'Paniek' wil ik niet zeggen dat ik dat voel , maar wel dat ik het leven zo wel prima vindt. Ik heb niet het idee dat ik heel veel mis en de afstand tussen mensen valt mij ook nog wel mee. Ik heb het geluk gehad dat mijn stage nog doorging dus daardoor voelt het leven ook voor mij wel vrij normaal. Ik kan wel goed schakelen en mijn aanpassen aan de situatie. Dit is ook deels om te overleven en ook humor speelt een belangrijke rol om door een mindere periode te komen. Het knuffelen mis ik bij één vriendin maar daar heb ik nu een beetje gedoe mee dus misschien komt dat knuffelen er sowieso niet meer.
Ik denk omdat ik al eens eerder een periode heb meegemaakt van eenzaamheid en alleen voelen. Dus dit voelt best wel gemakkelijk. Ik haal veel plezier uit kleine dingen zoals naar mijn paarden gaan , mountainbiken en lekker buiten zijn. En natuurlijk mijn stageplaats haal ik erg veel voldoening uit. Ik gooi vaak de mountainbike in de auto en rij dan naar een route toe , en dat voelt toch een beetje als een dagje weg.
Het is ook maar hoe je er zelf instaat. Ik probeer dat altijd positief te benaderen en slechte dagen te accepteren , want ik weet dat het de dag erna of week beter gaat worden.
Maar de eenzame , depressieve student herken ik mij absoluut niet in moet ik eerlijk zeggen. Ik heb het vanaf vorig naar nog drukker gehad dan dat ik normaal naar school zou gaan.