BaileyMix schreef:Egoïstisch... Ja, op een manier, je doet het immers puur uit eigenbelang. Maar wat mij betreft is het niet egoïstisch op een negatieve manier.
Een depressie ontstaat echt niet zomaar op een zaterdagmorgen, zonder enige externe factoren. Daar is zoveel aan vooraf gegaan, zoveel lijden. Sommige mensen zijn gewoon wrong time, wrong place, en hebben hier (in ieder geval voor hun gevoel) niks te zoeken. Moet je dan maar je ellendige leven blijven leven zodat andere mensen niet geconfronteerd worden met de realiteit?
Je kán gewoon zo niet doorleven, 1 dag lijkt dan echt 1 jaar, het vooruitzicht dan nog 30, 40 jaar door te moeten is echt onhoudbaar. Ze verdienen rust en als voor hun die rust betekent het einde van hun leven, so be it.
En dat is heel verschrikkelijk erg dat dat voor sommige mensen de beste optie is.
En dan gaan staan janken omdat je je afspraak mist - onbegrijpelijk. En die mentaliteit van de maatschappij is niet in de laatste plaats oorzaak van de vele zelfmoorden en depressies.
Dank je wel, dit is idd wat ik bedoelde in mijn eerste bericht. Ik vond het van mijn vader ook egoïstish. Hij heeft zijn 1 jarige dochter achter gelaten, omdat hij niet meer kon leven zonder zijn vrouw, die dus wilde scheiden. Pillen hebben niet geholpen, daar waren ze op tijd bij. Dus toen de ontsnapping uit de kliniek en de meest 'succesvolle' manier: de trein.
Ik heb en had daar ook gemengde gevoelens over. Hij zag het niet meer zitten en dacht alleen aan zichzelf. Maar zeker toen ik kinderen kreeg, kon ik me dit zo moeilijk voorstellen: dat je je kind in de steek laat. Maar dat toont wel aan, hoe erg iemand in de knoop zit en het niet meer ziet zitten.