Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-04-16 22:58

Geplaatst: 18-04-16 22:58

Keet, je kan jezelf gelukkig prijzen wanneer je je niet voor kan stellen dat de tijd rondom de bevalling en kraamtijd heel vervelend kan verlopen... als je dat alleen maar af kan doen als overdrijven dan vind ik dat heel fijn voor je +:)+

Paulina: erg herkenbaar je gevoel

Dat je gek bent op je ukkie en hem niet zou willen missen maar je zeer bewust bent dat het echt heel pittig is geweest en je nooit meer zo diep wilt gaan

(Al helemaal omdat die kleine daar dan ook de dupe van wordt want die is er dan ook nog extra bij als er nog een keer een uk bij zou komen :(:)

)

Denk je niet dat de kans bestaat dat dat gevoel toch verandert naarmate de (herinnering aan) de vermoeidheid enzo zakt?

Ik merk echt dat de natuur zorgt voor een stukje geschiedvervalsing in het gevoel waarmee je terugkijkt tijdens makkelijkere periodes

Je moet echt heel bewust onthouden hoe het werkelijk was want anders onthoud je alleen de lieve momentjes

**Geplaatst**: 19-04-16 08:13

Geplaatst: 19-04-16 08:13

Ik herken me wel een deel in het verhaal van kwita en pmarena hoor

ook hier absoluut geen roze wolk gehad. Zwangerschap was niet super zwaar, en vond dat ook wel heel gezellig eigenlijk

maar op het laatst kon ik niks meer door de BI en dan zijn de dagen wel lang en wil je heel graag dat het kindje eindelijk komt. Sowieso kan niemand je 100% voorbereiden op hoe de bevalling verloopt, en hoe je het daarna ervaart met je kindje. Maar helemaal niemand zegt ooit iets over de mogelijke complicaties die je kan krijgen tijdens, en na de bevalling. Dat is niet leuk om te horen, maar ik had een aantal dingen wel fijn gevonden om te weten. Ook hadden ze me dit tijdens de bevalling moeten melden. Dan had ik ws toch wel voor die ks gekozen, ipv de bevalling die ik uiteindelijk heb gehad.

Als de kleine naar school gaat krijg je trouwens niet ineens meer tijd is mijn ervaring, je gaat helemaal op de klok leven. Je hebt wel iets meer je handen vrij, maar het zorgt er ook wel voor dat je continu op moet letten of je wel op tijd weer op het schoolplein staat.

**Geplaatst**: 19-04-16 08:27

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 08:27

mag ik hier meekletsen?
ik heb een zoontje van nu bijna 1 jaar..

en ja mijn leven is verandert. Ik was altijd iemand die overal naar toe reed! iedereen afging. kletsen, koffie uurtje en ja, ook urenlang bij mijn paarden was.

nu is dat leventje behoorlijk anders. Enerzijds is het een verrijking. de kleine maakt mij supergelukkig.
Hem zien opgroeien, de onvoorwaardelijke liefde die hij heeft voor jou en van mij voor hem!
de band met mijn man is nog beter dan ooit geweest is..We hielden al veel van elkaar, maar nu door deze niet te doorbreken band is dit 300% versterkt.
zo ook de band naar mijn ouders en zus toe. Deze was zeker niet slecht. gewoon goed, maar nu heel erg gegroeid!

toch zie ik ook nadelen. Ik moet nadenken voor ik iets plan. dat vind ik nog steeds moeilijk.
Ik heb weinig tijd voor de paarden, Te weinig naar mijn zin. kan soms een week niet gaan en dat vind ik erg moeilijk.
Geen onverwachte uitstapjes meer. het meer gebonden aan huis zijn..

Mijn zwangerschap, bevalling en kraamtijd waren geen blauwe wolk. Mijn zwangerschap was zwaar.
Ik had geen BI of andere klachten kwa spieren etc.
Maar ik sliep geheel niet en had enorme voedingstekorten( door gbp). Hierdoor was ik heel erg vermoeid.
De bevalling was met inleiding. Binnen 5 uur was meneer er. Dat was allemaal goed gegaan, maar kreeg erna een vulva- hematoom en moest geopereerd worden. De operatie heb ik kunnen voorkomen,maar had helse pijn.
Daarna kampte ( en nog steeds) met pijnklachten en moest ik 2 maanden na bevalling weer onder het mes. Dit ging fout en er volgde een spoedoperatie erna, waarbij ik zeer slecht lag.
de maanden erna zijn maanden geweest van pijn en vermoeidheid met diverse ziekenhuisopnames.
Ik kan nu pas zeggen dat ik mijn rust heb gevonden.
echter heb ik nog steeds pijn en zit nog in de medische molen, maar ik kan het beter een plek geven!!

