Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-10-15 11:32

Geplaatst: 15-10-15 11:32

Ik heb zelf een dochter van bijna 1 en de tweede komt over 5 maanden. Vind het geweldig en zou niet zonder willen maar mijn leven is wel compleet veranderd.
Ik liep stage, had wat klanten en bijbaantje. Was meestal tussen de 60 tot 80 uur werken/stage.
Nu? Ben ik bij huis voor die kleine, word je langzaamaan vergeten door collega's die niet begrijpen dat ik niet mwer zo flexibel ben. Ik werk gelukkig nog wel voor de zaak en genoeg te doen hier op de boerderij, maar er zijn wel momenten dat ik het echt zwaar vind. Niet de verzorging maar dat mijn hele leven zo drastisch is omgegooid.
Bij twijfel zou ik er absoluut niet aan beginnen. Ik merk aan een vriendin dar het tegenvalt. Uitspreken doet ze dat niet maar ik ken haar goed genoeg. Op stap gaan, weekendje weg, even naar terras voor een drankje. Uiteten. Je moet veel meer plannen en nadenken.

**Geplaatst**: 15-10-15 11:33

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 15-10-15 11:33

Ik vind kinderen van andere nog steeds heel vaak niet leuk. En heb ook zeker niet de behoefte om babys vam andere vast te houden.

**Geplaatst**: 15-10-15 11:33

Geplaatst: 15-10-15 11:33

pmarena schreef:
Hoe meer kinderen hoe groter de kans op ruzie en onenigheid misschien

En dat is juist goed voor de ontwikkeling. Dan heb ik het niet over het soort ruzie waarbij iemand de grond in wordt geboord of lichamelijk aangevallen, maar wel het soort ruzie en onenigheid waarbij je kunt leren voorkomen, goedmaken, onderhandelen, standpunt van anderen leren inzien en respecteren, etc. En dan met mensne waar je 24/7 mee op moet trekken, dat is weer anders dan op school ofzo.

Maar goed dat is weer een ander verhaal.
Er zitten ook voordelen aan grotere families.

Je neemt kinderen of niet is vaak eigenlijk een veel groter dilemma dan hoeveel, uiteindelijk.

**Geplaatst**: 15-10-15 11:36

Geplaatst: 15-10-15 11:36

Ehm ik heb het in die quote over volwassenen rondom de zorg voor ouders

**Geplaatst**: 15-10-15 11:37

Geplaatst: 15-10-15 11:37

@annelies Jij stelt dat een moeder direct weet waarom haar kind huilt, omdat het eigen is. “als die huilt weet jij als moeder waarom” Dat dat zo hoort etc.. vul maar in Ik geef daar een weerwoord op. Ik ben het daar niet mee eens en geef aan waarom. Vervolgens zeg je weer precies hetzelfde en haal je zelfs aan dat je dan maar naar een instantie moet gaan.. Terwijl ik net probeer uit te leggen dat door zulke opmerkingen moeders het idee kan geven dat ze geen goede moeder zijn.. En vervolgens zeg je dan moeten ze maar naar een instantie.. Een moeder moet weten wat haar kind mankeert immers is het eigen.. Dáar ben ik het dus niet mee eens.. Moeder zijn moet je leren en het is heel normaal dat je niet direct weet waarom je kind huilt. Dat je gewoon soms het wiel uit moet vinden. Dat dat logisch is. Vervolgens is het wachten tot de dooddoener “heb jij kinderen”.. Ik weiger echt om hier vervolgens een discussie te gaan voeren over vrouwen die geen kinderen hebben niet weten waar ze over praten en dus maar hun mond moeten houden danwel oh wat vervelend voor je dat jij je zo onzeker voelt/voelde. Dat volgt nl. 9vd10 in dit soort gevallen. Totaal niet relevant.

Edit misschien dat de uitleg/toevoeging van Pmarena erbij de boel nog wat verduidelijkt?

