Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-04-16 12:26

Geplaatst: 18-04-16 12:26

sneeuwpop schreef:
verootjoo schreef:
Haha, die tijd weet ik nog zo goed van mezelf verschrikkelijk zeg, en ik wist ook echt niet waar ik met mezelf heen moest.
Mijn ouders waren uiteraard de meest verschrikkelijke en aaaaalle andere ouders deden het veel beter dan zij

Gelukkig heb ik dat gevoel niet gehad.
Zag er genoeg die het nog veel slechter deden/ kinderen die het slechter hadden.
Hoop dat die van mij dat ook nooit zo zal voelen.

Nou, ik dacht het ook niet echt hoor

maar zei het gewoon om mezelf af te zetten denk ik en uit frustratie omdat ik van gekkigheid niet wist wat ik met mezelf aanmoest door die stomme puberhormonen :oo

. Ik heb namelijk wel echt hele goede ouders en ben nooit wat tekort gekomen

heb er ook echt een goede band mee en zie ze meerdere keren per week dus het is allemaal goed gekomen.

**Geplaatst**: 18-04-16 12:33

Geplaatst: 18-04-16 12:33

Ik heb als kind echt totaal niks aan mijn ouders gehad, die hebben zo ontzettend veel fout gedaan... -O-

Het voordeel daarvan is dat ik er alvast voor zal waken en die fouten hopelijk niet zal gaan maken....ik zal ongetwijfeld weer hele andere maken

Maar nu zijn ze al jaren super lief en hulpvaardig en hebben we gewoon een hele fijne band

Zoals ze nu zijn kan ik me echt geen betere ouders en opa / oma voor onze uk wensen

We komen bijna elke week wel bij elkaar over de vloer voor wat klussen en / of een hapje eten

Ik had nooit gedacht dat dat zou gebeuren maar al van heel klein af aan logeert ons ukje bij oma en opa, eerst 1 nachtje maar al voor zijn eerste jaar 2 nachtjes.

Hij vindt het geweldig, opa en oma genieten er van, en wij hebben even lucht om wat klussen aan te pakken waar we anders niet aan toe komen dus voor iedereen hartstikke fijn

Ik laat hem echt heel gerust achter want mijn moeder is hartstikke lief voor hem, zonder hem teveel te verwennen ofzo. Wordt goed verzorgd, krijgt goed gezond te eten, slaapt veel en goed... ze doet wel wat dingetjes anders en dat moet ook kunnen, maar dingen die ik echt wel / niet wil die respecteert ze ook volledig dus ik weet gewoon dat het ventje daar prima zit...ideaal +:)+

**Geplaatst**: 18-04-16 12:37

Geplaatst: 18-04-16 12:37

Ik heb hele fijne ouders. Al kan ik mijn moeder soms om haar directheid wel schieten. Helemaal als ik mezelf hoor praten en besef dat ik precies als haar klink

**Geplaatst**: 18-04-16 12:41

Geplaatst: 18-04-16 12:41

Oeh ja dat is confronterend hè

Ik had dat bij mijn moeder altijd als we dan eens in een winkelcentrum liepen ofzo en ze dan zo ging lopen beppen van: "moet je die daar zien, die is dik zeg pffft" en dan zo hard dat die persoon het waarschijnlijk nog hoort ook....

**Geplaatst**: 18-04-16 12:49

Geplaatst: 18-04-16 12:49

Mijn moeder was snel overspannen in mijn puberteit (had ook een zwaar ongeluk gehad met blijvend letsel) dus die kon extreem onredelijk zijn dan, maar... Ik als puber kon ook bij vlagen enorm onredelijk zijn. Arme arme vader. Die bleef wijselijk achter zijn krant zitten als mam en ik weer botsingen hadden. Die arme schat deed af en toe zijn best om de boel te bedaren, maar kreeg dan van 2 kanten de ellende over zich heen want wij vonden beide dat hij partij koos voor de ander :')

Ach, het luchtte voor ons beide altijd weer even op dat wij zo de frustraties van alledag even eruit konden gooien. Voor het slapen gaan was het altijd weer goed.