maar ik zou het toch zo weer over doen haha

**Geplaatst**: 19-04-16 09:33

Geplaatst: 19-04-16 09:33

Helemaal mee eens Susan, een stukje eerlijke info over mogelijke complicaties e.d. zou ik ook erg fijn gevonden hebben om vooraf te horen, dan valt het niet zo rauw op je dak als er ineens vanalles mis is....

Kan me voorstellen idd. dat je met schoolgaande kinderen door de klok geleefd wordt

Maargoed lijkt me wel lekker dat je dan weet waar je aan toe bent, met zo'n baby / dreumes is het altijd maar onzeker hoe de dag precies gaat lopen en of je wel even je handen vrij zal hebben (of het middagdutje lukt enzo) en dan heb je tenminste wel een gestructureerde dag en even een paar uurtjes "lucht" om iets op te pakken

Ik vind het nu ook heerlijk als ukkie bij oma is, dan kan je even alles "uit" zetten zeg maar, pfoei!
En dan is hij nòg leuker als hij weer terug is :+:

Het lijkt me overigens best moeilijk als ze naar school gaan...? Tegen die tijd ben je er zo aan gewend om de dag samen door te brengen lijkt me

Kan me voorstellen dat het fijn is als ze naar school gaan als ze er echt aan toe zijn omdat de dagen wel erg lang duren om ze zelf bezig te kunnen houden / dat ze een beetje vervelend worden door een gebrek aan interactie / uitdaging die ze op school wel krijgen.

Maar als dat niet speelt en je het gewoon hartstikke fijn hebt samen elke dag dan lijkt het me wel even heel erg hard slikken als je je kind ineens zowat de hele dag kwijt bent :oo

**Geplaatst**: 19-04-16 09:45

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 09:45

Nou, zeker met de derde waren we er echt aan toe: hij zat niet meer op het KDV en was echt toe aan meer uitdaging. Dus dat laatste halfjaar was het echt wachten tot ie naar school mag. De eerste twee heb ik dat niet zo ervaren, maar die gingen toen ook nog naar het KDV twee dagen in de week, dus die overgang was al heel anders..

**Geplaatst**: 19-04-16 09:50

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 09:50

Waarom de 3e niet meer op KDV dan, was dat i.v.m. hoe de verjaardag viel ofzo...?

Och Magicmist da's ook geen toffe ervaring zeg :(:)

**Geplaatst**: 19-04-16 09:57

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 09:57

Nee, omat het in 2012 veranderde qua hoeveel uur opvang je vergoed kreeg. Hij moest een hele dag opnemen (11 uur) en ik werkte net minder. Dus we moesten in verhouding teveel zelf betalen. Dus de laatste anderhalf jaar kon ik hem meenemen naar mijn werk

**Geplaatst**: 19-04-16 09:59

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 09:59

Hè....?

O wacht, KDV, op 1 of andere manier registreerde ik dat als PSZ

**Geplaatst**: 19-04-16 10:03

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 10:03

Ja klopt. Achteraf gezien had ik hem moeten inschrijven op de PSZ, maar ik dacht: die anderhalf jaar.. Zal wel weer een wachtlijst zijn en voor ie gewend is moet ie al naar school.

**Geplaatst**: 19-04-16 10:04

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 10:04

PSZ lijkt me echt wel leuk voor die guppen

**Geplaatst**: 19-04-16 10:10

Geplaatst: 19-04-16 10:10

Hier veel klachten met zwangerschap. Van week 10 tot ruim 16 weken misselijkheid zo erg dat ik niks kon. Daarna veel pijn in heupen en stuitje als ik redelijk wat loop.
Vorige keer een nu weer.

Vorige keer 6 weken te vroeg bevallen zonder reden. Het eerste half jaar is mij heel zwaar gevallen. Kleine heeft 4 weken in het ziekenhuis gelegen waarvan ik er maar 10 bij mocht blijven. De dat ik naar huis moest een zij moest blijven was heel zwaar. Ze mocht wel de couveuse uit.

