Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-03-12 23:06

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 22-03-12 23:06

Ja daar heb je inderdaad ook een groot punt, tamary.

**Geplaatst**: 22-03-12 23:27

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 22-03-12 23:27

Wat verschrikkelijk. Ik walg ervan als mannen niet gewoon hun poten thuis kunnen houden. Ik las het laatst zoiets verschrikkelijks: Om niet verkracht te worden, moet je dit en dit en dit doen. NEE dacht ik. Leer mannen gewoon dat ze hun poten thuis moeten houden. Ik vind dat als een man dat doet, dat hij als straf gewoon gecastreerd zou moeten worden. Daar ben ik bloedserieus in.

Ik vind het echt verschrikkelijk naar voor je. Heel erg veel sterkte, en probeer echt om met mensen te praten. De waarheid duurt het langst, maar toch. Praat het eruit, en zoek hulp. Ik ken je niet, maar ik gun het niemand om zo lang met zo'n probleem rond te lopen. Heel veel sterkte.

**Geplaatst**: 23-03-12 14:06

Geplaatst: 23-03-12 14:06

Anoniem1991 schreef:
Inderdaad een mooie post maura, bedankt voor het reageren!

Ik denk dat je gelijk hebt, maar dit is wel een beetje hoe ik in elkaar zit. Misschien ook wel een stukje hoe ik geworden ben. Met dit soort situaties laat ik het van mijn haptonome afhangen. Ik denk inderdaad dat ik mezelf daarmee te kort doe. En misschien haar ook wel. Dat weet ik, dat weet zij ook. Daarom dacht ik in het begin dat ze zou wachten tot ik wat van me zou laten horen. Terwijl ik dat eerst niet van plan was.
Ik heb lang nagedacht over jou post en omdat ik vind dat je gelijk hebt, heb ik haptonome smsje gestuurd. Daar heeft ze ook wel snel op gereageerd maar verder hebben we nog geen contact gehad. Vandaag en morgen is ze de hele dag niet bereikbaar, dus ik ga haar ook niet bellen o.i.d. Ik denk toch dat maar volgende week vrijdag besproken moet worden...

Dusja, van de ene kant is het wel een beetje balen... Ik heb wel de behoefte om het met haar te bespreken, en het is jammer dat ik dan nog zo lang moet wachten. Maarja...

Fijn dat m'n post goed is overgekomen en dank voor de complimenten. Ik denk dat je heel goed ziet dat de manier waarop je met subtiele hints omgaat een karaktertrekje is en ik denk ook dat dat groter is geworden door wat je hebt meegemaakt. Gevoeligheid voor subtiliteiten is een heel erg waardevolle eigenschap maar net als allerlei andere eigenschappen geldt dat je er zelf het meest aan hebt als je je ervan bewust bent dat je die eigenschap hebt, zodat je zelf kunt kiezen hoe je hem gebruikt.

Ik ben heel erg blij te lezen dat je het met me eens bent dat je jezelf (en de ander) in dit soort situaties tekort doet. Want ik denk daaruit te mogen concluderen dat je vindt (misschien nog niet helemaal van harte, maar toch) dat het niet terecht is om jezelf tekort te doen, dat je beter verdient. Dat lijkt mij een heel goed inzicht.

Verder vroeg ik me af hoe het voelde om dat smsje te sturen? Want dat was dus een perfecte oefening voor jou waarmee je een bewuste keuze maakte voor heldere communicatie in plaats van gepieker. Voelde dat erg onwennig, of was je juist opgelucht? Viel het mee of was het alsnog heel moeilijk om te bedenken wat je er in zou zetten?

En ik denk dat Tamary gelijk heeft met de reden dat je haptonome geen contact had opgenomen. Erg grappig vond ik dat, had ik zó hard zitten bedenken welke redenen er zouden kunnen zijn en dan zie ik de meest logische reden gewoon over het hoofd. Als je er moeite mee hebt om te wachten tot vrijdag, heb je er misschien iets aan om nu op te schrijven waaróm je liever meteen contact had gehad en eigenlijk verwacht had dat je haptonome zelf iets van zicht zou laten horen. Als je dat opschrijft ben je het al een beetje kwijt en weet je zeker dat je volgende week nog weet waar je precies last van had. Misschien kun je het dan gemakkelijker tot volgende week opzij leggen en andere dingen gaan doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-03-12 13:22

Geplaatst door de TopicStarter : 25-03-12 13:22

Broccoli: Bedankt, ik word er een beetje verlegen van.

