Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-01-15 09:03

Geplaatst: 22-01-15 09:03

bigone schreef:
In Zweden is de kinderopvang gratis en heb je een jaar betaalde zwangerschapsverlof als vrouw met garantie dat je je baan na dat jaar weer op kunt pakken. Goed geregeld zou je denken maar daar ben je zeker afhankelijk van twee salarissen , met één red je het niet.
In Nederland is het ook al bijna zover dat je twee inkomens moet hebben om goed in je levensonderhoud te voorzien en voor je kinderen nu en in de toekomst te kunnen zorgen(bvb studiekosten) maar in Nederland zijn wel de dingen die in Zweden gratis zijn, kinderopvang, scholing heel erg duur. De belastingdruk in Zweden is wel hoger maar hier betaal je je ook scheel dus zo geweldig is de Nederlandse regering niet bezig.

De reden dat het hier in NL duurder is dan in Zweden komt doordat er in Zweden beduidend minder mensen wonen dan in NL. 22% van de Zweedse bevolking woont in Stockholm, de rest verspreid over het land. Hoe meer mensen hoe meer de sociale voorzieningen kosten. Heel fijn geregeld dat je in Zweden een jaar zwangerschapsverlof hebt maar heb je het echt nodig?

**Geplaatst**: 22-01-15 09:37

Re: Stoppen met werken vanwege kinderen

Geplaatst: 22-01-15 09:37

Een jaar zwangerschapverlof. Wie gaat dat betalen? Wel vind ik dat de man meer verlof moet krijgen, bijvoorbeeld een maand ofzo.

**Geplaatst**: 22-01-15 10:44

Geplaatst: 22-01-15 10:44

benangelique schreef:
Margee, een kind mag best weten dat ouders ook een eigen leven hebben. Klopt. Maar zo werkt het de eerste jaren niet. ...

Idd, je kunt moeilijk tegen een baby of peuter zeggen, 'nu is mama aan de beurt'. Dat snappen kinderen niet. Kinderen moeten zich veilig kunnen hechten en dat is vooral de eerste 2 jaar heel belangrijk. Aandacht aan het kind is dan heel belangrijk, vooral de wartme die je dan geeft. Ik denk dat steeds vaker onderschat wordt hoe belangrijk een warme, emotionele band is met een kind.

**Geplaatst**: 22-01-15 10:49

Re: Stoppen met werken vanwege kinderen

Geplaatst: 22-01-15 10:49

Eens maar je mag ook eens inderdaad wel een momentje voor jezelf vrijmaken. Een kind van 2 kan best leren om even alleen te spelen zodat mama even lekker op haar gemakje haar haren kan föhnen, of even lekker kan tutten in de badkamer, kopje koffie drinken of misschien wel even een paar uurtjes helemaal vrij zijn. Als je jezelf helemaal wegcijfert ten behoeve van die emotionele band die je zo nodig moet opbouwen met je baby/peuter, dan kan je daarin ook doorslaan. Een baby/peuter heeft ook niets aan een moeder die gestresst is of opgebrand, omdat ze juist niet voor haarzelf kiest.

**Geplaatst**: 22-01-15 10:51

Geplaatst: 22-01-15 10:51

karijn schreef:
Eens maar je mag ook eens inderdaad wel een momentje voor jezelf vrijmaken. Een kind van 2 kan best leren om even alleen te spelen zodat mama even lekker op haar gemakje haar haren kan föhnen, of even lekker kan tutten in de badkamer, kopje koffie drinken of misschien wel even een paar uurtjes helemaal vrij zijn. Als je jezelf helemaal wegcijfert ten behoeve van die emotionele band die je zo nodig moet opbouwen met je baby/peuter, dan kan je daarin ook doorslaan. Een baby/peuter heeft ook niets aan een moeder die gestresst is of opgebrand, omdat ze juist niet voor haarzelf kiest.

Uiteraard, het moet geen zwaan-kleefaan worden, zo ver ben ik nog wel.

Maar altijd je kind maar overal 'dumpen' omdat jij naar yoga moet, of at leuks gaat doen met je vriendinnen dat is het andere uiterste.

**Geplaatst**: 22-01-15 10:54

Geplaatst: 22-01-15 10:54

Joolien schreef:
benangelique schreef:
Margee, een kind mag best weten dat ouders ook een eigen leven hebben. Klopt. Maar zo werkt het de eerste jaren niet. ...

