Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-12-19 13:17

Re: Asociale oudjes, spill

Geplaatst: 09-12-19 13:17

Ik heb sinds kort een nieuwe vriend en heb nu 2x zijn ouders gezien. Hele lieve mensen, maar zijn moeder is af en toe wat verward.
En die gooit er dan wel eens een opmerking uit, dat je denkt: :oo

dat kun je echt niet zeggen!
Dus ik kan me zo voorstellen dat zij ook geen vrienden maakt als ze zoiets zegt als ze in de supermarkt is

**Geplaatst**: 09-12-19 13:32

Geplaatst: 09-12-19 13:32

En toch is het leven in zo'n verzorgingstehuis niet alleen maar slecht. Ja de zorg die prof. gegeven kan worden is beperkt, in mijn ogen veel te beperkt.

Jaren terug moest ik voor mijn moeder iets afgeven bij haar vriendin die in een verzorgingstehuis werkt, op de afdeling waar de bewoners veelal een vorm van dementie hadden, gesloten dus. Ik had dat eerst helemaal niet door en zat rustig op een bankje te wachten. Komt er een oudere dame naast mij zitten, die eigenlijk iedereen in het dorp wel kent, ze waren jarenlang de eigenaresse v.d. kruidenier.

We zitten wat te kletsen en ze vraagt of we even naar het balkon kunnen om te roken, mevrouw gaf aan de nieuwe code nog niet te weten

Zitten we vervolgens weer op het bankje, vraagt ze na 5 minuten of we even naar het balkon kunnen om wat te roken. Onderweg naar het balkon schiet ze een openstaande lift in, ze wilde even haar dochter bellen die wist vast de nieuwe code :')

Sindsdien wandel ik regelmatig even binnen voor een spontane polonaise of een rondje oude Nederlandse muziek, inclusief een advocaatje of rode bessenjenever. Daarnaast actief als vrijwilliger, bijv. 1 op 1 een dagje naar Den Haag, om de 2 weken bingo en in juni de avondvierdaagse, die overigens op dag 4 na al die dijken en meestal een forse bewoner in rolstoel als partner in crime, fysiek wat minder prettig is.

Ook probeer ik op een onderbezet moment op een groep te staan voor wat meer persoonlijk contact met de bewoners. Zowel de verzorging als het management geven aan dat de bewoners het veelal moeten hebben van de vrijwilligers, wat betreft aandacht. Dat is natuurlijk schrijnend om mee te maken en bovenal onjuist. Sommige families kunen extra zorg inkopen, maar bijv. enkel het douchen van een bewoner kost enorm veel geld.

En als ik er dan ben is het oprecht veel lol. Zo is er een echtpaar, wonen beide op de afdeling en hebben een dubbele kamer. Het echtpaar is van mening dat ze een cruise aan het maken zijn, wensen dan ook aan een eigen tafel te lunchen en als ik er ben is dat geen probleem. Theedoek over mijn arm en ze krijgen de beste lunch ooit. Genieten onwijs van het uitzicht, vragen regelmatig waar we aan gaan varen. Mensen helemaal blij en na de lunch laten ze steevast 50 cent liggen

Ook was er een bewoonster die eigenlijk haar hele leven boerin is geweest zonder man en/of kinderen. Een onwijs grote en sterke dame die haar pop met d'r leven bewaakte, men mocht dan ook zeer zeker niet in de kinderwagen kijken, laat staan haar pop aanraken. Deed je dit wel dan kon je na een brul gerust een handtas naar je hoofd verwachten. Mevrouw was ook altijd tot laat op en het was soms moeilijk om haar naar haar kamer te krijgen. Meestal vroeg ik of ze wilde helpen, want ik kreeg de deur van het deel niet op slot. Je zag direct haar ogen op scherp schieten, soort van terug in de tijd en na wat gemopper stromde ze dan richting haar kamer. Ik zei dit overigens niet om haar bewust te bedriegen, dit ging echt in overleg met de zorg en vaak zie je dat mensen met dementie echt een beetje terug in de tijd gaan en dan een stuk bewuster zijn.

Zo is er bijv. een bewoonster, mevrouw T. die de 2e wereld oorlog bewust heeft meegemaakt. Soms breng ik thee en wat lekkers en dan kunnen we gerust een uur zitten praten, of althans ik luister voornamelijk en bekijk veel foto's. Mijn eigen grootouders zijn vroeg overleden en/of wonen mijn hele leven al in het buitenland, dus voor mij is het extra speciaal.

En dan zijn er ook nog de enorm pijnlijke verhalen, zo was er ooit eens een meneer die er maar kort woonde. Was altijd begrafenisondernemer geweest, had ook echt zo'n statige houding, ondanks dat hij enorm klein was. Zowel zijn vrouw als kinderen vonden het te moeilijk om hem te bezoeken en waren dus ook al maanden niet langs geweest. Meneer stond dagenlang voor het raam, een beetje voor zich uit te staren in het niets. Soms kwam hij naast je staan, mompelde wat en pakte dan je handen beet en keek met de meest zachte en blauwe ogen diep door je heen. Na een paar minuten kneep hij dan zachtjes in je handen en schuifelde terug naar het raam.

Meneer H. had het zelf enorm moeilijk met zijn proces. Kon dit echt moeilijk accepteren en was hierdoor behoorlijk agressief, wat met 2 meter en behoorlijk fors toch best riskant was. Het meest jammere was dat zodra hij iets niet meer wist enorm hard met zijn vuist op zijn voorhoofd ging slaan, ik vond dit zo moeilijk om te zien.