De tijd dat ze in het ziekenhuis lag bestond uit naar haar toe gaan 3 keer per dag (wou wel vaker maar dat redden ik niet) en kolven om de bv op gang te krijgen.

Toen ze thuis kwam had ik nog 15 uur kraamzorg over 3 dagen. Maar kreeg iemand die geen ervaring had met te vroeg geboren. Dus werd ik behandeld als of ik net bevallen was en alles nog moest leren en nog te slap was om wat te doen (had veel bloed verloren. Maar door dat mij hb hoog was voor de bevalling was hij er na net te laag dus viel het erg mee).

Liet de kleine 1,5 uur aan de borst liggen terwijl er vanuit het ziekenhuis was gezegd en ook in de papieren stond dat zet Max 10 min. Mocht. Omdat ze de kracht niet had om anders daarna de fles te drinken en ik niet genoeg gaf voor alleen bv.

Toen ze thuis was bestond mijn dag alleen nog maar uit voeden en kolven. Na 1 week thuis besloten te stoppen met de bv watik heel moeilijk vond en af en toe nog moeite mee heb.

Het eerste half jaar had ze veel last van krampjes en projectiel spugen. Na lang zoeken werd het gelukkig beter.

Ik heb helemaal geen kraamtijd gehad hierdoor waar ik me zo op verheugde om trots mijn kleine meid te laten zien aan iedereen.
Veel mensen zijden wel dat ze langs zouden komen maar moeten nog langs komen.

Maar ondanks deze ervaring en dat het leven veranderd is door de kleine meid en ik minder makelij ff ergens heen kan. Ben ik toch weet bewust zwanger van de 2de.
Hoop. Deze keer dat ik wel gewoon op tijd beval ben ik heel bang dat het weer te vroeg komt. En de zwangerschap valt nu nog zwaarder omdat er een kleine rond loop die niet echt moeilijk is.
Maar zou het voor heb goud willen missen.

Het blijft wel bij 2. Zie het niet zitten om nog een keer zwanger te zijn.

Wat ik graag van te voren had willen weten is wat meer info over dat bv geven in het begin echt niet zo makkelijk is en dat er ook zeker een reële kans is dat het niet lukt.
Ga het deze keer zeker weer proberen.

**Geplaatst**: 19-04-16 10:16

Geplaatst: 19-04-16 10:16

Hopelijk wordt het met deze 2e allemaal een stuk leuker, het scheelt dat je nu een beetje weet wat er kan komen waardoor het ook mee kan vallen, ik duim voor je hoor!

Hier bijna 3 weken aan het tobben geweest met BV voordat ik het opgaf dat het KLAAR moest zijn ermee omdat het 1 diepe ellende was voor het ukkie en mij....heel erg zonde maar beste besluit dat ik voor dat kleintje had kunnen nemen want vanaf dat punt begonnen we ein-de-lijk aan een stijgende lijn... soms is het ècht beter om ermee te stoppen omdat dat zwaarder wegende voordelen heeft dan maar kostte wat kost door blijven tobben ermee :(:)

Hopelijk wordt dit ukje gewoon prima gezond en op tijd geboren en gaat alles (redelijk) moeiteloos zijn plekje vinden

**Geplaatst**: 19-04-16 10:27

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 10:27

Wat een horrorverhalen, ik moet nog bevallen jongens :')

Maar vind het wel goed om te lezen dat het niet altijd leuk en makkelijk gaat. Ik was al heel bang dat ik de enige was die het niet leuk vond om zwanger te zijn de eerste 20wkn. Omdat ik daarvoor alleen maar happy pregnants zag was ik ervan overtuigd dat ik abnormaal en een slechte moeder was.
Dus dat de kraamweek niet een roze wolk is bereid ik me vast op voor, anders word ik ms weer onzeker.