Idd, je kunt moeilijk tegen een baby of peuter zeggen, 'nu is mama aan de beurt'. Dat snappen kinderen niet. Kinderen moeten zich veilig kunnen hechten en dat is vooral de eerste 2 jaar heel belangrijk. Aandacht aan het kind is dan heel belangrijk, vooral de wartme die je dan geeft. Ik denk dat steeds vaker onderschat wordt hoe belangrijk een warme, emotionele band is met een kind.

Kind heeft toch niet alleen een mamma? Als mamma 'aan de beurt' is, dan moet pappa aan de bak. En dat moet je als ouders dus even goed met elkaar afspreken.

Maar voor mij zou het niet werken dat mamma de hele dag bezig met de behoeftes van het kind, en pappa lekker aan het werk gaat.

**Geplaatst**: 22-01-15 10:55

Geplaatst: 22-01-15 10:55

Hier heb ik een 2 jarige en die eist nogal mijn aandacht op dag in dag uit. Tijd voor mezelf heb ik haast niet, maar hé men hoort mij niet klagen want weet dat het vanzelf ook wel goed zal komen. Vind het alleen maar fijn dat ie liefst zo vaak mijn aandacht opeist.

karijn schreef:
Eens maar je mag ook eens inderdaad wel een momentje voor jezelf vrijmaken. Een kind van 2 kan best leren om even alleen te spelen zodat mama even lekker op haar gemakje haar haren kan föhnen, of even lekker kan tutten in de badkamer, kopje koffie drinken of misschien wel even een paar uurtjes helemaal vrij zijn. Als je jezelf helemaal wegcijfert ten behoeve van die emotionele band die je zo nodig moet opbouwen met je baby/peuter, dan kan je daarin ook doorslaan. Een baby/peuter heeft ook niets aan een moeder die gestresst is of opgebrand, omdat ze juist niet voor haarzelf kiest.

**Geplaatst**: 22-01-15 10:58

Geplaatst: 22-01-15 10:58

Haha! En toch zie ik het om me heen gebeuren, moeders die geen tijd voor zichzelf vrijmaken, alles voor het kind. Ja, tuurlijk ga ik wel eens een avondje uit, zeggen ze dan, maar dan ligt de kleine op bed. Nee, het gaat mij erom dat wanneer je samen bent met je kleine, je dan ook even je momentje moet nemen. Al is het maar 10 minuten. Zo leer je je kinderen dat ze ook even "zelluf" iets kunnen doen. Toen mijn eerste net geboren was, moest ik daar echt een modus in vinden. Bij elke piek/zucht/scheet liet ik mijn koffie in de steek. Bij de tweede had ik echt meer de houding van "je wacht maar even, mama drinkt even haar koffie op."

**Geplaatst**: 22-01-15 11:01

Geplaatst: 22-01-15 11:01

Als ik mijn dochter weg breng dan wordt ze volledig enthousiast en ik kan amper haar jas uitdoen want dan is ze al in speed-kruip-modus onderweg naar de deur van de baby groep. Ze raced dan gelijk naar haar vriendjes en speelgoed en ik ben echt totaal niet boeiend meer. Bij het ophalen is ze wel blij om me re zien, maar als ik haar even los laat gaat ze weer terug of strekt de armen naar de begeleidster uit. Als we visite hebben zijn wij ook uit het visier, dan is ze vooral bezig met die leuke nieuwe mensen.
Natuurlijk kun je de zorg niet afgeven en vind ik dat een kind een zekere veilige basis moet hebben maar het plezier wat ze in de opvang heeft zou ik haar ook niet willen ontnemen. Thuis is het toch maar stil uiteindelijk en dat merk ik duidelijk aan haar humeur.

**Geplaatst**: 22-01-15 11:24

Geplaatst: 22-01-15 11:24

Ik vind ook zeker niet dat de ouders zo maar alles moeten opofferen (niet het goede woord in deze context maar in vind niets beter) voor hun kind, ongelukkige ouders kunnen geen gelukkig kind opvoeden.