Laatst bijgewerkt door Sammie op 15-10-15 11:42, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-10-15 11:41

Geplaatst: 15-10-15 11:41

Laat ik nou juist die babyperiode nog het meest zorgeloos gevonden te hebben? Ik voelde me wel enorm besodemieterd door al die moeders die zeggen 'die bevalling ben je zo vergeten als je die kleine in je armen hebt' .
Zowel mijn man en ik hebben 1,5 jaar geroepen NOOIT MEER! Was echt een traumatische ervaring voor ons beiden. Er zit uiteindelijk bijna 4 jaar tussen de oudste en jongste en ik begon ongeveer hyperventilerend aan de tweede bevalling die een medische indicatie had vanwege mijn voorgeschiedenis. En dan tref je een bitch van een gynaecologe ipv je eigen die doodleuk zegt, ach....een tweede gaat heel anders hoor! Ik moest me dus gewoon niet zo aanstellen. Brr kan er nog boos om worden.

**Geplaatst**: 15-10-15 11:43

Geplaatst: 15-10-15 11:43

pmarena schreef:
Ehm ik heb het in die quote over volwassenen rondom de zorg voor ouders

O sorry, ik kon het verband niet meer terugvinden.
Dan wil ik nog wel wat toevoegen: Als je 1 kind hebt is dat nog geen garantie dat die voor je gaat zorgen en niemand die hem of haar probeert te overtuigen.
Als je meerdere kinderen hebt, zullen ze vaak toch proberen elkaar er aan te houden om te zorgen. Al is het maar omdat ze niet alles op hun eigen dak willen. Tenminste dat zie ik veel om me heen.
Dan valt er ook wel eens 1 af, maar dat is dan niet zo´n probleem.

Wat erfenissen betreft, dar heb je als dode dan weer geen last van, dat scheelt.

**Geplaatst**: 15-10-15 11:52

Geplaatst: 15-10-15 11:52

En mensen met paarden hebben de hemel op aarde, maar als ze sterven, valt er niets te erven.

Toch?

**Geplaatst**: 15-10-15 11:56

Geplaatst: 15-10-15 11:56

pmarena schreef:
Nouja het is niet alleen de ervaring delen dat als het je eigen kind betreft je dan zaken beter kan plaatsen, want natuurlijk is dat vaak wel zo

Maar meer om toch meteen moeders die niet goed weten wat er nu weer loos is als ukkie begint te piepen, weg te zetten alsof dat iets heel bijzonders en abnormaals is waar professionele hulp aan te pas moet komen...

Ik denk ook dat die hele kraamtijd enzo voor nog best veel moeders een flinke ontgoocheling is omdat iedereen maar die zoetsappige belofte doet van de heerlijke tijd die je tegemoet gaat als je kleintje er eenmaal is...

Je ziet het al helemaal voor je, lekker knus met een tevreden babietje in alle rust aan elkaar wennen .... en dan kan de werkelijkheid toch wel even een poepie anders zijn als je een beetje pech hebt, zit je in een situatie die je als vreselijk akelig / slopend / uitzichtloos ervaart... en daar bovenop krijg je dan het gevoel dat er iets met je mis is omdat je er niet van geniet "zoals alle anderen"

Ik vind dat Sammie dat prima inschat dat dat niet zo tof is

Nou dan vat je mijn reactie toch echt verkeerd op hoor.
Het was een reactie op iemand die praat over kinderen van een ander, en daarom komt het wat kort door de bocht over misschien.
Natuurlijk weet je van je eigen kind ook niet altijd wat er loos is en natuurlijk zit je er weleens doorheen en natuurlijk moet je wennen. Maar een kind van jezelf is gewoon heel anders als een kind van een ander, en als je dat vergelijkt, weet je bij je eigen kind dus wel wat er loos is (meestal) als het huilt.

En nee ik heb niet gezegd dat een moeder die niet weet waarom haar kind huilt per definitie abnormaal is en proffesionele hulp nodig heeft. Jullie stellen het gewoon te zwart wit.