Pmarena: ik herken de bemoeizucht van jan en alleman nu al tijdens mijn zwangerschap. Ik heb wel een prettige VK gelukkig en zit op zwangerschapsyoga en die vrouw is echt geweldig! Zij leert me helemaal te reageren vanuit MIJN gevoel en geeft ook aan dat gynaes en VK's en kraamzorgen er alleen in dienst van jou moeten zijn met hun kennis, en nooit op de voorgrond. Het vertrouwen op je moedergevoel is het belangrijkste en dat begint al tijdens je zwangerschap.
Ik ga ook een duidelijk bevalplan schrijven en dan hopen dat het zo gaat als ik wil

**Geplaatst**: 19-04-16 10:34

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 10:34

Bemoeizucht heb ik tijdens mijn bevalling erg weinig van gemerkt. Had ook geen bevalplan, want zij zijn immers de specialisten. Wel werd zo ongeveer alles netjes overlegd en uitgelegd.
Uiteindelijk heb ik mijn bevalling helaas toch als traumatisch ervaren, heb enorm veel pijn gehad (mijn weeën kwamen zelfs na een paar uur weer door de ruggenprik heen) en mijn zoontje heeft ook een enorme tik gehad. Doordat ze imo te lang gewacht hebben met een KS had hij maar een apgar van 5 en heeft zelfs op de neonatalogie gelegen in een couveuse, aan de monitor en met sondevoeding $:\$

**Geplaatst**: 19-04-16 10:41

Geplaatst: 19-04-16 10:41

Ik heb toen duidelijk met mijn man afgesproken Hoe we het zouden doen.
Hij was mijn stem. En wanneer de baby er was, moest hij bij de baby blijven als zijn stem. Niet alles over je heen laten komen als het niet goed voelt, is echt iets wat je samen moet afspreken. Op dat moment zal het toch anders gaan dan je wil.

Bij ons werd het een "spoed ks" omdat de baby dwars lag.
Gynaecoloog wou hem draaien en daarna natuurlijke bevalling. (Goed voor de cijfers van het ziekenhuis - die krijg je gelijk (vol trots) te horen bij de open avond) Hij mocht draaien - zitten ook risico's aan, maar dan wel een ks. Ik was bang voor een navelstreng om zijn nekje.
Gynaecoloog moest dus doen Hoe ik het wou, want hij moest mijn toestemming hebben voor het draaien.
Daarvoor wou hij me met de zware zwangerschap nauwelijks helpen, want de baby deed het goed.
Ik weet zeker dat het heel goed was dat mijn man en ik alles goed hadden overlegd voordat de bevalling begon.
Ik had trouwens al vanaf het begin de gedachte dat het een ks zou worden. Dus ik had mede daarom ook het gevoel dat het zo moest zijn.

Laatst bijgewerkt door sneeuwpop op 19-04-16 10:45, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 19-04-16 10:44

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 10:44

Een vriendin had minder geluk.
Zij heeft een ks gehad zonder verdoving. Was mis geprikt.
Tijdens een wee was hij gaan snijden - verpleegkundige zei het, maar hij geloofde haar niet...
"Specialisten" maken ook fouten. Zorg dat je man erbij is en als het nodig is, zal ingrijpen.

**Geplaatst**: 19-04-16 10:45

Geplaatst: 19-04-16 10:45

Verootje: Super goed zeg van die yoga-mevrouw +:)+

Niet om je bang te maken maar bij mij ging (ook) alles prima tot tegen het eind van de zwangerschap...
ik had ook een heel fijn lijstje bevallingswensen gemaakt (bevalplan klinkt zo controlfreak-achtig vind ik

) waarin ik duidelijk aangaf dat ik echt graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling wilde, met zo min mogelijk bemoeienis tenzij uiterst noodzakelijk...en dat ik ook in dat laatste geval nog gewoon zelf de regie wilde houden om beslissingen te nemen. Dus dat er niet over mijn hoofd heen mijn bevalling "gedaan" zou worden en er allerlei ingrepen gedaan zouden worden zonder mijn toestemming enzo.

Vanwege van die verhalen dat er ineens zonder waarschuwing een spuit oxytocine in je been gezet wordt zodra je kind er uit is enzo....dat soort onzin wilde ik gewoon echt niet :list:

Het leken ook hele aardige meiden / dames allemaal, op alle manieren en alle informatie-voorziening klonk het allemaal heel fijn / veilig / gemoedelijk alsof ze echt op ene prettige manier aanwezig zouden zijn op de achtergrond inderdaad.... maar dat ging goed tot een paar weken voor de bevalling, toen gingen ze me op een hele nare manier terroriseren en MOEST alles op hun manier gebeuren en maakten ze er helemaal hun zwangerschap / bevalling van.

Daar ben ik gewoon nog steeds super boos over dat ik toen geen kant op kon, dat hadden ze gewoon NOOIT zo mogen doen -O-

Ik was in dienst van hun en niet andersom, dat maakten ze ZEER goed duidelijk. Brrrrrr.

