaker qua partner. Als mijn vriend nu ineens zou bedenken dat hij toch kinderen wil, dan is het kiezen of delen. Het enige dat ik misschien ooit wel zou willen is om als gastgezin te fungeren voor crisisopvang (kinderen die uit huis geplaatst worden wegens mishandeling e.d.).

**Geplaatst**: 20-01-14 17:19

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 20-01-14 17:19

Ik zit een beetje in hetzelfde schuitje(alleen studeer ik nog en ben ik echt nog niet toe aan kinderen)..
Zoiezo zou ik (mits dit natuurlijk kan en lukt) maar één kind willen. Ik ben zelf ook enigskind en heb daardoor altijd alle aandacht gekregen. Ik ben namelijk bang dat ik zelf één van mijn kinderen voor ga trekken(ik kan dat niet verklaren, maar kan ook niet zeggen dat mij dat niet zal gebeuren).. zeker als ik een zoon en een dochter zou krijgen, dan ben ik bang dat mijn voorkeur naar mijn zoon zal gaan(vraag me niet waarom, dat is een gevoel)..

Daarnaast denk ik ook aan de nadelen van het hebben van een kind, luiers, stinkie, huilen, slapeloze nachten (ik hou echt van uitslapen), geld.. maar dat vind ik nog niet zo heel erg.
Ik denk meer aan de dingen als: wat als mijn vriend/man uit elkaar gaan? Wat als hij een nieuwe vriendin/vrouw krijgt.. ik kan namelijk niet leven met het feit dat een andere vrouw mijn kind gaat opvoeden. Ik heb namelijk normen en waarden die ik mijn kind mee wil geven, en daar ga je uiteraard over in gesprek met de vader van eht kind, maar als er dan een andere 'ouder' bij komt, die wellicht andere normen en waarden heeft, dat lijkt me heel moeilijk. Foto's van mijn kind, met nieuwe 'ouder' op internet. ik zou wild worden denk ik.
Ik ben zelf opgegroeid zonder vader, die me compleet aan mn lot overliet en niets meer met me te maken wilde hebben. Veel gezeur mee gehad dus dat zit er een beetje in gesleten.

Opzich lijkt het me wel echt verrijkend om een kindje te hebben wat echt van jou en je partner is, een nageslacht uit jullie zeg maar. en om dat alle liefde en aandacht te geven, maar volgens mij is het ook best ondankbaar. Ik kan me in ieder geval herinneren dat ik mijn moeder pas dankbaar (kon) zijn toen ik een jaar of 16 was.. Wel netjes 'dankjewel' als ik iets kreeg maar nog niet echt de gedachte snappen wat zevoor me deed.

Het lijkt me wel ook echt geweldig om samen met je kindje op vakantie t egaan of naar de efteling enzo. al die dingen die ik vroeger als kind deed dan zelf doen als 'moeder'.
Ook twijfel ik een beetje aan de opvoedkwaliteiten van mijnj vriend.. Hij zou dolgraag een kind willen, maar volgens mij verkijkt hij zich gigantisch op het onderhouden van een kind. Hij ziet het inderdaad als roze wolkje en door een roze bril.. Denkt niet zozeer aan het geld, het huilen, de tijd etc die t allemaal kost en vooral ook: een kind van 3/4 jaar is leuk maar is een kind van 13/14 nogsteeds leuk in deze maatschappij(sorry maar de maatschappij is er niet beter op geworden sindsik 13 was...)..

moeilijk. zodra ik afgestudeerd ben, komt er eerst een hond.. want daar ben ik zeker van: die komt er:D de rest zie ik wel.

**Geplaatst**: 20-01-14 17:33

Geplaatst: 20-01-14 17:33

RoyceMack schreef:
Ik zit een beetje in hetzelfde schuitje(alleen studeer ik nog en ben ik echt nog niet toe aan kinderen)..
Zoiezo zou ik (mits dit natuurlijk kan en lukt) maar één kind willen. Ik ben zelf ook enigskind en heb daardoor altijd alle aandacht gekregen. Ik ben namelijk bang dat ik zelf één van mijn kinderen voor ga trekken(ik kan dat niet verklaren, maar kan ook niet zeggen dat mij dat niet zal gebeuren).. zeker als ik een zoon en een dochter zou krijgen, dan ben ik bang dat mijn voorkeur naar mijn zoon zal gaan(vraag me niet waarom, dat is een gevoel)..

