ashley1 schreef:Vriendlief en ik zijn niet getrouwd, geen samenlevingscontract o.i.d. maar al wel 10 jaar samenwonend en hebben samen een dochter. Die -voor mij vanzelfsprekend- de achternaam van haar vader heeft. Ik had het echt niet eerlijk gevonden (zelfs respectloos eigenlijk) om het hem niet te gunnen dat zijn dochter naar hem heet. Natuurlijk, toen we erkenning van ongeboren vrucht gingen doen heeft de hormonale ik wel eventjes gepiept "maar het is mijn baby'tje en ze zit in mijn buik..." enzo maar hij zei "jaaaa hé hoe ist? Jij bent ook haar moeder al en hebt haar al 9 maanden bij je. Het is ook mijn kind hè, ik doe niet voor niks erkenning van ongeboren vrucht. Mag ze dan i.i.g mijn achternaam hebben? Als moeder heb je al een 'voorsprong'".
En daar had hij natuurlijk ook gelijk in. Op het begin was het wel even wennen, dat ik niet hetzelfde heet als haar maar inmiddels weet ik niet beter en vind ik het ook niet meer dan juist. Hij is zo'n goede vader voor haar, ik zou het niet eerlijk vinden om hem dat dan niet te gunnen, gevoelsmatig.
Even ter aanvulling: wij zijn niet getrouwd omdat vriendlief pertinent niet wil trouwen. Ik wou wel maar hij absoluut niet, hij vind het onnodig, niks toevoegen en zonde van het geld (jammer genoeg
) maar dat zou ik nooit hebben gelinkt aan 'niet willen trouwen maar wel t kind op zijn naam'. Ja natuurlijk, trouwen gaat over zijn relatie met mij en niet over de levenslange band met zijn dochtertje. Dus zij heeft gewoon zijn naam.