1 keer ben ik weggelopen uit boosheid, naar de paarden toe. Ze hebben mij toen niet eens gemist (ik was blijkbaar erg stil vertrokken en was sowieso praktisch altijd op mijn kamer in stilte). Ik kwam binnenlopen en toen zeiden ze: Ben je even lekker buiten geweest? Wij dachten dat je boven zat? Naaaa, ik was flauw! Ik wou ze een lesje leren :')

Ik was wel 15 dus dan ga je ook niet elke 5 minuten even op de kamer kijken als kind altijd rustig daar zit. Want ik was wel mondig, maar wel een hele brave puber

Ik teken ervoor als mijn kind zo fijn pubert als ikzelf hahaha, eitje!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-04-16 12:49

Geplaatst door de TopicStarter : 18-04-16 12:49

Moet zeggen dat ik het gemis van mijn moeder wel nog groter is geworden, niet voor de oppasdiensten maar wel voor de steun en raad ie ik nu niet heb gehad en het kunnen delen van gevoelens.

Mijn vriend zijn ouders zijn ook al overleden, dus heeft hij maar 1 bompa. Het spijtige is dan ook dat mijn vader heel egocentrisch is, tot het ziekelijke toe. Hij heeft niet veel interesse in zijn eerste kleinkind.

Hij is zo ook niet op bezoek geweest in het ziekenhuis, ook niet toen ik al thuis was. Als ik dan ( tegen mijn principe) voorstelde dat wij zouden langskomen mocht dat ook niet.

Hij heeft hem uiteindelijk pas na 3 weken gezien, en dan had hij eigenlijk alleen interesse in de kinderwagen die hij betaald heeft 8)7

Hij heeft hem ook nog nooit willen oppakken of op de schoot nemen.

Nu is hij nog baby, merkt hij er niet veel van, maar ben nu al aan het kniezen hoe ik het hem ga moeten uitleggen dat zijn enigste grootvader eigenlijk geen interesse heeft in hem.

**Geplaatst**: 18-04-16 12:50

Geplaatst: 18-04-16 12:50

Mijn moeder heeft er vooral een handje van om zich uit te spreken over wat ze van iets vindt als het om gevoelige onderwerpen gaat, zoals opvoeding, of dat ze de kleding die je je kind hebt aan gedaan niet mooi/goed genoeg vindt. Ze zegt ze soms nog steeds dat bepaalde dingen in het gedrag van ons kind komen omdat het er 1 is, en ze daardoor dus bepaalde dingen mist. Dat is echt niet leuk om te horen. Ik kan me ook wel ongezouten uiten, maar daar wacht ik altijd mee tot de persoon in kwestie weg is en ik samen met mijn man ben. Die houdt mij altijd wel een spiegel voor en dan denk ik ojee....klink net als mijn moeder...

**Geplaatst**: 18-04-16 12:52

Geplaatst: 18-04-16 12:52

pmarena schreef:
Oeh ja dat is confronterend hè

Ik had dat bij mijn moeder altijd als we dan eens in een winkelcentrum liepen ofzo en ze dan zo ging lopen beppen van: "moet je die daar zien, die is dik zeg pffft" en dan zo hard dat die persoon het waarschijnlijk nog hoort ook....

Doet mijn moeder nodig, die roept ook 'zielig!'als ze een kankerpatiënt ziet -O-

of een kindje in een rolstoel (en kijkt na!) en bemoeide zich zelfs in het cb met ouders omdat ze van mening was dat kind beter ABN kan leren. Ik schaamde mij dood. ze geeft kledingadvies in de winkel en moet er dan om lachen dat mensen denken dat ze daar werkt, joh

Maar itt tot de puberteit, mogen wij haar wel aanspreken nu op dergelijk gedrag want ze vindt het zelf ook heel vervelend van zichzelf dat ze dat doet. Maar iets dat al 3/4 eeuw erin is gesleten, krijg je er ook niet 1,2.3 uit. Gaat wel beter nu ze correctie accepteerd haha

**Geplaatst**: 18-04-16 12:52

Geplaatst: 18-04-16 12:52

SusanH schreef:
Ik heb hele fijne ouders. Al kan ik mijn moeder soms om haar directheid wel schieten. Helemaal als ik mezelf hoor praten en besef dat ik precies als haar klink

Oh my.. hou op, schei uit :')

De dingen waar ik vroeger als kind zo'n hekel aan had bij mijn moeder, zie ik nu mezelf gewoon ook doen of zeggen. Vreselijk.. -O-

**Geplaatst**: 18-04-16 12:58

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 12:58

Ik ben meer een kind van mijn vader, maar.... Heb een partner uitgezocht met meer trekken van mijn moeder :')

dus blijkbaar vind dergelijke karaktertrekken om mij heen wenselijk hahaha. Mijn man kijkt ook graag na, is erg direct en kan ook nooit stilzitten. Hij botst dan ook wel eens met mijn moeder omdat ze beide zo direct zijn :')