Maar een kind hoort imo wel op de eerste plaats te staan, en dat betekent dat je je (zeker als het kind nog heel klein is, maar ook daarna nog) als ouders toch vaak zal moeten aanpassen aan de behoeften van je kind. Er zijn zeker ouders die dat niet doen, en eigenlijk gewoon hun leven verder zetten zoals het was, maar dan hun kinderen overal mee naartoe nemen. Sommige kinderen zijn heel flexibel en vinden dat allemaal leuk. Maar er zijn ook genoeg kinderen die dat helemaal niet fijn vinden, compleet overprikkeld geraken, en dan maar als lastig bestempeld worden. Ik denk eerlijk gezegd dat veel kinderen blijer worden van een dagje kinderopvang, waar ze zoals sizzle zegt andere kindjes zien, speelgoed hebben dat op hen is afgestemd, begeleidsters waar ze veel aandacht van krijgen, dan van bv. mee naar een paardenwedstrijd gaan kijken...

Ik vind ook zeker dat een peuter mag leren om eens even zichzelf bezig te houden zonder dat je hen constant moet entertainen. Maar tegelijkertijd zijn peuters vaak heel avontuurlijk, en hebben die nogal de neiging om zich in nesten te werken als je 1 minuut hen niet in het oog hebt, dus zo lang je alleen met hen thuis bent, zal je nooit eens 100% gerust tijd voor jezelf kunnen hebben. Ik vind het heerlijk om tijd met mijn dochter door te brengen, maar ben heel blij dat ik toch geregeld de verantwoordelijkheid even aan de papa kan overdragen, waardoor ik dan rustig kan douchen, of gewoon al maar naar toilet gaan (met een tweejarige in huis is het echt een luxe om dat ongestoord te kunnen doen

), even wat te lezen, ...

**Geplaatst**: 22-01-15 11:30

Geplaatst: 22-01-15 11:30

benangelique schreef:
Maar ja, 9 jaar later kwam kindje 1 en gingen alle ambities overboord. Zo werkt dat in het echte leven; je kan geen keuzes maken voor over een periode van 40/50 jaar

9 jaar is al lang blijkbaar

Dat is nu exact wat ik probeer duidelijk te maken over het huwelijk zoals dat in onze maatschappij zogenaamd opgevat wordt.
De basis onder die hele rimram aan 'afspraken' is heel wat minder duurzaam dan de verantwoordelijkheid voor eventueel gezamelijk grut.

Je leven leiden is zelforganiseren op de rand van chaos; je aanpassen bij veranderende omstandigheden.

Kinderen horen daarin je hoogste prioriteit te hebben omdat zij een gevolg zijn van jouw KEUZE en zelf geen keuze hadden.
De rest hoor je daarbij aan te passen al naar gelang de omstandigheden. Dat die ZULLEN veranderen is een ZEKERHEID.
Als dat zo niet kan zien, kun je dat egoisme beter opschorten en beter niet aan kinderen beginnen (noch huwen maar dat is off topic).

**Geplaatst**: 22-01-15 11:36

Geplaatst: 22-01-15 11:36

Nens77 schreef:
Het zou voor mij inderdaad niet werken.
En ellende, tja dat ligt eraan vanuit welk oogpunt je het bekijkt. Het hebben van jonge kinderen is een zware 24/7 baan en als je dat niet met iemand kunt delen, zou dat voor mij inderdaad ellende zijn.
Ik ben blij als er een zieke is en we kunnen de zorg delen en om de beurten s nachts het bed uit of om de beurten naar school voor rapport gesprekken, tandarts, huisarts, sporten etc.
Ik had een vent die wel aanwezig was (lichamelijk maar geestelijk niet) en geen poot uitstak, omdat ik toch al alle zorg op me moest nemen (en 24 uur werkte puur voor de centen) heeft mij doen besluiten dan maar echt in mijn uppie met kids verder te gaan.
Nu heb ik er gelukkig 1 die ook niet leeft voor zijn werk, maar het wel leuk vindt om te werken en dat geldt voor mij net zo.
Wij hebben de taken en inkomen echt 50/50 verdeeld en daar zijn wij allebei gelukkig mee

ja maar dat het voor jou niet werkt betekend nog niet dat het voor andere een nachtmerrie is
als mijn kind ziek is wil ik het zelf doen. Ik weet namelijk dat mijn man zich er geen raad mee weet, en dat niet kan zoals ik dat kan.
Ik heb een man die idd niks doet maar mij wel alles gunt en er geestelijk wel gewoon is, meerdere malen appt hoe het gaat, ons mist ect,
Hier zou 50/50 echt niet werken, ik kan eerlijk gezegd niet goed voor een baas werken. En mijn man is absoluut geen huishoud man, als hij dat doet,ga ik het over doen. Dus nogmaals het is maar net hoe je in elkaar steekt en dat is bij iedereen anders. Zoals wij het hebben werkt het voor ons het beste, en bij een ander werkt het weer totaal anders