Geen idee waarom ik dit nu allemaal schrijf, voelde de behoefte. De humor en ergernissen binnen dit topic zijn meer dan grappig, af en toe een tegenbericht is ook goed. Echte dementie, wat soms wel aanwezig lijkt binnen verhalen hier, is echt heftig. Zowel voor de persoon als diens omgeving. Voor veel ouderen is bijv. bloedprikken of boodschappen doen echt het hoogtepunt van hun dag, dat iets meer in je achterhoofd houden lijkt me meer dan juist. Ik roep altijd gezond 85 te willen worden, maar nu mijn ouders heel langzaam wat ouder worden en ik nog oudere mensen ken, weet ik niet of het allemaal wel zo leuk is

**Geplaatst**: 09-12-19 13:40

Geplaatst: 09-12-19 13:40

luuntje schreef:
Heel lang geleden woonde mijn opa (vader van mijn moeder) in een bejaardentehuis.
Werd mijn moeder gebeld dat opa op de vuist was gegaan met een andere bejaarde.

Mijn overgrootmoeder (moeder van mijn opa) had vasculaire dementie en er was ruzie ontstaan tussen haar en een andere bewoner.
Helaas voor mijn oma kwam iemand anders voor de andere bewoner op en duwde mijn oma achterover.

Heup gebroken.

Als je iets van ouderen weet dan weet je dat dit het begin van het einde is.
Ze was nog hartstikke mobiel en minder dement voor het ongeluk. Maar de operatie en revalidatie maakte echt een zielig hoopje mens van dr.

Half jaar later is ze in haar slaap overleden op 94 jarige leeftijd.

Ik mocht haar wel, ze had geen filter en zei gewoon alles. Ook heel haar leven een hele egoistische vrouw geweest.
Toen ze in het verpleeghuis kwam hielp ze mee met het snijden van boterhammen bij andere mensen

Ze was zeer vriendelijk en behulpzaam.

Zo niet mijn oma, af en toe had ze nog wel leuke opmerkingen.
Of mn moeder (we weten niet of ze mn moeder echt bedoelde) nog steeds met die vent was getrouwd.
En iets heel negatiefs (en waar) over mn tante waar mn moeder en ik smakelijk om hebben zitten lachen.
En natuurlijk in het restaurantje hardop praten over andere mensen.

Heerlijk was dat :')

**Geplaatst**: 09-12-19 13:44

Geplaatst: 09-12-19 13:44

Astorga schreef:
Vanaf hoe oud ben je oudere?

Dat is een goede vraag. Ik denk dat je vanaf 60+ noemen ze hier de 3de leeftijd (troisième age) je jezelf kunt rekenen bij de ouderen. Ik hoor daar dus bij.

Het voorbeeld wat jij beschrijft van je collega vind ik heel herkenbaar en dat vind ik persoonlijk een nare eigenschap die je helaas bij veel ouderen ziet. Namelijk vroeger was alles beter en niet open staan voor feedback.
Ik vind het heel erg jammer, want ik denk dat iedere leeftijdsfase iets belangrijks te bieden heeft aan de maatschappij.
Jongeren nemen de nieuwe impulsen met zich mee, en mijn man en ik (60+ en manlief 76 jaar) kijken graag naar jongeren programma's om onze klein kinderen te kunnen volgen en op de hoogte te zijn van die nieuwe impulsen.
De 30 jarige en + hebben al wat levenservaring en hebben vaak een enorme lichamelijke vitaliteit wat heel veel kan bieden.
De 45++ die weten al beter wat er te koop is in de wereld en ondanks dat de lichamelijke vitaliteit wat terug aan het lopen is, is hier al iets van veerbaarheid te zien.
De 55++ kunnen lichamelijk al gebreken hebben, maar zij hebben iets berustends in positieve zin vaak. Ze kennen verdriet, echt verlies en hebben heel veel levenservaring opgedaan. Je maakt die vaak: "de pies niet meer zo snel lauw".
Ik denk persoonlijk dat 55++ tot zo oud als je maar wilt, de omgeving hun wijsheid en ervaring kunnen schenken, als ze zich realiseren dat ze open dienen te blijven staan voor de impulsen van de jongere omgeving. Toen ik zelf nog mensen aan nam en manager was, liet ik heel graag positieve openstaande oudere medewerkers samenwerken met echte jongeren die aan het begin van hun carrière stonden. Dat pakte vaak verrassend en heel positief uit. De jongeren hadden vaak oprispingen en nieuwe ideeën→ de ouderen wisten deze nieuwe ideeën in beleid te gieten en handen en voeten te geven. Perfect.

Wat je vind ik daarnaast ziet en dat is leeftijdsloos→ Je hebt jonge mensen die zich al gedragen als oude mensen→ kunnen niet tegen veranderingen, zeuren veel , hebben weinig vitaliteit in zich en je hebt oudere mensen die enorm vitaal en jeugdig zijn in hun hoofd→ zoals mijn ouders indertijd waren. Waarbij mijn vader (hoogbegaafde man) het zelfs presteerde (kwamen we achter na zijn overlijden) om zijn eigen dementie proces met datum voorzien van aantekeningen die hij bij had gehouden in de leerboeken van geriatrische artsen (hij was zelf arts en had dit boek gelijk gekocht toen de diagnose viel).

Mooie voorbeelden Ailill→ dat noemen wij geen bedriegen, maar belevingsgerichte zorg. Je sluit in je communicatie aan bij de belevingswereld van deze ex boerin en dat doe je dus goed.
Dat is hetzelfde als iemand op de geriatrische afdeling haar moeder loopt te zoeken, dat je dan gezellig je arm inhaakt en zegt, kom maar dan zoeken we samen. Als je dan langs de woonkamer komt is de moeder vaak al weer vergeten, de paniek over en kun je iets anders aan activiteit aanbieden of gewoon een glaasje water, cq koffie drinken.