Ik probeer ook zo goed mogelijk om te gaan met de tips en posten die hier worden neergezet. Ik vraag jullie om jullie mening en advies, en in mijn ogen zou het dan niet fair zijn als ik daar niks mee doe.
Dus ondanks dat het soms (heel) erg moeilijk voor me is, probeer toch zo veel mogelijk tips uit jullie reacties te halen, de situatie van verschillende kanten te bekijken en daar ook naar te handelen. Ik vind het ook fijn om te lezen wat jullie van bepaalde situaties vinden, hoe jullie zouden reageren. Dat is fijn en ik wordt daar minder onzeker van.

Tamary: Je hebt gelijk dat die gesprekken vertrouwenlijk zijn, daar had ik in het begin ook bij stil gestaan. Toch denk ik dat het in deze situatie iets anders ligt. Om te beginnen heb ik samen met haptonome dat proces gestart. Zij is op zoek gegaan naar een psychologe waarvan zij dacht dat deze geschikt voor mij zou zijn. Haptonome heeft ook contact gehad met psychologe voor ik daar naar toe ben geweest. Waarom? Om een gevoel bij de psychologe te krijgen, de situatie uit te leggen. Ze heeft voor mij een afspraak (onder voorbehoud) ingepland. Die afspraak heb ik alleen hoeven te bevestigen.
Het is ook de bedoeling dat het proces langs elkaar gaat lopen. Aan de ene kant psycho - aan de andere kant hapto. Een soort back-up voor haptonome. Regelmatig te kunnen terugkoppelen naar psychologe hoe het gaat en waar we staan in het verwerkingsproces. Een soort check eigenlijk. Het is voor haar ook lastig merk ik af en toe.
Daarnaast vind: "Wat is er besproken?" en "Hoe is het gegaan?" een andere vraag. Ik had van haptonome de laatste vraag verwacht.

Resistance: Bedankt voor je post. Dat is natuurlijk heel gemakkelijk voor mensen gezegd, zolang ze zelf geen vergelijkbare situatie hebben meegemaakt. Natuurlijk is elke situatie verschillend, maar het is niet 'oké' om te concluderen dat je het zelf in de hand hebt en jij dus bepaald wat wel en niet gebeurt.

Maura: Hmm... het was voor mij niet zo moeilijk om te bedenken wat ik erin zou zetten. Het duurde wel lang voor ze reageerde en tja... eigenlijk hebben we nog niet besproken hoe het nu gegaan is. Ze weet dat het geen match gaat worden, maar verder ook niks.

Ik had gewoon heel erg de behoefte om er met haar over te praten. Het op een rijtje te zetten, van verschillende kanten te bekijken. Haar mening daarin te vragen. Ik merk nu al, dat het lastig is om het precieze gevoel van dinsdag weer naar boven te halen. Er lijkt zo onwijs veel gebeurt te zijn in die paar dagen dat er tussen zitten. Ik denk dat dat jammer is, want ik had dinsdag/woensdag waarschijnlijk echt vanuit mijn gevoel kunnen praten. Het was nog zó actief en op de voorgrond. Nu, heb ik er over na kunnen denken, is het weer behoorlijk op de achtergrond, lijkt het eigenlijk alweer heel lang geleden. En tja, de behoefte om het erover te hebben is eigenlijk weg...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-12 10:55

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-12 10:55

Ja hoor... daar issie dan... de terugslag / dipje / hoe je het wil noemen...
En hij slaat echt in als een mega grote bom... -O-

Gisteren sessie bij haptonome gehad...
Ging niet helemaal zoals gepland...

Ik heb al maanden niet meer bij haar op 'de bank' gelegen. Dat heeft ze bewust weggelaten om mij de kans te geven haar meer te leren kennen en nog belangrijker leren te vertrouwen. Er was ook eigenlijk meer dan genoeg stof om over te praten, dus dat was eigenlijk niet zo'n probleem.
Gisteravond tijdens de sessie stelde ze dus voor om weer eens écht te gaan voelen. Op de bank dus.