**Geplaatst**: 22-01-15 11:41

Geplaatst: 22-01-15 11:41

Zwerte schreef:
En dat westerse...tja, daar is onze maatschappij ook op ingericht. Wij blijven hier niet wonen in het dorp waar je iedereen kent en je familie woont (uitzonderingen daargelaten). We kennen soms onze buren niet eens! Denk je dat die er dan op zitten te wachten om je kind op te voeden? It takes a village to raise a child zeggen ze, maar dan moet dat sociale vangnet dus wel aanwezig zijn. En daar is onze maatschappij nou dus niet op ingericht. Die is ingericht op werken en je kind bij professionals achterlaten, ipv bij familie/kennissen die dichtbij staan. Zo sociaal leven we hier gewoon niet meer, dus is het heel slecht met elkaar te vergelijken.

En dat 'westerse' model is inderdaad op productiviteit van en consumptie door de bevolking ingericht, niet op de belangen van kinderen.
Dat dit zo is maakt dat nog niet goed.
Het is wel goed om dit op je netvlies te hebben; dat onze maatschappij op dit punt serieus sub-optimaal is.
Minder productite/consumptie an meer kwali-tijd is voor kinderen helemaal top. Nog beter als dat in stabielere gezinssituaties is. Dat tegen het perspectief van de modale 'duur van 'duurzame' relaties en echtscheidingen.
In de schoolklas van mijn zoon heeft tweederde een gebroken thuis, verschillende twee of meer keer.
Daar gaat echt iets niet goed in onze samenleving.
Wel carrieres, wel autos, wel vakanties, geen stabiele basis voor het grut...

**Geplaatst**: 22-01-15 12:06

Geplaatst: 22-01-15 12:06

Dus in jouw optiek had Ik geen dure studies mogen volgen omdat ik later heeeel misschien wel kinderen zou willen?

Huertecilla schreef:
benangelique schreef:
Maar ja, 9 jaar later kwam kindje 1 en gingen alle ambities overboord. Zo werkt dat in het echte leven; je kan geen keuzes maken voor over een periode van 40/50 jaar

9 jaar is al lang blijkbaar

Dat is nu exact wat ik probeer duidelijk te maken over het huwelijk zoals dat in onze maatschappij zogenaamd opgevat wordt.
De basis onder die hele rimram aan 'afspraken' is heel wat minder duurzaam dan de verantwoordelijkheid voor eventueel gezamelijk grut.

Je leven leiden is zelforganiseren op de rand van chaos; je aanpassen bij veranderende omstandigheden.

Kinderen horen daarin je hoogste prioriteit te hebben omdat zij een gevolg zijn van jouw KEUZE en zelf geen keuze hadden.
De rest hoor je daarbij aan te passen al naar gelang de omstandigheden. Dat die ZULLEN veranderen is een ZEKERHEID.
Als dat zo niet kan zien, kun je dat egoisme beter opschorten en beter niet aan kinderen beginnen (noch huwen maar dat is off topic).

**Geplaatst**: 22-01-15 12:29

Geplaatst: 22-01-15 12:29

benangelique schreef:
Dus in jouw optiek had Ik geen dure studies mogen volgen omdat ik later heeeel misschien wel kinderen zou willen?

Wonderlijke sprong naar conclusie.

Wellicht is een cursus begrijpend lezen een idee? Wat?? Gewoon lezen lijkt me al een goede.
Dan lees je dat ik daar NIETS over schrijf noch impliceer.

**Geplaatst**: 22-01-15 12:31

Re: Stoppen met werken vanwege kinderen

Geplaatst: 22-01-15 12:31

In bovenstaande post niet nee, maar wel in de post waarop ik gereageerd had en waar je mijn quote dus hebt uitgehaald

**Geplaatst**: 22-01-15 12:32

Geplaatst: 22-01-15 12:32

benangelique schreef:
Twist1991 schreef:
Ik vind eerlijk gezegd wel day de to zich een beetje aanstelt. Het hele topic staat vol met super veel goedbedoelde adviezen en persoonlijke meningen, precies waar je om hebt gevraagd. En vervolgens komt er een beetje een zielige post over hoe ze zich voelt aangevallen omdat niet alle reacties misschien even lieflijk geformuleerd zijn. Als je hier een topic opent met de vraag wat de ervaringen en adviezen zijn dan in dat niet altijd makkelijk. Maar goed, het zijn geen ongevraagd adviezen. Je moet niet, omdat de discussie nu een beetje verhit raakt, doen alsof iedereen zo maar gemeen zit te doen.