Laatst bijgewerkt door pien_2010 op 09-12-19 13:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-12-19 13:45

Geplaatst: 09-12-19 13:45

Ailil; het is zeker een hele leuke doelgroep om mee te werken.

Vaak voor de familie het zwaarst want waarom wordt mijn vader/ moeder met de voornaam aangesproken en niet met mw of dhr.
Of idd dat ze een vriendje of vriendinnetje hebben terwijl de echtgenoot nog leeft, met poppen of knuffels sjouwen/ spelen.

**Geplaatst**: 09-12-19 14:43

Geplaatst: 09-12-19 14:43

Ailill schreef:
En toch is het leven in zo'n verzorgingstehuis niet alleen maar slecht. Ja de zorg die prof. gegeven kan worden is beperkt, in mijn ogen veel te beperkt.

Jaren terug moest ik voor mijn moeder iets afgeven bij haar vriendin die in een verzorgingstehuis werkt, op de afdeling waar de bewoners veelal een vorm van dementie hadden, gesloten dus. Ik had dat eerst helemaal niet door en zat rustig op een bankje te wachten. Komt er een oudere dame naast mij zitten, die eigenlijk iedereen in het dorp wel kent, ze waren jarenlang de eigenaresse v.d. kruidenier.

We zitten wat te kletsen en ze vraagt of we even naar het balkon kunnen om te roken, mevrouw gaf aan de nieuwe code nog niet te weten

Zitten we vervolgens weer op het bankje, vraagt ze na 5 minuten of we even naar het balkon kunnen om wat te roken. Onderweg naar het balkon schiet ze een openstaande lift in, ze wilde even haar dochter bellen die wist vast de nieuwe code

Sindsdien wandel ik regelmatig even binnen voor een spontane polonaise of een rondje oude Nederlandse muziek, inclusief een advocaatje of rode bessenjenever. Daarnaast actief als vrijwilliger, bijv. 1 op 1 een dagje naar Den Haag, om de 2 weken bingo en in juni de avondvierdaagse, die overigens op dag 4 na al die dijken en meestal een forse bewoner in rolstoel als partner in crime, fysiek wat minder prettig is.

Ook probeer ik op een onderbezet moment op een groep te staan voor wat meer persoonlijk contact met de bewoners. Zowel de verzorging als het management geven aan dat de bewoners het veelal moeten hebben van de vrijwilligers, wat betreft aandacht. Dat is natuurlijk schrijnend om mee te maken en bovenal onjuist. Sommige families kunen extra zorg inkopen, maar bijv. enkel het douchen van een bewoner kost enorm veel geld.

En als ik er dan ben is het oprecht veel lol. Zo is er een echtpaar, wonen beide op de afdeling en hebben een dubbele kamer. Het echtpaar is van mening dat ze een cruise aan het maken zijn, wensen dan ook aan een eigen tafel te lunchen en als ik er ben is dat geen probleem. Theedoek over mijn arm en ze krijgen de beste lunch ooit. Genieten onwijs van het uitzicht, vragen regelmatig waar we aan gaan varen. Mensen helemaal blij en na de lunch laten ze steevast 50 cent liggen

Ook was er een bewoonster die eigenlijk haar hele leven boerin is geweest zonder man en/of kinderen. Een onwijs grote en sterke dame die haar pop met d'r leven bewaakte, men mocht dan ook zeer zeker niet in de kinderwagen kijken, laat staan haar pop aanraken. Deed je dit wel dan kon je na een brul gerust een handtas naar je hoofd verwachten. Mevrouw was ook altijd tot laat op en het was soms moeilijk om haar naar haar kamer te krijgen. Meestal vroeg ik of ze wilde helpen, want ik kreeg de deur van het deel niet op slot. Je zag direct haar ogen op scherp schieten, soort van terug in de tijd en na wat gemopper stromde ze dan richting haar kamer. Ik zei dit overigens niet om haar bewust te bedriegen, dit ging echt in overleg met de zorg en vaak zie je dat mensen met dementie echt een beetje terug in de tijd gaan en dan een stuk bewuster zijn.

Zo is er bijv. een bewoonster, mevrouw T. die de 2e wereld oorlog bewust heeft meegemaakt. Soms breng ik thee en wat lekkers en dan kunnen we gerust een uur zitten praten, of althans ik luister voornamelijk en bekijk veel foto's. Mijn eigen grootouders zijn vroeg overleden en/of wonen mijn hele leven al in het buitenland, dus voor mij is het extra speciaal.

En dan zijn er ook nog de enorm pijnlijke verhalen, zo was er ooit eens een meneer die er maar kort woonde. Was altijd begrafenisondernemer geweest, had ook echt zo'n statige houding, ondanks dat hij enorm klein was. Zowel zijn vrouw als kinderen vonden het te moeilijk om hem te bezoeken en waren dus ook al maanden niet langs geweest. Meneer stond dagenlang voor het raam, een beetje voor zich uit te staren in het niets. Soms kwam hij naast je staan, mompelde wat en pakte dan je handen beet en keek met de meest zachte en blauwe ogen diep door je heen. Na een paar minuten kneep hij dan zachtjes in je handen en schuifelde terug naar het raam.

Meneer H. had het zelf enorm moeilijk met zijn proces. Kon dit echt moeilijk accepteren en was hierdoor behoorlijk agressief, wat met 2 meter en behoorlijk fors toch best riskant was. Het meest jammere was dat zodra hij iets niet meer wist enorm hard met zijn vuist op zijn voorhoofd ging slaan, ik vond dit zo moeilijk om te zien.