Nou ja....en ik...blokeerde een beetje...Ik vind het zó erg dat ik dan niet gewoon "oké" kan zeggen. Of gewoon IETS kan zeggen, ongeacht wat.

Het was niet dat ik het niet had zien aankomen....het was eigenlijk over-dui-de-lijk en daarnaast een perfecte timing. (Laatst die intake bij de psych en 25 april heb ik een kennismakings gesprek met een andere psych). Maar als ze dat dan zo zegt... ooh dat word ik zóó bang en groot durf-niet gevoel...

We hebben afgesproken dat we volgende sessie dus wél naar de bank gaan. En dat ik dan geen keus meer heb -tenzij dat ik haar van te voren laat weten dat ik het echt niet wil-. En schijnbaar is het idee dat ik geen keus heb nodig. Want ik heb me er een beetje bij neergelegd, maar ik word er zo down van.... -O-

Maarja...de bank ging dus niet door...en omdat we nog tijd overhadden zijn we -jawel- op youtube filmpjes gaan kijken m.b.t. de haptonomie en alles wat daarbij hoort. Waar ik overigens niet veel van heb mee gekregen. Een heel groot deel was haar stiekem in de gaten aan het houden (en ja...daar baal ik van want waarvoor is dat nou weer nodig?) Een ander deel was nog hard na aan het denken over het 'gesprek' (voor zover je het een gesprek kan noemen) over de bank. En 't laatste stukje was film aan het kijken.

Anyway, na die filmpjes kom ik dus gewoon met het voorstel: "of we het niet toch gewoon nu kunnen doen. De bank?" Schijnbaar heb ik dan echt nog een half uur nodig om aan dat idee te wennen en me er bij neer te leggen. Waarop zij antwoorde dat ze dat niet meer wilde omdat zij zich er niet meer op had ingesteld en haar 'feeling' er niet meer helemaal was en ze gewoon moe was. Maar dat ik me echt niet afgewezen moest voelen en dat het echt aan haar lag...

Maarja... bij mij komt dan de enorme ik-doe-het-dus-niet-goed-gevoel en in-de-steek-laat-angst. Met allerlei onzekere gedachtes en vreselijke scenario's waar ik totally lost en alleen in overblijf...

Durf haar ook niet goed te mailen omdat ik heel bang ben voor wat haar reactie gaat zijn. En wat ik dan precies moet schrijven...
Als er zo een kleine onduidelijkheid wordt gecreeërd trek ik zelf gelijk de conclusie dat het aan mij ligt. Het is gewoon een automatisme waar voor mijn gevoel geen invloed op heb. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik schiet alle kanten op uit onzekerheid en maak er een enorme puinhoop van...

En ja...dat is voor mij weer even een mega terugslag nadat het júíst zo goed lijkt te gaan.

Ik wordt gewoon zo moe van mezelf...
...van het dealen met deze soort stomme en vreselijk in de weg zittende gewoontes...door ervaring geleerde reacties... die on-omkeerbaar lijken...? -O-

**Geplaatst**: 15-04-12 18:07

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 15-04-12 18:07

Het is niet makkelijk en dat zal het ook niet worden. Ik heb er gelukkig geen ervaring mee maar wilde zeggen dat je ook moet kijken naar wat je al wel bereikt hebt. Je hebt al hulp durven vragen en dat vind ik al een grote moedige stap waarvan je niet moet vergeten dat je hem hebt gemaakt.
Je komt er wel, je kunt het!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-05-12 19:37

Geplaatst door de TopicStarter : 24-05-12 19:37

Oké...

Morgen een afspraak met de HA voor een doorverwijzing voor 2e-lijns psychologie. Dus toch... -O-

Alleen...weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen? Hij heeft mij begin vorig jaar doorverwezen naar een 1e-lijns psycholoog, maar nu heb ik dus 2e-lijns nodig. Of zou het ook telefonisch kunnen ofzo?

Iemand die even kan helpen?

**Geplaatst**: 24-05-12 19:41

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 24-05-12 19:41

Precies zo zeggen als je hier schrijft. Dat je een 2e-lijns psycholoog nodig hebt. Sterkte!!