Nu achteraf klinkt het ook raar want je kan toch gewoon weg lopen en niet meer terugkomen....
Had ik maar iemand gehad die me geholpen had om aan die situatie te ontsnappen, wie weet hadden we dan wèl een hele fijne bevalling en kraamtijd gehad......

Niks dan lof wanneer iemand je er van doordringt dat je je niet hoeft te laten terroriseren door VK / gyn volk +:)+

Maargoed ik wist het ook dat ik zelf de baas zou moeten zijn en tòch kwam ik in zo'n nare situatie terecht.... mocht jou zo'n zelfde soort situatie overkomen dan hoop ik dat je sterker bent en steun krijgt om er uit weg te komen

**Geplaatst**: 19-04-16 10:46

Geplaatst: 19-04-16 10:46

Ik herken de bemoeizucht dus helemaal niet. Natuurlijk heeft men wel eens een opmerking. Maar ik had mezelf ingelezen en mijn eigen weg uitgekozen en dat maak ik dan ook duidelijk. Idem na de bevalling.

Ik vind het zelf ook vreemd dat men niet bekend was met de "minder leuke verhalen" van het bevallen. Ik heb dan wel een zwangerschapscursus gedaan waarbij het onderwerp al aangestipt werd, maar ook al de nodige verhalen gehoord (o.a. hier op bokt) en niet omdat ik erop zocht.

Natuurlijk dat anders dan het lijfelijk ondervinden. Maar misschien ben ik er ook wel vrij nuchter onder en was mijn begeleiding gewoon goed(?) Dus natuurlijk vond ik het jammer dat het een ks werd, maar alles voor de gezondheid van het kindje. En ja, ik baalde ook dat ze de eerste dagen niet bij me op de kamer lag (i.v.m. vocht in de longen), maar de artsen nemen hier geen risico, vind ze zelfs te voorzichtig, daarin ben ik gewoon gaan doordrammen anders had ik bij de eerste (en 2e) langer in het ziekenhuis gelegen dan dat ik nu heb gedaan en dat vond ik lang zat.

Verder heb ik het thuis met kids zijn niet als heel belemmerend gevonden. Ja, je bent gebonden en ja, je kunt je tijd niet zelf indelen. Maar tijdens de slaapjes heb je tijd voor jezelf. Maargoed, ik ben dan ook geen shopper of zo.

Hier geen kraamzorg gehad, maar heb het ook niet echt gemist. Manlief was er de eerste week bij en daarna kon ik het al prima zelf redden. En ik wist van te voren echt niet hoe je een luier moest verwisselen. De hebamme heeft me de 1e keer geholpen met het badderen. En bij de oudste heb ik ook natuurlijk alles braaf gedaan op de manier van het ziekenhuis (baby verzorgen). Dat ging bij de 2e en 3e natuurlijk gewoon op mijn eigen manier :Y)

Ik vond zwanger zijn trouwens vervelend, vooral naar mate ik steeds minder kon. En dan heb ik nog niet eens BI gehad. Maar snel moe, last van de benen, dikke buik, weinig adem ect... nee ik mis het helemaal niet! Ik voelde me trouwens de eerste zwangerschap heel gelaten. Wist niet hoe ik er mee overweg moest naar anderen. Hou er niet van in een "bijzondere" positie te zitten. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Idem met de eerste keren met de maxi-cosi onderweg of wandelwagen... brrrr....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-04-16 10:57

Geplaatst door de TopicStarter : 19-04-16 10:57

Ik denk ook wel dat je wel een minimum aan vertrouwen moet hebben bij je gyn. Moeten ze mij een spui geven voor iets, dan doen ze dat. Zij zijn de dokters, ik niet.

Je kan een plan opmaken zoveel je wil maar dat je lichaam houd niet altijd rekening met je plan.
Ik denk soms dat gyn soms te lang wachten op ingrijpen, omdat ouders te lang vasthouden aan het "natuurlijk" bevallen en zo de dokter onder een soort van druk zet. Als een gyn dat niet doet en eerder voor een kz gaat, dan is het gevoel bij ouders dat ze niet gehoord worden terwijl de dokter de veiligheid en gezondheid op de eerste plaats zet.
Soms is er ook geen tijd om eerste een uitgebreide uitleg te doen en het grondig te overleggen. Mijn inzet is dat de baby veilig moet zijn, dat ze dan op een bepaald moment iets doen zonder te overleggen, kan mij geen bal schelen.