Geen idee waarom ik dit nu allemaal schrijf, voelde de behoefte. De humor en ergernissen binnen dit topic zijn meer dan grappig, af en toe een tegenbericht is ook goed. Echte dementie, wat soms wel aanwezig lijkt binnen verhalen hier, is echt heftig. Zowel voor de persoon als diens omgeving. Voor veel ouderen is bijv. bloedprikken of boodschappen doen echt het hoogtepunt van hun dag, dat iets meer in je achterhoofd houden lijkt me meer dan juist. Ik roep altijd gezond 85 te willen worden, maar nu mijn ouders heel langzaam wat ouder worden en ik nog oudere mensen ken, weet ik niet of het allemaal wel zo leuk is

Wel echt respect dat je dat doet hoor

. Wil wel even toevoegen dat niet iedereen geschikt is als vrijwilliger. Mijn (hele demente) opa heeft een hele tijd in zo'n gesloten verzorgingstehuis gezeten en ik wist echt niet wat ik ermee aan moest, vond het zo oncomfortabel en awkward. Mijn broertje nog minder, dus die kwam ook niet (ik ging soms met mam mee). Mijn moeder en tantes daarentegen konden heel goed de verhalen van vroeger naar boven halen door wat slimme vragen/opmerkingen. Hoewel m'n opa er niet meer is, organiseert m'n familie wel nog elk jaar een uitje naar de nonnen, dat vinden die oudjes daar helemaal geweldig

(en wat een gevatte opmerkingen kunnen die mensen soms maken uit het niets! Wel mooi om te zien.). Helaas zijn hun uitjes naar 'buiten' erg beperkt door gebrek aan vrijwilligers en familie

**Geplaatst**: 09-12-19 15:51

Re: Asociale oudjes, spill

Geplaatst: 09-12-19 15:51

Ailill; ik vind het onwijs mooi wat je doet en hoe je het beschrijft. Dat bloedprikken hun hoogtepunt van de dag kan zijn maakt mij echt niet uit, ik maak rustig een praatje en vind dat gezellig (ja, ik kon mopperen dat ik zo lang moest wachten en dus bijna de halve dag vrij moest nemen, haha maar dat is eerder de fout van de prikpunten hier met aparte openingstijden). Maar zelfs als ik dat in mijn achterhoofd zou houden zouden het nog steeds geen fijne ervaringen zijn. Juist omdat ze andere onbeschoft behandelen of benaderen.

In mijn voorbeelden ging het over ouderen van 75+. Boven de 60/65 vind ik nog niet echt ouderen, dat zijn mijn ouders ook en die vind ik nog geen oudere _O-

**Geplaatst**: 09-12-19 19:57

Re: Asociale oudjes, spill

Geplaatst: 09-12-19 19:57

Mooi Aillil $*\o/*$ , respect dat je dat doet.

Ik ben laatst op bezoek geweest bij de schoonmoeder van mijn zus. Die woont nu in een verzorgingshuis met een eigen kamer en dan een gemeenschappelijk restaurant.
Heel mooi vond ik het, zeker voor alleenstaanden. Er wordt ook bijna iedere avond iets georganiseerd.
Mijn zwager gaat iedere dinsdag uit zijn werk daar heen om met zijn moeder te eten. Maar als hij per ongeluk op de vaste plaats van een bewoner gaat zitten (die er helemaal niet zijn) dan wordt hij gelijk terecht gewezen

. Nu kan hij goed met ouderen kletsen, dus hij maakt dan gelijk een praatje over het eten en dat breekt dan het ijs. Maar ze zijn echt af en toe onaardig en bemoeizuchtig en vooral roddelaars

**Geplaatst**: 09-12-19 20:03

Re: Asociale oudjes, spill

Geplaatst: 09-12-19 20:03

Electra, als je tegenwoordig in een verzorgingstehuis kunt wonen, is er echt veel aan de hand. De criteria zijn zo vreselijk streng geworden. Ik vind dus jouw vb van ouderen niet echt relevant. Dit zijn ouderen die zorg behoeven, deze krijgen en dat is niet voor niets.

**Geplaatst**: 09-12-19 20:09

Geplaatst: 09-12-19 20:09

Ailill schreef:
En toch is het leven in zo'n verzorgingstehuis niet alleen maar slecht. Ja de zorg die prof. gegeven kan worden is beperkt, in mijn ogen veel te beperkt.

Jaren terug moest ik voor mijn moeder iets afgeven bij haar vriendin die in een verzorgingstehuis werkt, op de afdeling waar de bewoners veelal een vorm van dementie hadden, gesloten dus. Ik had dat eerst helemaal niet door en zat rustig op een bankje te wachten. Komt er een oudere dame naast mij zitten, die eigenlijk iedereen in het dorp wel kent, ze waren jarenlang de eigenaresse v.d. kruidenier.

We zitten wat te kletsen en ze vraagt of we even naar het balkon kunnen om te roken, mevrouw gaf aan de nieuwe code nog niet te weten

Zitten we vervolgens weer op het bankje, vraagt ze na 5 minuten of we even naar het balkon kunnen om wat te roken. Onderweg naar het balkon schiet ze een openstaande lift in, ze wilde even haar dochter bellen die wist vast de nieuwe code

Sindsdien wandel ik regelmatig even binnen voor een spontane polonaise of een rondje oude Nederlandse muziek, inclusief een advocaatje of rode bessenjenever. Daarnaast actief als vrijwilliger, bijv. 1 op 1 een dagje naar Den Haag, om de 2 weken bingo en in juni de avondvierdaagse, die overigens op dag 4 na al die dijken en meestal een forse bewoner in rolstoel als partner in crime, fysiek wat minder prettig is.