Ik ben het er trouwens mee eens dat je ook een zekere verantwoordelijkheid hebt naar de maatschappij toe als je drie studies hebt gedaan, deels op kosten van de staat. Want de 1800 euro die je per jaar betaalt voor een studie is echt niet wat het echt kost per student. Studies zijn hevig gesubsidieerd, en dat is prima want zo investeren we allemaal in elkaar. Maar ik ben wel een beetje allergisch voor mensen (dus niet alleen vrouwen) die jarenlang een dure studie doen en dan vervolgens thuis werken. Dat is natuurlijk nog steeds werk maar levert geen inkomsten op voor de staat. Een beetje het solidariteit principe : iemand betaalt voor jouw studie en vervolgens kan je een goede baan vinden en mee betalen aan de studie van de volgende generatie

Dat vind ik altijd zo'n non-argument. Ten tijde van mijn studie was Ik krap 20. Ik had helemaal geen kinderwens, was heel ambitieus en had mijn werkende toekomst volledig uitgestippeld. Maar ja, 9 jaar later kwam kindje 1 en gingen alle ambities overboord. Zo werkt dat in het echte leven; je kan geen keuzes maken voor over een periode van 40/50 jaar

**Geplaatst**: 22-01-15 14:18

Geplaatst: 22-01-15 14:18

Wolken schreef:
Hier ook een partner die agrariër is ( melkveehouder ) en weet dat de verantwoordelijkheid van de kinderen iig overdag bij mij zal komen te liggen. En al zijn we nog lang niet aan kinderen toe, ik weet nu al dat de functie die ik nu heb ( inkoper in de kleding ) niet parttime te doen is dus die keuze is snel gemaakt. Nou heeft mijn vriend ook een boerenwinkel aan huis, museum en zijn er plannen voor een bed & breakfast dus zou er voor mij genoeg te doen zijn thuis en hoop ik het mooi te kunnen combineren.

Ik werk nu al 14 jaar fulltime en heb altijd gezegd dat ik altijd wilde blijven werken zodra ik kinderen zou krijgen omdat ik zelfstandig wilde blijven maar nu ik hem heb ontmoet is dat toch omgeslagen. Het lijkt mij prettig om thuis voor de kinderen te zorgen icm de werkzaamheden op de boerderij. Helemaal stoppen wet werken zal het dan wel niet worden maar mijn huidige werk, waar ik een goede boterham mee verdien, zal ik dus op moeten zeggen zodra ik zwanger ben.

Ik ben zelf als kind ook altijd naar de crèche en kdv gebracht omdat mijn ouders een eigen zaak hadden en wil dat zelf niet voor mijn kinderen. Mijn moeder heeft ook later toegegeven dat ze mij niet de aandacht heeft kunnen geven die ik nodig had en heb daardoor, voornamelijk in de pubertijd, problemen door gehad. Maar ik snap zeker wel hoe ze dat toen wel moesten doen en neem ze niks kwalijk.

**Geplaatst**: 22-01-15 14:21

Geplaatst: 22-01-15 14:21

wolken, jij gaat het heel druk krijgen hier de ervaringsdeskundige!het een of het ander( kind of gasten) komen net altijd als het even niet uitkomt met een praatje, om eten of de weg vragen....maar je beleeft echt geen enkele saaiedag in een week! nee, de week zou langer moeten duren!

**Geplaatst**: 22-01-15 15:09

Geplaatst: 22-01-15 15:09

karijn schreef:
Eens maar je mag ook eens inderdaad wel een momentje voor jezelf vrijmaken. Een kind van 2 kan best leren om even alleen te spelen zodat mama even lekker op haar gemakje haar haren kan föhnen, of even lekker kan tutten in de badkamer, kopje koffie drinken of misschien wel even een paar uurtjes helemaal vrij zijn. Als je jezelf helemaal wegcijfert ten behoeve van die emotionele band die je zo nodig moet opbouwen met je baby/peuter, dan kan je daarin ook doorslaan. Een baby/peuter heeft ook niets aan een moeder die gestresst is of opgebrand, omdat ze juist niet voor haarzelf kiest.