**Geplaatst**: 24-05-12 19:55

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 24-05-12 19:55

He, Anoniem, hoe gaat het nu met je? Hoe is het nu verder gegaan bij de haptonome?
Wat je vraag betreft, ik denk dat je het beste even bij je huisarts langs kunt gaan, dat praat toch wat gemakkelijker dan over de telefoon. En idd, wat Broccoli zegt, gewoon zeggen dat je een 2e-lijns psycholoog nodig hebt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-05-12 20:50

Geplaatst door de TopicStarter : 24-05-12 20:50

Maar moet je ook helemaal gaan uitleggen waarom enzo?

Straks uitgebreider antwoord...

**Geplaatst**: 24-05-12 21:37

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 24-05-12 21:37

Ik denk wel dat de huisarts een beetje uitleg wil, maar je hoeft niet je hele verhaal te doen. Als je haptonome je dit aangeraden heeft, kun je dit tegen hem/haar zeggen. Je huisarts weet immers ook van jouw situatie, je kunt zeggen dat je vorderingen maakt, maar dat je denkt baat te hebben met een 2e lijns psycholoog.

**Geplaatst**: 25-05-12 00:22

Geplaatst: 25-05-12 00:22

jeetje wat verschrikkelijk!
jou verhaal (in een andere situatie, minder erg van mij kant) komt me bekend voor.
Alles opkroppen als je net met je puberteit begint en op een gegeven moment barst de bom...
Ik kan begrijpen dat je je nu zo machteloos voelt, heb je geen goede vriendinnen die je het eventueel kunt vertellen?
Of een persoon, net zoals wat jij beschrijft je lerares, die je in vertrouwen kunt nemen?
de uitspraak ''alleen mensen die praten kunnen geholpen worden'' heb ik goed in mn hoofd geprent, je bent sterk en je wilt die ellende achter je laten, en dat moet je eerst een plek geven..
wat ook helpt, is het van je afschrijven, en eventueel aan je psycholoog laten lezen, werkte voor mij heel helder.
ik wens je nu heel veel succes met het overwinnen van je eigen ''ik'' en sterkte met wat er in de tussentijd gebeurd. :(:)

**Geplaatst**: 25-05-12 05:19

Geplaatst: 25-05-12 05:19

Ik heb de 13 pagina's helemaal gelezen (lang mee bezig geweest), ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen maar ik wil toch iets kwijt. Allereerst wil ik zeggen dat ik het verschrikkelijk vind dat je dit hebt moeten meemaken, ik leef echt met je mee. De afgelopen uren heb ik in een film geleefd en het voelde allemaal heel dichtbij, de dingen die je beschreef van hoe je je voelde, ik kan het mij zo goed inbeelden! Ik heb het dan wel nooit meegemaakt, dus je denkt misschien "wat weet jij er dan van???", maar ik voelde ontzettend veel pijn.

Ik heb nu de laatste uren alleen maar jouw topic gelezen, van het begin tot het einde, en ik moet je wel even feliciteren voor je lef. Jeetje zeg, dat je dat in je eentje hebt klaargespeeld! Het is wel goed dat je ouders op de hoogte zijn, ze moeten nog niet alles weten, maar ze weten dat je het moeilijk hebt (dat is misschien nog zacht uitgedrukt, maar je weet wat ik bedoel) en dat is al veel.

Je hebt al zo veel vorderingen gemaakt! Ok, je bent er nog niet vanaf, ik weet zelfs niet of je er ooit helemaal bovenop kán komen, maar je zal wel leren om ermee te leven en accepteren dat het gebeurd is.
Blijf gewoon zo doorgaan, ik ben er zeker van dat je het redt! Er staat je nog een lange weg te wachten, maar ooit lukt het je om voor de volle 100% van je leven te genieten, misschien lukt het wel om écht van iemand te gaan houden en hier een leven mee te starten.

Je zult wel al heel veel aanbiedingen gehad hebben, maar ook mijn mailbox staat voor je open!
Ontzettend veel succes! Ik blijf volgen hoe het met je gaat!

