Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
hahaha.
Nou ja, ik heb nog wel een paar weken te gaan, dus... phannie schreef:nog even volhouden dus.het wordt 5 december, dus....nog ffies....
zoefie schreef:phannie schreef:nog even volhouden dus.het wordt 5 december, dus....nog ffies....
Balen dat je zo'n erge napijn had. Op dit moment heb ik nog steeds last van mijn rug, en daarbij heb ik gigantische spierpijn. Waarschijnlijk toch iets te fanatiek gewees. Och als het maar helpt
phannie schreef:Nee dat weet ik ook. Maar ik doe alles onder begeleiding en ik ga er maar vanuit dat deze mensen weten waar ze mee bezig zijn. (al voelt het op het moment even niet zokijk uit zoefie met te fanatiek zijn, dat heeft mij ook een keer genekt, voorzichtig met je rug, echt, zover als ik nu ben wil je echt niet komen!
)

iwayalover schreef:Krijgen jullie trouwens ook zo vaak te horen in je omgeving dat je NU AL??? een hernia hebt....
Volgens mij heeft het namelijk niet zo zeer met leeftijd te maken...
Ik ben namelijk 20 jaar en heb wel van jongere mensen gehoord met een hernia. Bij mij zit het in de familie. Mijn vader en een aantal ooms van mij hebben een hernia/of gehad.
Ben ik nou de jongste hernia patient in dit topic???

Tweede halve dag begon goed tot ik op een gegeven moment vreselijk veel pijn kreeg in mijn bovenrug
Mijn hernia zit rechtsonder en het was ook andere pijn als normaal. Ik had al een afspraak staan voor fysio tussen het werk door, dus ik was wel blij dat ik daarhen kon. Autorijden daarheen was echt vreselijk. Ik kon mij armen bijna niet meer recht houden aan het stuur van de pijn! En daarbij was het ook nog eens glad met die k*tsneeuw.. Aangekomen bij de fysio kreeg ik mijn trui nog haast niet meer uit. Toen heeft de fysio gekeken of alle wervels nog in het gareel stonden. Dat was gelukkig wel het geval. Maarja daarmee was de pijn natuurlijk nog niet weg, dus heeft ze nog gemasseerd. Dat heb ik geweten... Al mijn rugspieren stonden zo vast door de pijn dat ze er nog bijna niet aan kon komen. Toch even doorgezet en ik lag daar moeite te doen om niet in huilen uit te barsten. Ze heeft het zoveel mogelijk geprobeerd los te masseren, en toen ben ik maar naar huis gegaan met het advies om toch zoveel mogelijk te begwegen en warmte erop. Ze denkt waarschijnlijk aan een verrekte spier, maar daarvoor vind ik het toch wel iets te pijnlijk. Thuis meteen in bed gaan liggen want bewegen lukte op dat moment echt niet. Mijn rug stond ook weer in een reactieve scoliose door de pijn. Dus maar weer een flinke pijnstiller genomen, waarvan ik juist zo blij was dat ik van die troep af was
En nu zit ik alweer op de tweede pijnstiller de dag door te komen. Voorlopig toch maar heel rustig aan doen. Paardrijden zat er vandaag ook echt niet in waarvan ik natuurlijk weer baal, maarja het is niet anders!
Blijf hoop houden!!! Ookal kan ik me voorstellen dat dat in jou situatie absoluut heel moeilijk is!phannie schreef:Phanniedit heeft naar mijn idee geen zin zo. ook zit ik geeselijk in een giga-dip, weet niet eens meer waarom ik nog leef, ik kan niets meer,
, ik heb echt met je te doen. Maarre laat de moed niet zakken (tuurlijk heeft iedereen wel eens dipmomenten met de rug) maar blijf er niet te lang in hangen, hoe moeilijk het ook is want daarmee doe je jezelf te kort. Meid heel veel sterkte, enne iwayalover natuurlijk ook

phannie schreef:Dat is volgens mij het domino-effect. Als het ene mis gaat, volgt de rest ook weljullie zijn zo lief, al ken ik jullie helaas niet persoonlijk. het is niet alleen mijn rug, alles zit me tegen
ten minste dat is bij mij ook zo. Ik hoop nu voor mezelf dat ik het allemaal weer wat positiever benaderen kan. En het is inderdaad waar, sommige dingen moet je gewoon vragen, hoe moeilijk het is. Heel veel sterkte, nogmaals, van zoefie