Ook probeer ik op een onderbezet moment op een groep te staan voor wat meer persoonlijk contact met de bewoners. Zowel de verzorging als het management geven aan dat de bewoners het veelal moeten hebben van de vrijwilligers, wat betreft aandacht. Dat is natuurlijk schrijnend om mee te maken en bovenal onjuist. Sommige families kunen extra zorg inkopen, maar bijv. enkel het douchen van een bewoner kost enorm veel geld.

En als ik er dan ben is het oprecht veel lol. Zo is er een echtpaar, wonen beide op de afdeling en hebben een dubbele kamer. Het echtpaar is van mening dat ze een cruise aan het maken zijn, wensen dan ook aan een eigen tafel te lunchen en als ik er ben is dat geen probleem. Theedoek over mijn arm en ze krijgen de beste lunch ooit. Genieten onwijs van het uitzicht, vragen regelmatig waar we aan gaan varen. Mensen helemaal blij en na de lunch laten ze steevast 50 cent liggen

Ook was er een bewoonster die eigenlijk haar hele leven boerin is geweest zonder man en/of kinderen. Een onwijs grote en sterke dame die haar pop met d'r leven bewaakte, men mocht dan ook zeer zeker niet in de kinderwagen kijken, laat staan haar pop aanraken. Deed je dit wel dan kon je na een brul gerust een handtas naar je hoofd verwachten. Mevrouw was ook altijd tot laat op en het was soms moeilijk om haar naar haar kamer te krijgen. Meestal vroeg ik of ze wilde helpen, want ik kreeg de deur van het deel niet op slot. Je zag direct haar ogen op scherp schieten, soort van terug in de tijd en na wat gemopper stromde ze dan richting haar kamer. Ik zei dit overigens niet om haar bewust te bedriegen, dit ging echt in overleg met de zorg en vaak zie je dat mensen met dementie echt een beetje terug in de tijd gaan en dan een stuk bewuster zijn.

Zo is er bijv. een bewoonster, mevrouw T. die de 2e wereld oorlog bewust heeft meegemaakt. Soms breng ik thee en wat lekkers en dan kunnen we gerust een uur zitten praten, of althans ik luister voornamelijk en bekijk veel foto's. Mijn eigen grootouders zijn vroeg overleden en/of wonen mijn hele leven al in het buitenland, dus voor mij is het extra speciaal.

En dan zijn er ook nog de enorm pijnlijke verhalen, zo was er ooit eens een meneer die er maar kort woonde. Was altijd begrafenisondernemer geweest, had ook echt zo'n statige houding, ondanks dat hij enorm klein was. Zowel zijn vrouw als kinderen vonden het te moeilijk om hem te bezoeken en waren dus ook al maanden niet langs geweest. Meneer stond dagenlang voor het raam, een beetje voor zich uit te staren in het niets. Soms kwam hij naast je staan, mompelde wat en pakte dan je handen beet en keek met de meest zachte en blauwe ogen diep door je heen. Na een paar minuten kneep hij dan zachtjes in je handen en schuifelde terug naar het raam.

Meneer H. had het zelf enorm moeilijk met zijn proces. Kon dit echt moeilijk accepteren en was hierdoor behoorlijk agressief, wat met 2 meter en behoorlijk fors toch best riskant was. Het meest jammere was dat zodra hij iets niet meer wist enorm hard met zijn vuist op zijn voorhoofd ging slaan, ik vond dit zo moeilijk om te zien.

Geen idee waarom ik dit nu allemaal schrijf, voelde de behoefte. De humor en ergernissen binnen dit topic zijn meer dan grappig, af en toe een tegenbericht is ook goed. Echte dementie, wat soms wel aanwezig lijkt binnen verhalen hier, is echt heftig. Zowel voor de persoon als diens omgeving. Voor veel ouderen is bijv. bloedprikken of boodschappen doen echt het hoogtepunt van hun dag, dat iets meer in je achterhoofd houden lijkt me meer dan juist. Ik roep altijd gezond 85 te willen worden, maar nu mijn ouders heel langzaam wat ouder worden en ik nog oudere mensen ken, weet ik niet of het allemaal wel zo leuk is

Wat breng jij een stuk menselijkheid mee voor deze mensen , diep respect want weet uit langdurige ervaring dat mensen zoals jij heel dun gezaaid zijn!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-12-19 21:06

Geplaatst door de TopicStarter : 09-12-19 21:06

Astorga schreef:
Vanaf hoe oud ben je oudere?
Ik heb een collega die bijna met pensioen gaat, maar in de paar jaar dat ik met haar werk krijgt ze het bij ieder onderwerp voor elkaar om aan te geven dat vroeger alles beter was en dat haar opleiding ook veel beter was opgezet dan alle andere. Ondertussen moet iedereen die met haar werkt extra hard werken om alles af te krijgen en staat ze echt niet open voor enige vorm van feedback. Ik heb het geprobeerd, maar ook opgegeven. Als ik zelf zo zou worden wil ik dat echt weten en zou ik er zelf voor kiezen om eerder te stoppen. Als collega's kijken we echt naar elkaar om, maar geven en nemen is in deze situatie wel heel onevenredig verdeeld.

Voor mij is dat best wel persoonsafhankelijk...