Wat betreft je huisarts ga ik mee met nynke55.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-12 22:32

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-12 22:32

Oké...na een lange tijd weer iets in het topic want...het gaat even niet zo goed. Helemaal niet goed zelfs... -O-

Sinds de zomervakantie merk ik aan mezelf dat ik al niet lekker in mijn vel zit. En in plaats van dat het daarna beter ging, heeft die dalende lijn zich alleen maar voortgezet, tot het nu ongeveer zijn dieptepunt heeft bereikt...

In de vakantie zijn we naar Italie geweest en dat was...niet leuk...héél bang voor andere mensen...Echt het 'ik-draai-me-om-voor-mensen-als-ik-de-kans-krijg'.
Daarna thuis ging het niet veel beter. Nieuw schoolgebouw, nieuwe klas (die niet leuk is), nieuwe mentor (waar ik doodsbang voor ben. Hij triggert mij enorm $:\$ ), psychologe waar ik niet helemaal over uitben (wel/niet doorgaan?). En ik heb al een paar weken zo'n herinnering waar ik enorm in blijf hangen en me zo verdrietig maakt

. Waardoor ik op het moment slecht door kan slapen en gewoon ontzettend moe ben...En ik ben ook al behoorlijk afgevallen... $:\$

En en en en. Het is gewoon een opstapeling van onbenullige dingen wat het gewoon zoveel maakt...

**Geplaatst**: 18-09-12 22:39

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 18-09-12 22:39

He, verdorie! Ik had echt het idee dat je op de goede weg was. Waar ligt het nu aan dat je je zo belabberd voelt? Is het niet een soort van vicieuze cirkel? Dat je, omdat je je zo slecht voelt, ook alle andere dingen in een slecht licht ziet? Of is er te veel op je afgekomen?
Meid, ik wou dat ik je maar een beetje helpen kon...

**Geplaatst**: 18-09-12 22:41

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 18-09-12 22:41

knuf!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-12 23:28

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-12 23:28

Nynke: Het ging ook heel erg goed, alles was leuk, niks was te gek, overal zin in hebben! School was geweldig, thuis ging goed, sociaal, paarden, alles! Ik voelde me fantastisch! Maarja... nu...is het helemaal de andere kant. En het moeilijke is ook, ik heb op dit moment geen idee hoe ik daar iets van terug kan krijgen. (wat ik héél erg vind)
Ik denk dat het een combinatie is van wat je zegt... Juist doordat het zoveel is nu, heb ik het idee dat ik het niet kan 'handelen'. En worden andere dingen ook moeilijk. Ik weet niet zo goed hoe ik alles klaar kan spelen en sommige dagen voelt echt als; overleven tot het einde van de dag. Slecht slapen en eten helpt daar ook niet hard in mee...

School en zeker de coach spelen daar een grote rol in. Maar ook psychologe. Ik heb voor de vakantie een stuk of 6 (?) sessies bij haar gehad. Ging niet fantastisch, maar ook niet heel beroerd. Na de vakantie heb ik nog 2 sessies gehad, die waren behoorlijk rampzalig. Ik merk aan mezelf dat ik me niet echt durf open te stellen voor haar. Ze doet me niks. Ik ga ernaar toe omdat die sessies afgesproken zijn, maar verder laat het me koud. Dat ze niet reageert op mijn (nogal informatieve/heftige) mail vind ik eigenlijk geen enkel probleem. 't intereseert me niet echt, ik ben daar gewoon niet mee bezig.
Daarna heb ik een sessie (perongeluk/expres

) laat afgezegt zodat we die week geen sessie meer konden inplannen en ik even na kon denken. Vervolgens werd er de week erna afgebeld; de sessie kon niet doorgaan en psychologe zou zelf weer contact met mij opnemen. Ik heb pas volgende week weer een afspraak staan met haar. We hebben nu een pauze gehad van ongeveer 6/7 weken. Heb totaal geen zin om te gaan.

De band met haptonome daar in tegen wordt steeds sterker. In de vakantie effe een dip en laatst een mega emotionele sessie gehad (wat bijzonder is. Huilen waar andere mensen bij zijn --> not done. ). Alleen zit ik nu een beetje in de knoop met mijn vergoedingen. Volgende sessie is pas over 3 weken en das echt te lang. Zeker nu het niet goed gaat. Normaal zit er 2 weken tussen en dat is echt het 'max', het is heel moeilijk voor mij als er langer tussen zit.

