Doubtless schreef:Ik heb vriendinnen met baby's/kinderen echt wel een tijd saai gevonden hoor. Heel logisch ook toch, als je liever op zaterdagnacht in de kroeg staat ipv op zondagochtend aan de brunch

Haha herkenbaar, ik kon er zelfs een soort boos van worden. En dan gaat het alleeeen maar over die zwangerschap en daarna alleeeen maar over die kinderen, tepelkloven en uitgelubberde lijven.... waar was die tijd dat we gewoon bier gingen drinken en dansen? Zit je daar met je theetje en je chocola, saaaaai
.
Doubtless schreef:Hier de afgelopen jaren vooral kommer en kwel gezien, weinig vrienden die op een roze wolk zaten en actief aan het genieten waren van het ouderschap. Maar goed, dat zal bij een ander ook anders zijn.
Ik dus niet, wel vrienden met een heftige bevalling en een roerige tijd daarna. Ik ben ook een soort voorbereid op het ergste. Maar nu ook bij andere vrienden die echt wel op een hele roze wolk zitten en ontzettend genieten. En daar doen we ook gewoon nog leuke dingen mee, met baby erbij.
yvje86 schreef:Ik lees al een tijdje mee en vind dit dus ook een lastig ding. Ik ben inmiddels 35, al 10 jaar getrouwd en vol in de twijfels. Voor mijn man hoeft het hebben van kinderen niet persé. Maar ik kan zelf de keuze niet maken. Ik zou best graag een kind willen maar qua gezondheid kan een zwangerschap voor mij behoorlijk zwaar zijn. Daarnaast heb ik een ontzettende prikangst en daardoor ook angst voor een bevalling. Ik ben doorgaans niet heel dol op andermans kinderen, ik vind vaak dat ze te vrij worden opgevoed. Hierdoor denk ik dat ik best een strenge moeder zou zijn. Wel heb ik (samen met mijn man) veel liefde en een stabiele basis te bieden. Ts ik leef met je mee en blijf deze keuze steeds voor me uitschuiven. Ergens zie ik me ook niet zonder kinderen oud worden. Misschien moet ik de spiraal eruit laten halen (uiteraard iom man) en zien wat er van terecht komt. Wordt ik niet zwanger dan niet, en zo wel dan wel?!
Heel herkenbaar... bij mij triggerde iets wat een vriendin zei heel erg: heb jij liefde te geven? En ik dacht jaaa, dat heb ik! Wij hebben het dus ook zo gedaan, stoppen met anticonceptie en nu word het spannend... Medische angst heb ik dan weer totaal niet, kan me voorstellen dat dat wel meespeelt. Bij mij speelde werk ook mee, ik ben freelancer en minder werken betekent per direct minder inkomen. Ik moest er voor mijn gevoel veel voor laten. Maar er komt dan dus een punt dat je dat de moeite waard vind, ofzo. Heel veel succes bij je beslissing, doe waar je je goed bij voelt en je hebt gewoon tijd om lekker verder te twijfelen