De eigenaar van mijn paard is 70, werkt nog alle dagen (als ik stop met werken ga ik dood, dat gebeurt zoveel), luistert liever naar Q-music dan Sky, pikt nieuwe artiesten graag op en koopt er dan ook gerust albums van, superfit, sociaal en altijd goed op de hoogte.
Hij is ook altijd positief en staat onwijs prettig in het leven, oordeelt nooit over 'de jeugd' maar geeft liever gewoon goed/vaderlijk advies... En hij ziet er heel erg jong uit.
Hij is voor mij geen oudere...
Ik had een collega van bijna 60, die veelal negatief is, liever niet werkte, vroeger was alles beter, generaliseerde graag en veel. Dat vond ik wel richting een ouwe zak gaan.
Mijn vader wordt komend jaar 60 en dat vind ik nog steeds een jonge man, ook al is zijn haar eerder wit dan grijs.

Hij heeft wel goede genen en ziet er nog jong uit.

De oudjes van afgelopen vrijdag waren twee dames die zeker 75+ waren en de hele houding en manier van doen vond ik oud. Het waren wel kwieke dames hoor... Maar voor mij vooral asociale oudjes :Y)

Ik ben oud relatief gaan vinden... Toen ik als jong broekie (ik denk dat ik 17 of 18 was) in de thuiszorg op kantoor werkte, moest ik eens een huishoudelijke hulp inplannen bij een cliënt van 91... Mijn oma was kort daarvoor overleden op 83 jarige leeftijd en haar heb ik nooit bewust meegemaakt voordat ze alzheimer kreeg... Dus ik zag enorm op tegen dit telefoontje... Ze zou me vast niet begrijpen, was ongetwijfeld doof of zou het niet onthouden. Of alles tegelijk. Balen dat er geen contactpersoon in het systeem stond...
Met wat tegenzin draaide ik het nummer en al heel snel pakte er een vrouw de telefoon op. Praatte snel, kraakhelder en had de juiste achternaam. Ik verwachtte een dochter, maar nee, ik had mevrouw zelf aan de telefoon. Ik vertelde haar dat ik hulp voor haar in wilde plannen. "Dat is prima hoor mevrouw, maar op dinsdag en donderdagmiddag ben ik niet thuis, ik ben dan vrijwilliger in een bejaardentehuis."
Ik was stomverbaasd.... Vanaf dat moment vond ik ouderdom relatief... :')

Ik was me er niet van bewust dat er ook oudere mensen waren die niet dement waren...

**Geplaatst**: 09-12-19 22:21

Geplaatst: 09-12-19 22:21

pien_2010 schreef:
Electra, als je tegenwoordig in een verzorgingstehuis kunt wonen, is er echt veel aan de hand. De criteria zijn zo vreselijk streng geworden. Ik vind dus jouw vb van ouderen niet echt relevant. Dit zijn ouderen die zorg behoeven, deze krijgen en dat is niet voor niets.

Ik zeg toch nergens, dat ze.geen zorg behoeven.
De moeder van mijn zwager is 85 en heeft zwaar suiker en reuma en is ook lichtelijk in de war.

Ik vond het een prachtig huis/flat (Ik geloof wel 12 verdiepingen).
Mijn zwager is hartstikke leuk met die mensen, maar hij vertelt soms wat hij meemaakt als hij daar mee eet (tegen betaling) aan een tafel met ongeveer 12 ouderen.
Dat ze soms gewoon tegen iemand zeggen: ga maar aan een andere tafel zitten, we vinden jou niet leuk.
Hij zegt soms is het echt gênant of zielig. Hij probeert het dan met een grapje op te lossen.
Zijn moeder mag ook gewoon nog zelf alleen naar buiten met een rollator.
Er zit alleen bewaking en er komt een paar x per dag iemand langs met thee/koffie en medicijnen.
En eventueel naar bed helpen.
Indicatie 4 heeft ze, dacht ik.
Als het 5 was geweest, moest ze naar een ander huis.....

**Geplaatst**: 09-12-19 22:30

Geplaatst: 09-12-19 22:30

Ailill mooi dat je dit doet.

Onze zoon werkt in de weekenden en vakanties in het bejaardenhuis.
Het is nooit saai.

Ik werd eind van de middag bijna van het fietspad gereden.
Bejaarde dame in de auto stond eerst voor het fietspad en op het moment dat ik haar bijna kruiste gaf ze gas.
Ze zat kippig met haar neus tegen haar voorruit. Beter als ze zich voortaan laat rijden denk ik.

**Geplaatst**: 10-12-19 00:32

Geplaatst: 10-12-19 00:32

Vrienden van mij hebben van kleins af aan (vooral de vrouw) altijd Britse veteranen van Market Garden die naar de herdenking gaan te logeren gehad in hun huis. Nu is het grootste deel van die generatie helaas er niet meer, maar er komt wel "nieuwere" aanwas. Zo zijn ze op Tom gestuit, een Welshe Korea- airborneveteraan van in de 80. Geweldige man, heel erg koppig. Hij stapt nu ook op met twee nog "jongere"(in de 70) veteranen. Altijd klaagt hij over ze met hoe onopgevoed ze zijn en dat het altijd dronken moet zijn etc. Hij rijd ook altijd mee naar de begraafplaats en naar afloop wil Tom dan weer mee terug naar huis, maar elke keer weer bedenkt hij toch op het laatste moment dat hij met die andere britten mee naar de kroeg wil. Nou, prima, het stapt uit en loopt nogal slecht naar de pub, maar dat wil hij zelf. Als hij er genoeg van heeft belt hij weer, wordt hij opgehaald en gaat hij weer klagen over de jongere veteranen :')

Maar wat heerlijk aan hem is: Zo liep ik met hem aan de arm naar de auto die de vriendin van mij al had opgehaald. Hoe slecht hij ook loopt, hij doet de autodeur voor mij open begeleid mij in de auto en doet hem weer dicht. Dat vind ik zo, zo leuk. Nog een echte gentlemen en toch heel hard op een bepaalde manier, je hoort hem niet klagen. En oud als hij is, hij flirt nog steeds geweldig. (If I were a bit younger, I would have gone after you). Het is onschuldig, maar toch vind ik het stiekem wel heel erg leuk dat hij dat doet en het helpt met mijn zelfverzekerdheid. Maar dat zijn ook van die cheeky dingen die je zo iemand kan vergeven.