**Geplaatst**: 15-10-15 12:02

Geplaatst: 15-10-15 12:02

anneliesdj schreef:
Sammie schreef:
En weet je wat nou het probleem is met zulke opmerkingen. Moeders die dat dus echt niet weten krijgen onterecht het idee dat ze dus geen goede moeder zijn.. want ze weten immers niet waarom ze huilen terwijl je dat wel zou moeten weten. Terwijl dat dus niet waar is. Komt geen handleiding mee. Bij elk kind moet je het wiel uitvinden met hulp van vriendinnen of moeders of kraamhulp of wat dan ook. En dan nog sta je soms met je handen in het haar.

Maar dat zijn dan ook geen normale situatie's en daarvoor zijn er talloze instantie's die kunnen helpen

Ik zie dat het misschien anders kan overkomen dan ik bedoeld heb, maar dat leg ik in mijn reactie hierboven ook uit.
Ik heb zeker niet bedoeld dat een moeder die een keer niet weet wat ze ermee aan moet meteen proffesionele hulp nodig heeft. Maar jij hebt het dan ook niet over een baby die al urenlang niet heeft gegeten en huilt van de honger en een moeder die geen flauw idee heeft. Dat neem ik aan tenminste.
Natuurlijk weet je soms niet wat er aan de hand is en probeer je van alles en helpt er niets. Vaak kom je er dan later wel achter wat er loos was en daar leer je dan weer van.

**Geplaatst**: 15-10-15 12:03

Geplaatst: 15-10-15 12:03

Sammie schreef:
Moeder zijn moet je leren en het is heel normaal dat je niet direct weet waarom je kind huilt. Dat je gewoon soms het wiel uit moet vinden. Dat dat logisch is.

Dat heb ik ook nergens ontkent.

**Geplaatst**: 15-10-15 12:12

Geplaatst: 15-10-15 12:12

Effy schreef:
Ik denk dat geen enkele informatievoorziening je kan voorbereiden op de rotgeintjes van het leven, eerlijk gezegd. Niemand kan je voorbereiden op een traumatische bevalling, een ernstig ziek kind krijgen en/of gedragsproblematiek.
Jullie hebben het hier over baby's die niet leuk zouden zijn...wat denk je van een 17 jarige, 1.95 meter lange en 93 kilo wegende puber die met z'n hand opgeheven tegenover zijn smurf-formaat moeder staat??
Of ongeveer leven in het ziekenhuis, als je kleine meisje meer daar vertoeft als thuis in haar eigen bed? Het verdriet wat je van haar lijden hebt?
Het zijn allemaal scenario's waar je van te voren niet over nadenkt. Jong, goed opgeleid, alles goed voor elkaar...Je denkt dat overkomt anderen, niet ons. ..Het lot kan anders bepalen en je leven is nooit meer zorgenloos en vrij.

Zo was ik ook. Jong en goed opgeleid en alles voor elkaar, net als mijn vriendinnen. Toch gingen zij voor de kinderen en ik niet. De vriendschap heeft standgehouden, al zijn er wat jaren overheen gegaan voordat mijn vriendinnen weer tijd en ruimte en zin kregen voor activiteiten zonder hun kinderen.

De traumatische bevallingen zijn de revue gepasseerd, net als de zieke kinderen en een ernstig zieke moeder tijdens de zwangerschap. De zwangerschap die maar niet wilde komen, de relatiecrisis die begon bij een huilbaby en de andere relatiecrisis die al begon tijdens de zwangerschap maar gelukkig toch een happy end kreeg toen de baby er eenmaal was. Dan was er nog de zwangerschap die grotendeels in het ziekenhuis werd doorgebracht, het ontslag tijdens een zwangerschap, een gehandicapt kind en een handvol miskramen. Ik heb ze allemaal langs zien komen, waar mogelijk een helpende hand geboden, zakdoeken aangereikt en dat blijf ik doen, want de diverse kinderen zijn nog lang niet volwassen en zullen hun moeders - mijn vriendinnen - nog vaak genoeg slapeloze nachten bezorgen.