Hahaha in de praktijk, kloppen ze of elke 2 minuten op de deur, of het wordt heel erg stil en dan moet je snel gaan kijken want dan vreten ze iets uit (kasten leeg trekken, huisdieren knippen of pletten, etc)
Zelfs alleen een toiletbezoek van mij deden ze dit nog bij....
Leuk bedacht maar probeer dit maar vanaf een jaar of 4/5.

Laatst bijgewerkt door Nens77 op 22-01-15 15:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 22-01-15 15:15

Geplaatst: 22-01-15 15:15

Ojajoh schreef:
Nens77 schreef:
Het zou voor mij inderdaad niet werken.
En ellende, tja dat ligt eraan vanuit welk oogpunt je het bekijkt. Het hebben van jonge kinderen is een zware 24/7 baan en als je dat niet met iemand kunt delen, zou dat voor mij inderdaad ellende zijn.
Ik ben blij als er een zieke is en we kunnen de zorg delen en om de beurten s nachts het bed uit of om de beurten naar school voor rapport gesprekken, tandarts, huisarts, sporten etc.
Ik had een vent die wel aanwezig was (lichamelijk maar geestelijk niet) en geen poot uitstak, omdat ik toch al alle zorg op me moest nemen (en 24 uur werkte puur voor de centen) heeft mij doen besluiten dan maar echt in mijn uppie met kids verder te gaan.
Nu heb ik er gelukkig 1 die ook niet leeft voor zijn werk, maar het wel leuk vindt om te werken en dat geldt voor mij net zo.
Wij hebben de taken en inkomen echt 50/50 verdeeld en daar zijn wij allebei gelukkig mee

ja maar dat het voor jou niet werkt betekend nog niet dat het voor andere een nachtmerrie is
als mijn kind ziek is wil ik het zelf doen. Ik weet namelijk dat mijn man zich er geen raad mee weet, en dat niet kan zoals ik dat kan.
Ik heb een man die idd niks doet maar mij wel alles gunt en er geestelijk wel gewoon is, meerdere malen appt hoe het gaat, ons mist ect,
Hier zou 50/50 echt niet werken, ik kan eerlijk gezegd niet goed voor een baas werken. En mijn man is absoluut geen huishoud man, als hij dat doet,ga ik het over doen. Dus nogmaals het is maar net hoe je in elkaar steekt en dat is bij iedereen anders. Zoals wij het hebben werkt het voor ons het beste, en bij een ander werkt het weer totaal anders

Hij weet er zich geen raad mee omdat het niet hoeft en hij het niet geleerd heeft.
Ik vind het nogal wat om te zeggen dat jij het zorgen beter kan dan je man....
Evenals het huishouden, mijn man doet het niet op mijn manier, maar hij doet het en dat vind ik prima.
Wanneer ik het constant over zou aan doen of tegen hem zegt dat hij het niet goed doet en het op mijn manier moet, gooit hij ook zo de handdoek in de ring hoor !
Evenzo met het zorgen voor onze zoon, in het begin vond hij het geven van een paracetamol ook lastig, een keer laten zien en hij kan het nu net zo goed als ik allemaal. Dat is erg fijn want als ik ziek ben en de kinders ook kan hij het ook prima af...

**Geplaatst**: 22-01-15 15:25

Geplaatst: 22-01-15 15:25

Over het paardrijden met kinderen: dat valt gewoon niet te plannen, echt niet. Kan super gaan, kan een totale ramp zijn.

Voorbeeldje van vandaag: privé les, thuis. Alleen: bak keihard bevroren. Dus: binnenbak. Oppas gebeld. Kon niet. De twee oudsten op school, zoon van twee mee. De oudste zat op die leeftijd gefascineerd uren naar mama en de paarden te kijken. De jongste, tot enkele maanden terug de liefste en gemakkelijkste van het stel!, heeft op zijn buik een half uur in het zand liggen krijsen dat hij bij me op schoot wou.
Is toen meegenomen door de mevrouw van de stal en heeft daar in huis liggen krijsen tot hij in slaap viel.
Sta dáár eens drie dagen mee op concours

**Geplaatst**: 22-01-15 15:25

Geplaatst: 22-01-15 15:25

Ik vind het echt heel bijzonder hoe mensen hier soms kunnen oordelen zonder TS in persoon te kennen.