En ook leuk: Hij heeft een rol gehad in "The bridge on the river Kwai", als een van de mensen die uit het vliegtuig springt, die film is uit 1957. Is ook heel apart om te weten.

**Geplaatst**: 10-12-19 02:39

Geplaatst: 10-12-19 02:39

Normaal gesproken heb ik geen moeite met de oudjes en ergens kan ik het wel waarderen dat het ze vaak geen ene moer kan schelen wat andere mensen denken. Maar in mijn werk (grote drukke brillenwinkel) is het wel de groep die bij mijn collega's en ik de grootste ergernissen veroorzaakt met hun gedrag.

Om het op te sommen:
- Voordringen/opdringen. Ze kunnen een volle winkel binnen lopen, alle wachtenden voorbij lopen en aan de balie naar de dichtstbijzijnde medewerker roepen "Ik kom m'n bril halen". Of een medewerker die midden in een verkoopgesprek zit of met een oogmeting bezig is storen met hun vragen.
- Aan de koffiemachine zitten waar met koeienletters "GEEN ZELFSERVICE" op staat zitten. En omdat ze vaak denken dat er automatisch een bekertje uit komt (niet dus) betekent dit dat we vaak de lekbak moeten legen omdat die vol zit met koffie/melkschuim en chocolademelk.
- Kleine 'diefstal'. We hebben een serveerbakje met theezakjes, suikerzakjes, melkpoeder en koekjes en vooral de oudere dames hebben er een handje van om deze niet in de winkel te gebruiken maar om deze in de handtasjes te stoppen en thuis een voorraad aan te leggen. Ook brillenkoordjes, brillensprays en pennen zijn geliefde voorwerpen om mee te nemen. We hebben zelfs meegemaakt dat een oudere dame zo eens in de 2 weken langs kwam om even van de WC gebruik te maken, waarna alle reserve wc-rollen altijd weg waren. Ze is daar 1 keer op aangesproken en werd ontzettend kwaad en ontkende alles. We hebben haar daarna nooit meer gezien.
- Stennis schoppen als ze te horen krijgen dat we geen tijd hebben om hun ogen op te meten als ze spontaan binnen stappen. We doen ons uiterste best om iedereen te helpen maar afspraken gaan voor en soms kan het gewoon echt niet. Zeuren en zeggen dat dat vroeger nooit nodig was verandert niets aan die zaak, zeggen dat je dan maar naar de concurrent gaat ook niet (graag zelfs, doei!) en tegen andere klanten zeggen dat ze beter ergens anders heen kunnen gaan is een garantie dat we je de volgende keer ook niet helpen.
- Aanbetaling weigeren. Nee, ik betaal ook niet graag voor iets dat ik nog niet mee krijg. Maar we maken een maatproduct dat we niet aan iemand anders meer kunnen verkopen als je het niet ophaalt. We discrimineren niet en iedereen moet daarom dus een kwart aanbetalen maar de oudere generatie vertikt dit af en toe. Bij de vaste klanten staan we dat oogluikend nog wel eens toe maar als het nieuwe klanten zijn hebben we er geen probleem mee om de bestelling direct te annuleren en ze een goede dag verder te wensen. Asociaal is het misschien niet maar irritant is het wel.

**Geplaatst**: 10-12-19 10:45

Re: Asociale oudjes, spill

Geplaatst: 10-12-19 10:45

Oh yes, een topic naar m'n hart.

Ik werk in een soort van kleinschalige dierenwinkel en af en toe is het echt feest.
vooral nu dat het wat winterser wordt en er vogelvoer gekocht moet worden..

de regels die (volgens de bejaarden) gelden voor hun doelgroep:
stap 1, het maakt niet uit hoeveel klanten er zijn en wie er aan de beurt is, je komt binnen, loopt naar de kassa en somt op wat je wilt hebben, zonder zelf een rondje te lopen en te pakken wat je nodig hebt en naar de kassa te lopen met je verzamelde spul en netjes in de rij te gaan staan.

stap 2, dingen goedkoper dan €0.50 zouden gratis moeten zijn, slaat nergens op dat je dat moet betalen dat is de winst toch niet...

stap 3, als je het geluk hebt dat er nog een bekende bejaarde in de winkel is, is het geeen probleem dat je midden voor de toonbank alle dorpsroddels bespreekt en de cassiere daar bij betrekt, ookal zijn er nog meer mensen die geholpen willen worden...

stap 4, als je meer dan 2 artikelen koopt mag je wel verwachten van de cassiere dat ze direct met je mee loopt naar de auto of fiets om de spullen te brengen, want je hebt natuurlijk maar 2 handen en je bent heel druk dus er kunnen niet eerst andere mensen geholpen worden. tasjes zijn niet nodig en zelf een tasje meebrengen is helemaaaaal nergens voor nodig.

stap 5, als jij en een andere klant allebei het laatste vogelvoer cadeaupakketje hebben willen, mag de bejaarde een grote mond geven totdat hij of zij het krijgt, de oudste heeft namelijk de meeste nare dingen meegemaakt (ja ja, alles komt omhoog, de oorlog, de faillisements uitverkoop bij een winkel in het dorp waar ze ook al slecht gescoord had, ziektes) dus dan verdien je dat laatste pakket echt wel...