't komt er eigenlijk een beetje op neer dat ik niet zo goed weet hoe ik verder moet en m'n leventje weer op de rit kan zetten.

MissCharlie: Dankje

**Geplaatst**: 19-09-12 00:51

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 19-09-12 00:51

Lieve TS,
Ik heb alleen je eigen posts gelezen en deze laatste pagina.
Wat ik uit jouw eigen posts opmaak is dat, zelfs op de momenten dat het 'goed' gaat, je verleden je volgt en je hele doen en laten beinvloed. Een groot gedeelte van je angsten, frustraties, methodes van omgaan met andere mensen lijken voort te komen uit die vreselijke gebeurtenissen. Het is echt een groot onderdeel van je persoonlijkheid en je leven geworden.
Voor mijn gevoel zou je eigenlijk het liefst dagelijks (of zelfs meerdere keren per dag) met je haptonome afspreken, om met haar te praten, voorzichtig je gevoelens te kunnen uiten, of juist even helemaal niet maar je tegelijk wel veilig voelen bij haar omdat ze weet wat je bezig houdt, etc. Er dus mee bezig 'mogen' zijn en je niet te hoeven verstoppen, je gevoelens te hoeven verstoppen tot het eindelijk weer tijd is voor de volgende afspraak. School, sociaal leven, het is op het moment eigenlijk allemaal een beetje bijzaak tegenover je gevoelens en stress van het moment.
Als dit inderdaad enigszins in de buurt komt, zou ik je eigenlijk willen aanraden om toch eens serieus werk te maken van tweedelijns psychologie en ook daadwerkelijk 'full-time' aandacht hieraan te gaan besteden. Er bestaan verschillende mogelijkheden om bijvoorbeeld dag-therapie te gaan doen, waarbij je 5 dagen per week in therapie bent en in het weekend thuis. Tijdens die 5 dagen doe je allerlei verschillende zaken, bijv. creatieve opdrachten, sporten, groepsgesprekken en dergelijke en daarnaast heb je geregeld (zo vaak als nodig/prettig) 1-op-1 gesprekken met je psycholoog. Op deze manier krijg je de tijd en mogelijkheid om in je eigen tempo dingen te verwerken, zonder dat je telkens moet wachten op de volgende afspraak.
Ik begrijp heel goed dat groepstherapie heel eng is. Het is heel moeilijk om mensen te vertrouwen. Maar het mooie aan dit soort weektherapien is juist dat je over het algemeen helemaal niks met je groepsgenoten hoeft te delen als je dat niet wilt/er niet aan toe bent. En iedereen is daar met een probleem, iets wat ze eng vinden om te delen, en dat is juist wat het een veilige omgeving maakt. Je hoeft je daar niet groot te houden, iedereen weet dat er 'iets' aan de hand is en snapt het dus als iets even niet gaat.
Ik raad je dit aan vanuit mijn ervaring met twee mensen die mij heel nabij staan. Zij hebben beiden een heel moeilijke periode doorgemaakt, waar ze zelf niet uit kwamen. Beiden hebben ze jaren geprobeerd zichzelf weer op de rails te krijgen, via gesprekken met de psycholoog, een beetje op dezelfde manier waarop jij nu probeert het op te lossen. Maar uiteindelijk bleken hun problemen te diep gaan, te moeilijk voor een gesprek een keer per twee weken, en zijn ze in full-time therapie gegaan. Dit is voor hen de beiden heel lastig geweest, ze zijn in die tijd nog veel dieper gegaan dan ze waren geweest, maar ze zijn er ook allebei weer bovenop gekomen. En dat in een veel kortere periode dan de tijd die ze daarvoor bezig waren om het 'op te lossen'.
Mijn gevoel bij het lezen van jouw posts is dat zoiets jou ook zou kunnen helpen. Overweeg het alsjeblieft eens, praat er over met je haptonoom en je huisarts, en kijk wat zij er van vinden. Ik praat alleen uit mijn persoonlijke ervaring, ben ook geen psycholoog of wat dan ook.
Hoe dan ook, ik wens je het allerbeste toe en hoop dat je zo snel mogelijk de methode vind die voor jou het beste werkt om hier weer uit te komen. Een hele dikke knuffel.