Ik denk dat op het moment dat in een relatie stapt met een man met een dergelijk bedrijf, je al weet dat het bedrijf voor die man heel erg belangrijk is en dat als er keuzes gemaakt moeten worden mbt opvang van toekomstige kinderen, daarin dus niet te veel van de man kan worden verwacht. Een aantal bokkers zou wellicht niet voor een dergelijke relatie gekozen hebben, maar het gaat hier niet om die bokkers, maar om Lautje. Zij zit in deze relatie, is gelukkig en kan er prima mee leven dat haar man keihard werkt. Dus als we dat met zijn allen even gaan respecteren, komt het vast goed

Mijn vader was vroeger ook niet veel thuis ivm carriere. Hij was er in het weekend en dan was hij er ook echt. Mijn moeder was thuis tot mijn broertje naar school ging. Tsja, dat zijn keuzes die iedereen voor zich moet maken. We zeggen wel eens plagerig dat mijn pa er zo weinig was, maar hij heeft er samen met mijn moeder wel voor gezorgd dat ik een hele fijn jeugd heb gehad. Ik geef ook echt evenveel om hem als om mijn moeder, ook al was hij er vroeger niet zo vaak.

**Geplaatst**: 22-01-15 16:20

Geplaatst: 22-01-15 16:20

Nens77 schreef:
karijn schreef:
Eens maar je mag ook eens inderdaad wel een momentje voor jezelf vrijmaken. Een kind van 2 kan best leren om even alleen te spelen zodat mama even lekker op haar gemakje haar haren kan föhnen, of even lekker kan tutten in de badkamer, kopje koffie drinken of misschien wel even een paar uurtjes helemaal vrij zijn. Als je jezelf helemaal wegcijfert ten behoeve van die emotionele band die je zo nodig moet opbouwen met je baby/peuter, dan kan je daarin ook doorslaan. Een baby/peuter heeft ook niets aan een moeder die gestresst is of opgebrand, omdat ze juist niet voor haarzelf kiest.

Hahaha in de praktijk, kloppen ze of elke 2 minuten op de deur, of het wordt heel erg stil en dan moet je snel gaan kijken want dan vreten ze iets uit (kasten leeg trekken, huisdieren knippen of pletten, etc)
Zelfs alleen een toiletbezoek van mij deden ze dit nog bij....
Leuk bedacht maar probeer dit maar vanaf een jaar of 4/5.

Kom ik nu even met een N=1 studie: die van mij zijn nu 4 en 6. Het even alleen spelen gaat beter dan twee jaar geleden omdat de jongste zich nu beter kan uiten naar zijn broer als er iets hem niet zint. Dus ik durf ze rustig even 10 minuten hun gang te laten gaan als ik onder de douche sta. Ach en als ze de kast leegtrekken, dan mogen ze die ook zelf weer inruimen. En de hond pletten hebben ze ook al een keer gedaan, doen ze ook niet meer. Maar goed, even een enorme zijtak van de vraagstelling van het topic...

Mijn ervaring is dat je veel zaken mbt kinderen niet vantevoren kan uitstippelen. Het komt zoals het komt en je kan pas over iets oordelen als je het zelf hebt ervaren. Je kan ervoor kiezen om te stoppen. Bekijk hoe je dat vindt. Vind je het niks, ga je weer werken maar accepteer dan ook de consequentie dat je dan inderdaad werkt voor de opvang. Maar vergeet vooral niet waarom je eventueel weer bent gaan werken...

**Geplaatst**: 22-01-15 21:10

Re: Stoppen met werken vanwege kinderen

Geplaatst: 22-01-15 21:10

Nens77, dat is jouw visie op het verhaal, maar je geeft een eigen invulling zonder de geschiedenis te kennen. Mijn man heeft toen ik werkte drie dagen per week voor haar gezorgd en hebben dus in overleg hier bewust voor gekozen. En huishouden idem, zijn moeder heeft het hem nooit geleerd en hij wil het ook niet leren, daarbij ben ik een persoon met een tic kwa het huishouden, mijn meubelen zijn wit, en dat blijven ze :Y)

En ons past dat prima zo, waarom kunnen mensen dan niet gewoon zeggen, das super!
Waarom altijd een 'ja maar'?

Nomineer dit bericht ×