**Geplaatst**: 10-12-19 11:10

Geplaatst: 10-12-19 11:10

Okdoei.
N.a.v dit topic heb ik besloten om op tijd naar een touw te gaan zoeken, zodat ik het echte ouder zijn kan overslaan, want ik wil toch wel graag een aardig mens blijven en dat lees ik weinig terug hier _O-

**Geplaatst**: 10-12-19 11:56

Geplaatst: 10-12-19 11:56

Dit zijn natuurlijk voorbeelden die (negatief) opvallen he

In mijn werk kom ik ook zo veel mooie bijzondere ouderen tegen!
Bijvoorbeeld toen ik werd gebeld dat mijn kat aangereden was, die dame zei meteen ga snel naar huis! Terwijl zij dan een tijd moestt wachten op mijn collega. En zij had net een hele dierbare verloren en toch leefde ze enorm mee toen ik een paar dagen er na op het werk kwam en vroeg meteen naar mijn kat.
Maargoed dit topic gaat over aso ouderen en het zijn gewoon mensen dus ja die heb je genoeg

**Geplaatst**: 10-12-19 19:35

Geplaatst: 10-12-19 19:35

pien_2010 schreef:
Okdoei.
N.a.v dit topic heb ik besloten om op tijd naar een touw te gaan zoeken, zodat ik het echte ouder zijn kan overslaan, want ik wil toch wel graag een aardig mens blijven en dat lees ik weinig terug hier

Als je jong een leuk mens bent, zal je dat ook oud wel zijn. Mits er door ziekte geen karakterwijzigingen zijn. Maar asociale, vervelende jonge mensen, zullen ook vervelende ouderen blijven, denk ik altijd maar.

En een beetje met de tijd meegaan

Ik ken 40-er die al uitgeblust zijn en niet op de hoogte zijn van nieuwe ontwikkelingen of trends.... die blijven hangen in vroeger

**Geplaatst**: 10-12-19 19:42

Geplaatst: 10-12-19 19:42

Och, zo herkenbaar. Ik liep laatst met mijn boodschappenlijstje (geschreven in notities op mobiel) door de supermarkt heen. Werd ik opeens op mijn schouder getikt door een meneer die erg de behoefte had om te melden dat wij jeugd tegenwoordig echt niet even zonder dat ding kunnen. Al hoofdschuddend liep hij door, met zijn boodschappenbriefje in zijn hand. :')

**Geplaatst**: 10-12-19 19:52

Geplaatst: 10-12-19 19:52

assileM schreef:
Och, zo herkenbaar. Ik liep laatst met mijn boodschappenlijstje (geschreven in notities op mobiel) door de supermarkt heen. Werd ik opeens op mijn schouder getikt door een meneer die erg de behoefte had om te melden dat wij jeugd tegenwoordig echt niet even zonder dat ding kunnen. Al hoofdschuddend liep hij door, met zijn boodschappenbriefje in zijn hand.

Oh ja zo wordt ik ook vaak aangekeken. Sorry dat ik de Appie App gebruik waarin ik mijn bonus en boodschappenlijstje heb staan. En zo nu en dan er ook mee scan.

**Geplaatst**: 11-12-19 00:59

Geplaatst: 11-12-19 00:59

assileM schreef:
Och, zo herkenbaar. Ik liep laatst met mijn boodschappenlijstje (geschreven in notities op mobiel) door de supermarkt heen. Werd ik opeens op mijn schouder getikt door een meneer die erg de behoefte had om te melden dat wij jeugd tegenwoordig echt niet even zonder dat ding kunnen. Al hoofdschuddend liep hij door, met zijn boodschappenbriefje in zijn hand.

Oooh ja! Ik ook. Was aan het kijken welke ingrediënten ik mistte van een brownie recept. Spreekt een oudere meneer mij aan. Dat mijn vriend mij heeel verliefd aankeek en dat ik alleen maar op mijn telefoon zat.

Heb maar vriendelijk geglimlacht. We hadden ervoor dik een half uur erheen gewandeld en toe heb ik dat ding niet aangeraakt :')

maar ik snap het wel, veel hebben geen aandacht meer voor de buitenwereld.

**Geplaatst**: 11-12-19 01:00

Geplaatst: 11-12-19 01:00

Hopeloos zulk commentaar. :')

Briefje of telefoon who cares.

**Geplaatst**: 11-12-19 09:17

Re: Asociale oudjes, spill

Geplaatst: 11-12-19 09:17

Is toch wel begrijpelijk? De ouderen in dit voorbeeld weten toch helemaal niet wat je allemaal met je telefoon kunt doen? Die horen op de televisie, of lezen in de krant, over jongeren die verslaafd zijn aan social media. Niet dat ze zich er dan maar ongevraagd mee moeten bemoeien maar ik snap wel waar het vandaan komt.

**Geplaatst**: 11-12-19 10:10

Geplaatst: 11-12-19 10:10

mysa schreef:
Is toch wel begrijpelijk? De ouderen in dit voorbeeld weten toch helemaal niet wat je allemaal met je telefoon kunt doen? Die horen op de televisie, of lezen in de krant, over jongeren die verslaafd zijn aan social media. Niet dat ze zich er dan maar ongevraagd mee moeten bemoeien maar ik snap wel waar het vandaan komt.

Ik ga zo met mijn vader van 79 boodschappen doen. Hij heeft zijn lijstje op zijn IPhone en betaalt met zijn Iwatch.
Ik heb gewoon een papieren lijstje en betaal met mijn pinpas of cash

Mijn vader is juist heel erg van de nieuwste gadgets en vindt mij niet modern genoeg

Nomineer dit bericht ×