soesita schreef:Ik sta niet alleen versteld van het extreme zwart-wit denken (alles of niets), maar ook van het groter gebrek aan communicatie tussen partners.
Ik vorm nu 20 jaar met mijn man een paar. En we zijn allebei wel eens verliefd op een ander geworden of sterk in de verleiding gekomen. Maar we hebben daar altijd met elkaar over gepraat. We hebben ook aan elkaar aangegeven als we iets zagen gebeuren tussen onze partner en een derde. Over onze angsten en behoeftes gepraat. En we hebben steeds sàmen beslist hoe we met deze situatie verder gaan. We informeren regelmatig bij elkaar hoe tevreden we zijn met ons leven en met elkaar en we werken daar aan.
Aan vreemdgaan gaat meestal een verhaal vooraf en als daarover niet gecommuniceerd is, dan is er volgens mij in de relatie iets niet helemaal in orde. En voor het geval dat de hormonen ons toch erg onverwacht zouden verrassen, hebben we de afspraak dat we het mekaar direct daarna vertellen. Dit vertrouwen is er en om die eerlijkheid gaat het ons. Daarna zullen we dan weer SAMEN bekijken hoe het verder moet...
Wow, respect! Zo zou het moeten zijn.
Wij zijn acht jaar bij elkaar en ik ben nog niet zo ver dat hij met mij over een verliefdheid op een ander zou kunnen praten. Ik zou meteen volledig gekwetst zijn, ookal weet ik dat ik op die manier geen goede partner ben. Andersom zou ik zoiets wel met hem kunnen bespreken.
Bedankt voor dit bericht, ik word er weer aan herinnert dat ik een betere partner zou kunnen zijn. En het aan elkaar vragen of je nog tevreden bent vind ik een erg goed idee!


.