Ik heb een geplande kz gehad omdat mijn bekken te klein was. De waarden zaten op het randje van of het zou gaan of niet.
Gyn heeft gezegd dat zij liever een kz zou doen maar als ik het echt wou ik het wel zo mocht proberen.

Mar geen haar op mijn hoofd die daar aan gedacht heeft om het te proberen, het geboortegewicht is ook maar een schatting, dus wie weet was het ook nog is een grote baby.
Als er dan iets was gebeurd dan vergaf ik het mij nooit.
Ik had me dan wel nog kunnen vastklampen aan alles "natuurlijk" te laten gebeuren, maar als er iets was gebeurd dan ben je daar vet mee dat het natuurlijk is gebeurd.
Ik vertrouwde op de kennis en de metingen van de scan die er gemaakt was.

Ik heb 3 dagen kraamzorg gehad, maar daarna heb ik dat afgezegd. Ik had expleciet gevraagd om niemand te sturen die panisch angst heeft voor een hond, en wat sturen ze iemand die panisch is voor honden.
Ik woon op een app, overal moest ze komen en op het terras buiten ging ik de hond niet in de vlakke zon als het 30 gr is zetten.
Ik had meer stress dan dat ik daar voordeel aan had. Alhoewel ik amper kon stappen door ernstige bekkeninstabiliteit.

Laatst bijgewerkt door dromertje2 op 19-04-16 11:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 19-04-16 10:59

Geplaatst: 19-04-16 10:59

Liselot schreef:
Bemoeizucht heb ik tijdens mijn bevalling erg weinig van gemerkt. Had ook geen bevalplan, want zij zijn immers de specialisten. Wel werd zo ongeveer alles netjes overlegd en uitgelegd.
Uiteindelijk heb ik mijn bevalling helaas toch als traumatisch ervaren, heb enorm veel pijn gehad (mijn weeën kwamen zelfs na een paar uur weer door de ruggenprik heen) en mijn zoontje heeft ook een enorme tik gehad. Doordat ze imo te lang gewacht hebben met een KS had hij maar een apgar van 5 en heeft zelfs op de neonatalogie gelegen in een couveuse, aan de monitor en met sondevoeding $:\$

Zij zijn ook zeker de specialisten, maar je bent zelf altijd nog specialist van je eigen lichaam

dat is iets wat ik zelf in mijn coachingscursus voor therapeuten heb geleerd en nu ook op mezelf toepas.

Niet alles wat ze voorstellen gebeurt uit belang voor jou en het kind. Daarom is het zo belangrijk op je eigen lijf te vertrouwen en je eigen gevoel.

Pmarena, echt een horrorverhaal dus. Ook heel erg jammer als je er zelf zo voor moet vechten want tijdens je bevalling moet jij met je hoofd bij je bekken en kindje zijn en niet aan het dimdammen met de mensen die pretenderen er verstand van te hebben. Ik hoop echt dat het bij mij niet zo ver komt en dat mijn man ook op z'n strepen gaat staan als dit gaat gebeuren zodat ik mn ding kan doen hoe ik dat wil doen. Mocht het medisch niet meer verantwoord zijn mogen ze uiteraard ingrijpen.
Hier willen ze me nu elke drie weken een echo aansmeren die nergens voor nodig is, dus heb gezegd dat ik alleen op het einde van mn zwangerschap nog kom voor een echo. Mogelijk heb ik dus al een kruisje achter mn naam als eigenwijze moeder.

**Geplaatst**: 19-04-16 11:05

Geplaatst: 19-04-16 11:05

Idd als je heel duidelijk bent helpt dat echt. Ik was ondanks dat ik doodziek in het ziekenhuis lag heel duidelijk dat de baby bij mij moest blijven en dat ik perse bv wilde geven (of nou ja, mijn moeder was heel duidelijk omdat ze dat van mij wist, ik was te ziek om zelf iets te zeggen). Verpleegkundige heeft eerst geprobeerd de baby aan mijn man mee te geven, later was het compromis dat ze op de zusterpost zou slapen. Komt ze me wakker maken of ze de baby een beetje hypo allergene kv mogen geven. Nou, nee dus. Bv was het enige dat wel vrij vlekkeloos verliep in de kraamperiode. Daar ben ik achteraf heel blij om geweest, dat was echt mijn redding dat ik iig iets voor onze baby kon doen.