**Geplaatst**: 19-09-12 09:47

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 19-09-12 09:47

Ik kan me helemaal vinden in het idee van Sofy, hoewel het me een hele moeilijke stap lijkt. Maar ook ik krijg het idee dat je van afspraak naar afspraak leeft en dat je leven nu bestaat uit dingen die niet goed gaan (school, familie, psychologe). Ik heb ook een poos, eigenlijk mijn hele pubertijd) zo geleefd, hopende dat het ooit anders zou worden. En dat is gebeurd, maar alleen omdat ik drastische stappen ondernam.
Maar op een gegeven moment kan het je echt niks meer schelen, dan spring je gewoon in het diepe en vaak valt het dan erg mee en mocht dat niet zo zijn, kun je achteraf altijd zeggen dat je het geprobeerd hebt.

**Geplaatst**: 19-09-12 17:11

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 19-09-12 17:11

En een opname? Het beïnvloed je leven nu te ernstig..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-09-12 19:35

Geplaatst door de TopicStarter : 19-09-12 19:35

Broccoli, nynke en sofy: Opname's/dagtherapie vind ik voor dit moment veel te ingrijpend en ook wel een hééle drastische maatregel. :Y)

Zoiets zie ik meer voor me op momenten dat iemand echt helemaal vastzit met zichzelf, zwaar depresief is, gedachten aan suīcide, niet meer uit bed/huis willen ect. Zo erg is het gelukkig op dit moment niet. Het loopt nu zo'n 1,5/2 maanden niet zo lekker, om op dit punt al voor zoiets extreems te kiezen vind ik way over the top.

Voorlopig absoluut niet dus.

Dat van afspraak tot afspraak leven herken ik daarin tegen wel. Sommige dagen zijn gemakkelijk, sommige dagen zijn moeilijk. Die dingen die gebeuren neem je dan mee naar een volgende sessie. Dat je daar dan soms op moet wachten is op zo'n moment even vervelend, maar van de andere kant hoort dat erbij.

Mezelf afleiden met dingen (paarden/vriendinnen/ect) werkt dan wel goed. In het begin is dat dan even lastig en ben ik wat meer teruggetrokken en in mezelf, maar daarna kan ik er wel van genieten en de rest even vergeten. Zijn altijd fijne momenten en die creeëren dan absoluut iets van rust en lucht.

Wat bij mij ook niet echt meehelpt is als mensen (en dan bedoel ik voornamelijk dus psychologen

) heel afstandelijk/zakelijk zijn. Ik weet niet precies hoe andere mensen dat ervaren, maar zo voelt het voor mij wel. Ik heb nu 2 verschillende psychologe gehad en bij beide ervaar ik dat gevoel. Ik weet niet of dat gewoon 'toeval' is, of dat vrijwel bij alle psychologe die enge zakelijke sfeer hangt.

Het helpt mij in elk geval niet echt in mijn gesprekken en het zorgt er eigenlijk alleen voor dat ik eerder dichtklap of dingen weglaat onder het mom van 'dan zijn we eerder klaar en word er niet doorgevraagd naar moeilijke dingen'. Vraag me dan ook af hoe iemand anders anders zijn/haar gesprekken bij de psycholoog ervaart en zou beschrijven. Iemand die dit herkent of juist iets heel anders vindt?

**Geplaatst**: 19-09-12 19:49

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 19-09-12 19:49

Gelukkig maar dan! Mijn excuses, je berichten kwamen op mij over alsof je inderdaad helemaal vast zit, en dan is dagtherapie veruit de beste oplossing denk ik. Maar je bent zelf inderdaad degene die dit (in combinatie met je therapeute) het beste kunt beoordelen, dus daar ben ik dan alleen maar blij om

Enige wat ik daar dan nog over wil zeggen is: hou wel in de gaten dat je 'vooruit' gaat, en niet langzaam die kant op gaat waar je wel dagtherapie nodig zou hebben. Als dat het geval is, dan kun je maar beter nu meteen gaan, bespaart je een langdurige periode van ellende

.