Van alle dingen die er zijn gebeurd, is er niet een geweest waar ik verbaasd over was. Want het is echt algemeen bekend wat er zoal mis kan gaan rond zwangerschappen. Net zoals het algemeen bekend is dat met name kleine kinderen veel kans lopen op kleine en soms ook grotere ongelukjes en dat pubers ontzettend beïnvloedbaar zijn en niet in staat om de gevolgen van hun daden op de langere termijn goed te overzien. Maar volgens mij doet het er helemaal niet toe wat er wel en niet algemeen bekend is en welke scenario's wel en niet door verloskundigen worden geschetst. Waar het om gaat is hoe iemand handelt in geval van een onverwacht scenario. Hoe ga je om met tegenslag? Bezit je de vaardigheden en de nieuwsgierigheid om plannen en verwachtingen om te gooien en daar tevreden mee te zijn? Kun je die vaardigheden herkennen en stimuleren bij je eigen kinderen, zodat ze opgroeien tot evenwichtige en zelfstandige volwassen waar je niet meer nachtenlang om hoeft wakker te liggen? En kun je, als het leven anders bepaalt, doen wat nodig is om zelf overeind te blijven voordat je anderen gaat steunen, omdat je alleen iets voor een ander kunt betekenen als je jezelf goed op de been kunt houden? Ook als die ander je kind is?

Als je besluit geen kinderen te nemen uit angst voor een traumatische bevalling, dan lijkt me de kans dat je later spijt hebt van een kinderloos bestaan behoorlijk groot. Sowieso is angst een heel slechte raadgever, maar er zijn 7 miljard mensen op de wereld en die zijn allemaal geboren. De kans dat er een vrouw bestaat die een bevallingstrauma nooit meer te boven komt is nihil, laat staan dat jij net die ene bent. De kans dat je je dat jaren later realiseert en jezelf gaat verwijten dat je je eigen potentiële geluk hebt gesaboteerd is daarentegen behoorlijk groot.

Andersom geldt hetzelfde. Als je besluit om wel voor kinderen te gaan, omdat je omgeving dat van je verwacht of omdat je zus of je vriendinnen kinderen hebben en er zo blij mee zijn, lijkt me de kans dat je spijt krijgt ook heel groot. Niet alleen omdat het nog maar de vraag is of jij ook een gezond kind zult krijgen, maar omdat je alleen je eigen leven kunt leiden (en dat is al ingewikkeld genoeg). De enige handleiding die je daarvoor hebt ben je zelf en alles wat je doet hoort bij jou. Val je op mannen of op vrouwen, wil je wereldreiziger worden of kluizenaar, stem je links of rechts, ga je bij de aanblik van een wit palmenstrand spontaan tien kilometer door de branding joggen of zoek je ogenblikkelijk een hangmat en een grote cocktail op, lees je het boek of kijk je de film, woon je liever in de stad of op het platteland, wil je kinderen of niet.

Wat je ook kiest, het gras lijkt bij tijd en wijle altijd groener aan de andere kant en het leven is uitsluitend zorgeloos en vrij in het positieve licht dat onze hersenen ijverig over onze goede herinneringen laten schijnen. Zorgen en verplichtingen krijg je vanzelf als je ouder wordt, daar heb je geen kinderen voor nodig. Ouders en partners kunnen ook (ernstig) ziek worden, net als dieren (en die vallen niet onder de basisverzekering). Verlies van werk is voor mensen zonder kinderen net zo'n klap als voor mensen met kinderen en zelfs als je de tijd neemt om gezond te leven kun je ziek worden of een ongeluk krijgen of overvallen worden of in enig ander onverwacht scenario terecht komen.