Daarnaast denk ik ook aan de nadelen van het hebben van een kind, luiers, stinkie, huilen, slapeloze nachten (ik hou echt van uitslapen), geld.. maar dat vind ik nog niet zo heel erg.
Ik denk meer aan de dingen als: wat als mijn vriend/man uit elkaar gaan? Wat als hij een nieuwe vriendin/vrouw krijgt.. ik kan namelijk niet leven met het feit dat een andere vrouw mijn kind gaat opvoeden. Ik heb namelijk normen en waarden die ik mijn kind mee wil geven, en daar ga je uiteraard over in gesprek met de vader van eht kind, maar als er dan een andere 'ouder' bij komt, die wellicht andere normen en waarden heeft, dat lijkt me heel moeilijk. Foto's van mijn kind, met nieuwe 'ouder' op internet. ik zou wild worden denk ik.
Ik ben zelf opgegroeid zonder vader, die me compleet aan mn lot overliet en niets meer met me te maken wilde hebben. Veel gezeur mee gehad dus dat zit er een beetje in gesleten.

Opzich lijkt het me wel echt verrijkend om een kindje te hebben wat echt van jou en je partner is, een nageslacht uit jullie zeg maar. en om dat alle liefde en aandacht te geven, maar volgens mij is het ook best ondankbaar. Ik kan me in ieder geval herinneren dat ik mijn moeder pas dankbaar (kon) zijn toen ik een jaar of 16 was.. Wel netjes 'dankjewel' als ik iets kreeg maar nog niet echt de gedachte snappen wat zevoor me deed.

Het lijkt me wel ook echt geweldig om samen met je kindje op vakantie t egaan of naar de efteling enzo. al die dingen die ik vroeger als kind deed dan zelf doen als 'moeder'.
Ook twijfel ik een beetje aan de opvoedkwaliteiten van mijnj vriend.. Hij zou dolgraag een kind willen, maar volgens mij verkijkt hij zich gigantisch op het onderhouden van een kind. Hij ziet het inderdaad als roze wolkje en door een roze bril.. Denkt niet zozeer aan het geld, het huilen, de tijd etc die t allemaal kost en vooral ook: een kind van 3/4 jaar is leuk maar is een kind van 13/14 nogsteeds leuk in deze maatschappij(sorry maar de maatschappij is er niet beter op geworden sindsik 13 was...)..

moeilijk. zodra ik afgestudeerd ben, komt er eerst een hond.. want daar ben ik zeker van: die komt er:D de rest zie ik wel.

Tja daar zou je gewoonweg niet van uit moeten gaan

Dat laatste heb ik ook met mijn vriend, die vind een klein Jolientje of kleine Michel echt gewoon een heel leuk idee en vind het een viering van onze liefde. Hoe zoetsappig _O-

**Geplaatst**: 20-01-14 21:50

Geplaatst: 20-01-14 21:50

Citaat:
Ik ook niet, en ik begin ook standaard met "ik wil ze niet" maar de vraag "waarom niet?" is tot nog toe niet uit gebleven... en "omdat ik ze niet wil" helpt ook al niet, dan komt er "jamaar daar moet toch een reden voor zijn..."

Dan heb je nu een mooi weerwoord: 'waarom wél kinderen'

Overigens krijg ik 'de' vraag ook achtelijk vaak tegenwoordig. Ik ben van de zomer 30 geworden en nu denkt iedereen dat mijn eierstokken op knappen staan... Mijn nichtje heeft een paar maanden geleden een dochtertje gekregen. Ik was op kraambezoek en zij vertelde mij dat ze mij op deze manier echt wel kon overtuigen dat het ook tijd voor mij is. Aan de ene kant lief, ze wilde ook dat ik dat geluk zou voelen. Maar het is haar geluk, op dit moment niet de mijne. Al ben ik al een hele tijd aan het twijfelen, wil ik kinderen? Maar de volle overtuiging waarop mensen in mijn omgeving ervoor gaan, nee... Ik heb nu al zoiets: 'dan kan ik 9 maanden geen lekker roseetje drinken op het terras in de zomer, daar gaat mijn sushi en toostje brie en verre reizen naar de tropen'

**Geplaatst**: 21-01-14 10:43

Geplaatst: 21-01-14 10:43

Sammie schreef:
Wat een kul.. Waarom zouden kinderen op de eerste plaats moeten komen in je leven en jezelf wegcijferen.. Kinderen op een voetstuk plaatsen.. Ik zie het nut er niet van in. Het zijn je kinderen. Goed, prima. Maar geen kleine goden die in het middelpunt van alles moeten staan. En maar afvragen waar al die brutale vlerken vandaan komen.. Je hele gezin, incl. jezelf en je vent behoren dezelfde aandacht te krijgen. Dat je prioriteiten anders komen te liggen is logisch, want je aandacht en tijdsbesteding wordt anders. Maar kinderen op nr 1 en de rest wegcijferen of achterstellen lijkt mij iig niet de juiste methode. En daarmee creëer je ook geen goede relaties. Iig niet met je vent en ook niet met je vriend(inn)en. Tenzij je dat niet erg vindt, met alle risico vandien. Daarmee wordt je wereldtje wel wat klein. T is maar wat je wil..