Qua afstandelijkheid: ik kan me voorstellen dat je daardoor een beetje dichtslaat en dat niet prettig vindt. Tegelijk snap ik echter ook wel waarom psychologen dat zouden doen; het is zwaar werk en als ze zich alles gaan aantrekken wat hun patienten bij hun neerleggen, hou je het denk ik nog geen patient lang vol. Maar jij wil juist graag dat medeleven en dat snap ik ook heel goed, zeker aangezien je (zo goed als) geen medeleven van mensen in je directe omgeving hebt.
Misschien dat dit een oplossing zou kunnen zijn? Misschien dat als je in je omgeving iemand hebt die er puur is om jou emotioneel te steunen, medeleven te geven en persoonlijk betrokken te zijn, dat je dan het gemakkelijker kunt accepteren dat je psycholoog wat minder persoonlijk betrokken is.

**Geplaatst**: 19-09-12 20:01

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 19-09-12 20:01

Fijn dat je zo absoluut tegen bent op een opname. Klinkt misschien gek, omdat ik het wel een goed idee vond, maar hierdoor klink je een stuk assertiever dan in je vorige bericht.
Ik heb geen ervaring met psychologen, maar ik kan me beide kanten wel voorstellen. Vanuit de psycholoog gezien, die zoekt oplossingen en dan is het vaak zakelijk en zij en jij hebben er niks aan als ze meegaat in jouw emoties. Maar als je het gevoel hebt dat ze niet geinteresseerd is, word het wel tijd voor een andere psychologe.
Jouw kant kan ik ook goed begrijpen, je wilt graag een beetje steun, iemand aan wie je alles durft te vertellen en die met jou meeleeft.

**Geplaatst**: 19-09-12 21:22

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 19-09-12 21:22

Voor een opname hoef je echt niet suïcidaal te zijn hoor! Juist niet zelfs. Het kan wel heel effectief zijn. 5 dagen per week bezig met jezelf en hopelijk daarna weer een beetje meer jezelf zijn. In relatief kort tijdsbestek.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-12 19:49

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-12 19:49

Sofy en Nynke: Ook van mijn kant uit dan een excuus. Het was effe een dieptepuntje en dan krijg je soms van dit soort post :Y)

. Het is op zo'n lastig om alles goed neer te zetten en te verwoorden, zonder te overdrijven of juist doen of alles fantastisch is.

Ik mag trouwens wel zeggen dat gisteren en vandaag 2 redelijk goede dagen waren! Ik voel mezelf veel vrolijker. Misschien heeft het ook wel te maken met het topic en alle ontzettend lieve pb'tjes die ik krijg. Merk aan mezelf dat ik het toch fijn vind om ermee bezig te 'mogen' zijn (zoals je in je andere post schreef). 't is natuurlijk ook heel veilig zo, via internet

Psychologe blijft moeilijk. Ik kan me zeker de andere kant (hun kant) voorstellen.
Het is gewoon heel lastig en mijn gesprekken (voor zover 't gesprekken te noemen zijn) zijn vaak heel erg stil, met name als ik niet lekker in mijn vel zit. Ook als de sfeer richting zakelijk gaat wordt het héél moeilijk om te blijven praten en ben ik geneigd om helemaal dicht te slaan en gewoon niks meer te zeggen. Dat is super lastig voor degene die aan het behandelen is, maar ik doe het niet expres en ik kan vaak niet even in mijn vingers knippen om mezelf daar uit te halen...(ook als iemand hiervoor tips heeft, kom maar op!

)

Iemand in mijn directe omgeving lijkt inderdaad een heel goed idee te zijn, alleen is die er op dit moment (helaas) nog niet.

Broccoli: Ik begrijp ook dat je niet direct suïcidaal hoeft te zijn voor een opname/dagtherapie. Het was gewoon even een voorbeeld van mij om aan te geven dat het zover nog niet is. Ik wil absoluut niet in zo'n traject terrecht komen, ik ga ook gewoon naar school en het lijkt voor nu gewoon nog een veel te drastische oplossing (ik hoop dat je dat begrijpt). Ik ga er dan ook super hard voor vechten (met de juiste hulp) om ervoor te zorgen dat het niet zo ver gaat komen!!

Nomineer dit bericht ×