Ik zou een prima moeder zijn, maar ik heb er geen enkele behoefte aan om dat te worden. Eerlijk gezegd kan ik me niet echt herinneren hoe ik daar over dacht toen ik nog op school zat, maar volgens mij ben ik niet altijd per se tegen geweest. Ik kan me nog wel heel goed herinneren dat de eerste van mijn vriendinnen vertelde dat ze zwanger was. Op dat moment wist ik twee dingen zeker, namelijk dat zij het fantastisch zou gaan doen als moeder en dat ik er nooit aan ging beginnen. Natuurlijk zijn er duizend redenen te verzinnen waarom niet en ik hoop dat er een dag komt waarop ik op een wit palmenstrand sta zodat ik kan ontdekken of ik ga joggen of een cocktail ga zoeken of nog iets anders ga doen dat ik vantevoren niet bedacht had, maar de belangrijkste reden is dat ik niet wil en dat ik dat van mezelf mag, zonder me schuldig te voelen of egoïstisch of alvast bang dat ik eenzaam zal wegrotten in een bejaardentehuis (tegen de tijd dat ik zo oud ben, als ik zo oud wordt, bestaan er bovendien niet eens bejaardentehuizen meer want die kunnen we dan niet meer betalen).

**Geplaatst**: 15-10-15 12:47

Geplaatst: 15-10-15 12:47

Shenavallie schreef:
Oh jee, ik voel me bijna bejaard met deze opmerking (en bedoel het absoluut niet op een rot manier), maar toch: TS, pas 26? Je bedoelt vast AL 26. Ik vind het al aardig wat worden hoor en je wordt er niet jonger op (en de biologische klok tikt voor iedereen in een ander ritme. Ik ben bijvoorbeeld nog geen 40 en zit al in de overgang). Wel wordt je van kinderen geestelijk jonger, mits je op een normale leeftijd 'drachtig' wordt. Ken genoeg oude personen die op latere leeftijd nog even snel een kind in elkaar gingen zetten en erachter kwamen dat ze toch niet meer zo kwiek waren om met het kind mee te denken. Sterker nog: bij mijn zoon zat een jongen in de klas, waarvan de ouders pas rond hun 40e gingen 'fokken' en die ouders kunnen zich totaal niet inleven in hun zoon. Ze zijn teveel bezig met zichzelf en hun werk. De jongen hangt er maar een beetje bij en gaat nu interessant proberen te doen bij leeftijdgenootjes (wordt volgestopt met dure cadeaus, maar aandacht ho maar). Erg sneu.
De keuze of je wel of geen moeder wilt worden, is volledig aan jouzelf. Daar heeft een ander niets over te zeggen. Alleen zou ik niet te lang wachten met een beslissing nemen, want - zoals ik al zei - je biologische klok gaat in zijn eigen tempo door en voor je het weet lukt het zeker niet meer of is de kans dat het op een heel moeizame manier geprobeerd moet worden (kunstmatig geklooi) groter.

Wow wat vind ik dit een 'afschuwelijke' post zeg.

**Geplaatst**: 15-10-15 13:07

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 15-10-15 13:07

Heerlijke post weer maura

**Geplaatst**: 15-10-15 13:21

Geplaatst: 15-10-15 13:21

cooper schreef:
Shenavallie schreef:
Oh jee, ik voel me bijna bejaard met deze opmerking (en bedoel het absoluut niet op een rot manier), maar toch: TS, pas 26? Je bedoelt vast AL 26. Ik vind het al aardig wat worden hoor en je wordt er niet jonger op (en de biologische klok tikt voor iedereen in een ander ritme. Ik ben bijvoorbeeld nog geen 40 en zit al in de overgang). Wel wordt je van kinderen geestelijk jonger, mits je op een normale leeftijd 'drachtig' wordt. Ken genoeg oude personen die op latere leeftijd nog even snel een kind in elkaar gingen zetten en erachter kwamen dat ze toch niet meer zo kwiek waren om met het kind mee te denken. Sterker nog: bij mijn zoon zat een jongen in de klas, waarvan de ouders pas rond hun 40e gingen 'fokken' en die ouders kunnen zich totaal niet inleven in hun zoon. Ze zijn teveel bezig met zichzelf en hun werk. De jongen hangt er maar een beetje bij en gaat nu interessant proberen te doen bij leeftijdgenootjes (wordt volgestopt met dure cadeaus, maar aandacht ho maar). Erg sneu.
De keuze of je wel of geen moeder wilt worden, is volledig aan jouzelf. Daar heeft een ander niets over te zeggen. Alleen zou ik niet te lang wachten met een beslissing nemen, want - zoals ik al zei - je biologische klok gaat in zijn eigen tempo door en voor je het weet lukt het zeker niet meer of is de kans dat het op een heel moeizame manier geprobeerd moet worden (kunstmatig geklooi) groter.