Ik wist ook wel eea van mogelijke complicaties, maar als ik bijv had geweten dat een bevalling met pomp door de mogelijke complicaties de kans op infecties en gynaecologische problemen zou vergroten, had ik denk ik voor de ks gekozen. Ook geen pretje maar dan had ik die infectie zeker weten niet gehad. Enige waar ik op dat moment aan dacht is dat kind moet er NU uit. Maar ja, de meeste dingen weet je pas achteraf. En dat is misschien maar beter ook.

Over naar school gaan, als ze bijna 4 zijn ben je blij dat ze uiteindelijk mogen hoor, thuis was het de laatste 2 maanden tot de verjaardag steeds minder gezellig. Ze zijn gewoon toe aan een nieuwe uitdaging. Hier iig wel, niks was meer leuk, speelgoed sprak niet meer aan. Dan duren de dagen lang, want je kan niet iedere dag op stap gaan.

pmarena: dat is echt een nare ervaring om mee te maken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-04-16 11:06

Geplaatst door de TopicStarter : 19-04-16 11:06

Maar ben jij een dokter Verootjoo? Jij zegt dat ze "pretenderen" het beter te weten, maar zij zijn specialisten, die daar jaren voor gestudeerd hebben. Is het dan niet logisch dat ze op sommige punten het inderdaad wel beter weten?

Ik vraag me af of men sommige dingen niet in de hand werkt door "zolang" je eigen ding te willen doen. En als er achteraf dan iets niet goed is gelopen, zal er waarschijnlijk geroepen worden dat de gyn te lang gewacht heeft.

**Geplaatst**: 19-04-16 11:11

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 19-04-16 11:11

Hier zijn mijn wensen fijn nageleefd voor/tijdens/na mijn bevalling. Kindje is direct op mijn borst gelegd, navelstreng is netjes uitgelopt, geen medicatie oid.
Toen ik ging douchen, is man bij kindje gebleven. Als kindje de kamer uit ging, ging man mee.

Denk dat vrouwen ook eens wat meer op hun strepen moeten durven gaan staan

als je VK je niet aanstaat ben je tot je bevalling vrij om een andere uit te kiezen

Zitten zeuren dat ze het niet naar je wens doen, doe je dan jezelf aan

**Geplaatst**: 19-04-16 11:14

Geplaatst: 19-04-16 11:14

Maar dat kan volgens mij alleen als er geen complicaties optreden. In sommige situaties heb je zelf niks te kiezen. Ik wilde bijvoorbeeld liever ook geen medicatie voor ons kindje, maar ze moest paracetamol doordat ze met de pomp gehaald is.

**Geplaatst**: 19-04-16 11:15

Geplaatst: 19-04-16 11:15

chanel1985 schreef:
Maar ben jij een dokter Verootjoo? Jij zegt dat ze "pretenderen" het beter te weten, maar zij zijn specialisten, die daar jaren voor gestudeerd hebben. Is het dan niet logisch dat ze op sommige punten het inderdaad wel beter weten?

Ik vraag me af of men sommige dingen niet in de hand werkt door "zolang" je eigen ding te willen doen. En als er achteraf dan iets niet goed is gelopen, zal er waarschijnlijk geroepen worden dat de gyn te lang gewacht heeft.

Ik ben inderdaad van mening dat dat niet vanzelfsprekend is

tuurlijk hebben ze veel kennis en tuurlijk weten ze alles op medisch gebied van bevallingen. Maar ze kunnen compleet langs je gevoel heen gaan en lang niet al hun beslissingen zijn in het belang van jou en je kind of medisch noodzakelijk

niet alleen gynaecologen, maar veel artsen. En ik heb niks tegen artsen, werk er heel veel mee samen maar vaak zijn ze toch een beetje beroepsdeformeerd. Wat geen probleem is, als ze maar luisteren naar de client

Het luisteren naar je eigen gevoel is gewoon enorm belangrijk, als je ergens geen goed gevoel bij hebt is dat niet voor niks. Als jouw gevoel zegt om helemaal mee te gaan in de behandeling van je arts, is dat prima. Maar als je gevoel je compleet tegenstaat is dat óók prima om t bespreken met de arts/gynaecoloog. En guess what? Dan komen ze ineens met andere opties die veel beter bij mij aansluiten, maar meer tijd kosten of meer moeite oid...

is mijn ervaring.

Nomineer dit bericht ×