**Geplaatst**: 18-04-16 19:44

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 19:44

Toch bijzonder om te lezen, ik had weinig verwachtingen en zou het allemaal wel zien.
Eigenlijk is het geen speentje willen geven en wasbare luiers het enige dat vast stond, beiden zijn uitgekomen nooit geen speentje, mw tufte ze uit. En de wasbare luiers die heb ik met veel plezier gebruikt en die liggen keurig te wachten op de komende baby.
Wat mij tegen viel is dat het nogal tegenzat met mijn eigen gezondheid nadien, van kraam verzorgende, verloskundige,lactatiekundige, huisarts,bekkenbodemspecialist, neuroloog ,reumatoloog ...alles was de zwangerschap en iedereen verwees naar elkaar door: Maar niemand ondernam iets waar ik iets aan had.
na 3 jaar komt het uit hoeveel steken iedereen liet vallen .....en dat was/ is echt een domper.
Dat heeft echt mijn kijk erg veranderd volg je eigen gevoel maar, de artsen doen geen d voor je. Ze weten het zo goed en zitten er dan nog volledig naast, maar als dat uitkomt is het nooit hun schuld!.

**Geplaatst**: 18-04-16 19:50

Geplaatst: 18-04-16 19:50

Dat is voor mij ook de allerergste tegenvaller, iedereen eigent zich je zwangerschap / kraamtijd / verantwoordelijkheid voor je baby toe en eigenlijk heb je alleen maar last van dat bemoeizieke volk _-:(

Althans zo heb ik het ervaren helaas. Ik vind het rot voor jou Kwita maar vind het wel fijn om te lezen dat ik niet de enige "zeikerd" ben met die ervaring... :(:)

Een van de grootste redenen om geen 2e of meer te willen is voor mij toch wel dat ik ab-so-luut niet nog een keer in de klauwen van dat volk terecht wil komen

Ze hebben mij en die kleine alleen maar heel veel ellende gebracht, hun protocollen waren vele malen belangrijker dan onze daadwerkelijke gezondheid en welzijn en dat vind ik echt ZEER kwalijk -O-

Kraamzorg was wel okee, en CB ook alleen positieve ervaringen mee maar met die kleine werd het pas leuk toen al die bemoeizieke lui ons met rust lieten en we eindelijk zelf ons ritme konden gaan vinden :(:)

Die eerste 3 weken waren echt de hel op aarde en ik vind het heel, heel erg dat ik daar zo op terug kijk terwijl iedereen je belooft dat de kraamtijd echt 1 groot geluk & genieten en de mooiste tijd van je leven zou horen te zijn..... -O-

**Geplaatst**: 18-04-16 19:57

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 19:57

Je bent weer heerlijk onvervalst negatief Pmarena

als je jouw posts leest moet zwanger zijn/bevallen/baby hebben echt het meest verschrikkelijke ter wereld zijn.

**Geplaatst**: 18-04-16 19:58

Geplaatst: 18-04-16 19:58

Als je mijn postst negatief leest wel ja

Anders is het gewoon een realistisch en eerlijk verslag

Een ervaring die heel negatief was die kan en hoef je niet als een feestje op te schrijven volgens mij

En het is ook een troost voor anderen om te lezen dat ze niet de enige zijn die een klöte-ervaring hebben, want van die roze wolk verhalen worden mensen alleen maar onzeker als het bij hen niet zo geweldig is allemaal

**Geplaatst**: 18-04-16 20:12

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 20:12

Voornamelijk negatief ja inderdaad. Imo altijd erg overdreven en aangedikt. Althans zo komt het op mij over

hopeloos overgedramatiseerd.

**Geplaatst**: 18-04-16 20:15

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 20:15

Ik had wel last van kraamvrouwentranen.Heel wat afgejankt bij allebei de dochters

**Geplaatst**: 18-04-16 20:17

Geplaatst: 18-04-16 20:17

Nooit last van gehad, ik ga hier op controle bij de gynaecoloog, heb geen kraamzorg (ook in Nederland alleen bij de eerste gehad, 1 dag, en toen kon ze opzouten, wat een ellende) CB komen we dus ook niet.
Ben altijd dezelfde dag na de bevalling nog naar huis gegaan, behalve bij de laatste, maar hij is te vroeg geboren dus wilde bij hem blijven in het ziekenhuis.

**Geplaatst**: 18-04-16 20:20

Geplaatst: 18-04-16 20:20

Keet schreef:
Voornamelijk negatief ja inderdaad. Imo altijd erg overdreven en aangedikt. Althans zo komt het op mij over hopeloos overgedramatiseerd.