Wow wat vind ik dit een 'afschuwelijke' post zeg.

Woesh nou inderdaad zeg, dat had wel iets genuanceerder gekund.
En op je 26e ben je nog jong genoeg om na te gaan denken of je misschien ooit...
Niets mis met na je 30e gaan proberen of het lukt.

**Geplaatst**: 15-10-15 14:55

Geplaatst: 15-10-15 14:55

Mooie post maura +:)+

Maar toch hè...in de categorie "Van alle dingen die er zijn gebeurd, is er niet een geweest waar ik verbaasd over was. " is het wel even iets anders of je van anderen de problemen hoort of dat je er middenin zit

Iedereen kent wel de verhalen van nachtvoedingen enzo, en dan hoor je dat mensen een paar keer per nacht moeten voeden.

Ik dacht dan: tja dat weet je, dat hoort erbij. En ach ik sta nu ook al elke nacht makkelijk 3x op om een plasje te doen, als daar dan meteen een voeding bij komt...dat lijkt me goed te doen toch

Maar die werkelijkheid toen die kleine er eenmaal was, en het doormaken van dus ècht slapeloze nachten als in gewoonweg niet toe komen aan slapen, al die stress en ellende, al die bemoeizucht van dat zorgvolk, de problemen waarmee je zelf te kampen hebt en die van die kleine waarvoor je oplossingen moet zoeken.... màn dat is toch even wat anders of je er midden in zit dan of je iemand er over hoort praten :oo

Echt een totaal ander plaatje (360 graden zeg maar

) dan dat gezellig even een maaltje wegdrinken en weer lekker genietend verder slapen

**Geplaatst**: 15-10-15 15:14

Geplaatst: 15-10-15 15:14

cooper schreef:
Shenavallie schreef:
Oh jee, ik voel me bijna bejaard met deze opmerking (en bedoel het absoluut niet op een rot manier), maar toch: TS, pas 26? Je bedoelt vast AL 26. Ik vind het al aardig wat worden hoor en je wordt er niet jonger op (en de biologische klok tikt voor iedereen in een ander ritme. Ik ben bijvoorbeeld nog geen 40 en zit al in de overgang). Wel wordt je van kinderen geestelijk jonger, mits je op een normale leeftijd 'drachtig' wordt. Ken genoeg oude personen die op latere leeftijd nog even snel een kind in elkaar gingen zetten en erachter kwamen dat ze toch niet meer zo kwiek waren om met het kind mee te denken. Sterker nog: bij mijn zoon zat een jongen in de klas, waarvan de ouders pas rond hun 40e gingen 'fokken' en die ouders kunnen zich totaal niet inleven in hun zoon. Ze zijn teveel bezig met zichzelf en hun werk. De jongen hangt er maar een beetje bij en gaat nu interessant proberen te doen bij leeftijdgenootjes (wordt volgestopt met dure cadeaus, maar aandacht ho maar). Erg sneu.
De keuze of je wel of geen moeder wilt worden, is volledig aan jouzelf. Daar heeft een ander niets over te zeggen. Alleen zou ik niet te lang wachten met een beslissing nemen, want - zoals ik al zei - je biologische klok gaat in zijn eigen tempo door en voor je het weet lukt het zeker niet meer of is de kans dat het op een heel moeizame manier geprobeerd moet worden (kunstmatig geklooi) groter.