Het is geen kul, jij kijkt er alleen anders naar.
Mijn kinderen zijn nummer 1, ik zou mijn leven geven voor ze! en dat bedoel ik met nummer 1.
Ik cijfer mezelf niet weg, heb hobby's en besteed aandacht aan mijn uiterlijk.
Mijn kinderen staan niet op een voetstuk, zijn niet altijd het middelpunt.
Mijn vent krijgt veel aandacht, we gaan regelmatig met z'n tweeën leuke dingen doen of apart zonder kinderen. En ons liefdesleven is prima.
Mijn vriendinnen worden niet achtergesteld, ook niet de vriendin die geen kinderen heeft.
En als we lekker gaan eten bij vrienden, dan zijn de kinderen gewoon lekker aan het spelen, terwijl wij staan te koken, wat borrelen en lekker kletsen.
Natuurlijk wordt je tijdsindeling en aandacht anders, je leven veranderd, maar dat betekend niet dat het zo negatief is als jij het schetst. Het is echt niet erg als je kinderen je eens aan jou aan moeten passen en dat moeten ze bij ons weleens.
Mijn wereldje is zeker wat kleiner geworden, maar veel fijner en positiever. Ik heb de dingen die me veel negatieve energie kostte geëlimineerd uit mijn leven, maar of dat komt door mijn kinderen of door mijn gezondheid, dat antwoord kan ik je niet geven.

**Geplaatst**: 21-01-14 15:58

Geplaatst: 21-01-14 15:58

PM1 schreef:
Ik vind kinderen veel belangrijker dan trouwen. Trouwen is 'maar' een papiertje, een kind is echt van jullie samen, voor altijd.

Ik wil wel heel graag kinderen, maar om even kort uit te leggen waarom? Dat kan ik niet zo makkelijk.

De redenen die ik zo snel voorbij zie komen (ik heb niet alles gelezen) vind ik vooral smoesjes, dingen die er niet toe doen en egoistisch.

Op het moment dat je voor kinderen kiest worden zij het allerbelangrijkste en sta je zelf niet meer op nummer 1 (voor jezelf, maar ook voor je partner).

Als je beiden er voor kiest geen kinderen te willen, prima, jullie keuze. Maar wat als de 1 het wel wil en de ander niet? Vandaar mijn vraag aan princesj... Wat vind jouw verloofde hiervan? Niet aanvallend bedoeld, gewoon een oprechte vraag.

En ik vind jouw redenen om het wel te willen juist kul, en egoistisch.
Een kind is namelijk niet van jullie, een kind is geen mini-me, een kind is van zichzelf. En als ouders heb je de plicht om voor het kind te zorgen.

Maar goed, voor mij is duidelijk dat ik geen kinderen wil, ik kan niet bedenken waarom ik het wel zou willen. En gelukkig denkt mijn man er net zo over (ook hij wilde eerder misschien wel, maar dat was meer "omdat dat er bij hoorde"). Hij was namelijk nooit van plan om er ook maar iets voor op te geven

Ik zou geen relatie kunnen hebben met iemand die wel kinderen zou willen, zo'n relatie maakt uiteindelijk beide partners doodongelukkig, denk ik.
En ja, ik zou eerder de relatie verbreken dan "toch maar" aan een kind beginnen.

**Geplaatst**: 21-01-14 16:15

Geplaatst: 21-01-14 16:15

Ik zag trouwens vandaag een artikel in de krant over een onderzoek van Princeton. Mensen zonder kinderen zijn gelukkiger... Nu ga ik helemaal twijfelen

**Geplaatst**: 21-01-14 16:35

Geplaatst: 21-01-14 16:35

Rytir schreef:
Ik zag trouwens vandaag een artikel in de krant over een onderzoek van Princeton. Mensen zonder kinderen zijn gelukkiger... Nu ga ik helemaal twijfelen

Da's mooi en meteen de beste reden om geen kinderen te willen dan

Nomineer dit bericht ×