Niet iedereen ervaart dingen gelijk he.

**Geplaatst**: 18-04-16 20:36

Geplaatst: 18-04-16 20:36

tita schreef:
@piezze heb jij eigenlijk wel kinderen?
Een eerste heeft veel meer impact op je leven als een 2e je weet inmiddels hoe het gaat reilt en zeilt.

En jij hebt er 1. Hoe kun je zeggen dat een tweede minder impact heeft? Ik vind het juist erg lastig. Van geen naar 1 was makkelijker . Ja de praktische dingen zoals luiers verschonen ken je dan maar dingen regelen en doen met 2 is lastiger dan met 1

**Geplaatst**: 18-04-16 20:43

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 20:43

Er loopt dan een peuter rond die precies weet wanneer mama met de baby bezig is en dan op ontdekking gaat }:)

**Geplaatst**: 18-04-16 20:47

Geplaatst: 18-04-16 20:47

Inderdaad dan heb je pas echt handen en ogen tekort.
Nu heb ik gelukkig 4 jaar ertussen en ging nr 1 naar school toen de 2e 2 maanden oud was maar als ik in mijn omgeving kijk met 2 jaar tussen de kindjes hebben die nog meer gedoe. Ook lastig met 2 kindjes als 1 een dutje doet en de ander uit school gehaald nmoet worden. Je kan de ene moeilijk te laat ophalen maar de ander alleen thuis laten doe ik niet

**Geplaatst**: 18-04-16 21:25

Geplaatst: 18-04-16 21:25

Als ik hier sommige berichtjes lees snap je inderdaad niet dat mensen zichzelf nog willen voortplanten... :p het leest alsof het krijgen van een kind de hel op aarde is en je leven voorbij!

Gelukkig heb ik een heel lief eigenwijs nichtje als voorbeeld dat kinderen krijgen ook leuk kan zijn haha

Zelf 6 maanden zwanger en ik merk vanzelf wel of die van mij een vreselijke huilbaby wordt of toch stiekem wel leuk

**Geplaatst**: 18-04-16 21:43

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 21:43

Ik heb het meest makkelijke geweldige kind wat je je kan voorstellen. Hij lacht de hele dag. Eet alles wat je hem voorschotelt. Nauwelijks lastig of hangerig maar altijd vrolijk of juist knuffelend omdat hij moe is. Alleen slapen vind hij wat lastig maar verder is hij met alles een super makkelijk kindje!

Toch valt het me best zwaar. Ik heb een man die kinderen gewoon niet zo snapt en op hem kan ik qua kinderen ongeveer 3 uur per week op hem rekenen, daarna is z'n geduld op. (Geen discussie over aub). Dat betekend dat ik 3 uur per week voor mezelf heb wat neer komt op 2x per week naar de sportschool racen, sporten en terug racen. Thuis ben ik mama en mama's hebben geen tijd over.

Behalve dat ik mn zwangerschap erg vervelend vond, ben ik inmiddels uitgeput van het hebben van een baby. Gewoon geen tijd voor jezelf hebben, dat breekt je langzaam op.

Mijn zoon is het beste wat me is overkomen. Hij is het meest geweldige jongetje wat er is!

Echter wil ik NOOIT meer zwanger en dik worden en NOOIT meer een jaar zo goed als niet slapen en NOOIT meer ruim 2 jaar geen tijd voor mezelf hebben.

**Geplaatst**: 18-04-16 21:55

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 21:55

Ik hooo dat je thuis toch ook nog gewoon Paulina bent, de partner van je man, de vriendin van je vriendinnen etc etc.
Tijd voor jezelf kun je ook inlassen door een oppas te gebruiken of door een goed gesprek aan te gaan met je man en hem te laten zorgen voor (nota bene) zijn bloedeigen kind.
Ik vind dat echt onbegrijpelijk dat hij zijn kind na 3 uur zat is en jij het kan oplossen. Zo werkt het leven niet.

**Geplaatst**: 18-04-16 22:41

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 18-04-16 22:41

Lastig lijkt je dit, maar straks gaat de kleine naar school en heb je ineens tijd voor jezelf!

Zelf vraag ik me ook weleens af hoor, hoe het straks gaat. Onze drie jongens zitten al op school, dus heb regelmatig tijd voor mezelf (plus dat papa vaak de avonden of juist de ochtend thuis is, dus dan kan ik ook wat doen. Maar nu 6 maanden zwanger, weet niet hoe het straks echt gaat..

Nomineer dit bericht ×