Wow wat vind ik dit een 'afschuwelijke' post zeg.

In welk opzicht vind je het 'afschuwelijk'? Als je het voor de jongen bedoelt, dan is het inderdaad afschuwelijk zonder aanhalingstekens. Dat geldt niet voor alle oudere-ouders-kinderen, maar helaas voor veel wel. Dat je op latere leeftijd een grotere kans hebt om te moeten aanklooien met allerlei kunstmatige ingrepen, dat is ook afschuwelijk. Maar wel realiteit.

**Geplaatst**: 15-10-15 15:15

Geplaatst: 15-10-15 15:15

pmarena schreef:
Echt een totaal ander plaatje (360 graden zeg maar ) dan dat gezellig even een maaltje wegdrinken en weer lekker genietend verder slapen

Zo ging het bij mij wel, maar ik heb dan ook bijzondere kinderen

Shenavallie; ik denk dat ze vooral bedoeld dat het niet prettig geschreven is.
En of je op latere leeftijd moet gaan klooien met kunstmatige ingrepen is voor jou misschien net zo erg als dat het voor een ander is om op jonge leeftijd met een schare kinderen achter zich aan te lopen.

**Geplaatst**: 15-10-15 15:20

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 15-10-15 15:20

Nouja, schijnbaar gaat het vaak zo gemoedelijk en genietend, vast niet iedereen zal een potje staan te liegen als ze je "beloven" dat je een heerlijke tijd tegemoet gaat

**Geplaatst**: 15-10-15 15:20

Geplaatst: 15-10-15 15:20

anneliesdj schreef:
Shenavallie schreef:
Oh jee, ik voel me bijna bejaard met deze opmerking (en bedoel het absoluut niet op een rot manier), maar toch: TS, pas 26? Je bedoelt vast AL 26. Ik vind het al aardig wat worden hoor en je wordt er niet jonger op (en de biologische klok tikt voor iedereen in een ander ritme. Ik ben bijvoorbeeld nog geen 40 en zit al in de overgang). Wel wordt je van kinderen geestelijk jonger, mits je op een normale leeftijd 'drachtig' wordt. Ken genoeg oude personen die op latere leeftijd nog even snel een kind in elkaar gingen zetten en erachter kwamen dat ze toch niet meer zo kwiek waren om met het kind mee te denken. Sterker nog: bij mijn zoon zat een jongen in de klas, waarvan de ouders pas rond hun 40e gingen 'fokken' en die ouders kunnen zich totaal niet inleven in hun zoon. Ze zijn teveel bezig met zichzelf en hun werk. De jongen hangt er maar een beetje bij en gaat nu interessant proberen te doen bij leeftijdgenootjes (wordt volgestopt met dure cadeaus, maar aandacht ho maar). Erg sneu.
De keuze of je wel of geen moeder wilt worden, is volledig aan jouzelf. Daar heeft een ander niets over te zeggen. Alleen zou ik niet te lang wachten met een beslissing nemen, want - zoals ik al zei - je biologische klok gaat in zijn eigen tempo door en voor je het weet lukt het zeker niet meer of is de kans dat het op een heel moeizame manier geprobeerd moet worden (kunstmatig geklooi) groter.

Woesh nou inderdaad zeg, dat had wel iets genuanceerder gekund.
En op je 26e ben je nog jong genoeg om na te gaan denken of je misschien ooit...
Niets mis met na je 30e gaan proberen of het lukt.

Er staat toch duidelijk dat TS zelf moet weten of ze al dan niet moeder wil worden, echter de kans dat het 'zomaar' lukt op latere leeftijd is niet vanzelfsprekend. En waarom genuanceerder? Je begrijpt toch wat er staat? Ik schrijf alleen wat ik ervaar in mijn omgeving. Vrienden van ons kozen er ook voor om laat ouders te worden en die zijn volledig door de malle molen gehaald, omdat het niet meer op de normale manier lukte. Zij hebben door alle ellende er uiteindelijk maar voor gekozen om het bij één te houden, want het was allemaal geen pretje.
Tijdens ouderavonden op school moeten mijn man en ik ieder jaar weer lachen, omdat we de gemiddelde leeftijd van de ouders nog steeds aardig naar beneden halen.

**Geplaatst**: 15-10-15 15:21

Geplaatst: 15-10-15 15:21

Gezien de wallen bij sommige moeders met pasgeboren kinderen vraag ik mij af of je er ook wel echt geestelijk jonger van wordt :')

**Geplaatst**: 15-10-15 15:25

Geplaatst: 15-10-15 15:25

anneliesdj schreef:
pmarena schreef:
Echt een totaal ander plaatje (360 graden zeg maar ) dan dat gezellig even een maaltje wegdrinken en weer lekker genietend verder slapen

Zo ging het bij mij wel, maar ik heb dan ook bijzondere kinderen

Shenavallie; ik denk dat ze vooral bedoeld dat het niet prettig geschreven is.
En of je op latere leeftijd moet gaan klooien met kunstmatige ingrepen is voor jou misschien net zo erg als dat het voor een ander is om op jonge leeftijd met een schare kinderen achter zich aan te lopen.

Ik dacht zelf ook dat ze dat wel zou bedoelen, maar ik heb graag duidelijkheid. Er staat duidelijk dat TS het zelf moet weten. Feit is alleen dat het er niet vanzelfsprekender/makkelijker op wordt als je ouder wordt.

**Geplaatst**: 15-10-15 15:26

Geplaatst: 15-10-15 15:26

Sammie schreef:
Gezien de wallen bij sommige moeders met pasgeboren kinderen vraag ik mij af of je er ook wel echt geestelijk jonger van wordt

De eerste weken niet nee, maar daarna trekt alles weer bij!

**Geplaatst**: 15-10-15 15:29

Geplaatst: 15-10-15 15:29

Shenavallie schreef:
anneliesdj schreef:

Woesh nou inderdaad zeg, dat had wel iets genuanceerder gekund.
En op je 26e ben je nog jong genoeg om na te gaan denken of je misschien ooit...
Niets mis met na je 30e gaan proberen of het lukt.

Er staat toch duidelijk dat TS zelf moet weten of ze al dan niet moeder wil worden, echter de kans dat het 'zomaar' lukt op latere leeftijd is niet vanzelfsprekend. En waarom genuanceerder? Je begrijpt toch wat er staat? Ik schrijf alleen wat ik ervaar in mijn omgeving. Vrienden van ons kozen er ook voor om laat ouders te worden en die zijn volledig door de malle molen gehaald, omdat het niet meer op de normale manier lukte. Zij hebben door alle ellende er uiteindelijk maar voor gekozen om het bij één te houden, want het was allemaal geen pretje.
Tijdens ouderavonden op school moeten mijn man en ik ieder jaar weer lachen, omdat we de gemiddelde leeftijd van de ouders nog steeds aardig naar beneden halen.

Lijkt me duidelijk toch; je hebt het over drachtig en fokken om maar even wat te noemen en je oordeelt nogal over anderen die een andere keuze hebben gemaakt als jij.
Het is prachtig dat jij jong moeder was en daar nog steeds heel blij mee bent, maar niet iedereen wil dat en waar de een niet het risico wil lopen op 'geklooi' wil de ander van zijn jeugd genieten. Dat het niet vanzelf gaat op oudere leeftijd weet iedereen, maar die oudere leeftijd begint niet al op je 28e.

Sammie schreef:
Gezien de wallen bij sommige moeders met pasgeboren kinderen vraag ik mij af of je er ook wel echt geestelijk jonger van wordt

Dat is maar heel selectief zo, ik ben er vooral ouder op geworden :')

**Geplaatst**: 15-10-15 15:32

Geplaatst: 15-10-15 15:32

Ik ben ook zo bang dat ik het qua slaap te kort niet zou trekken, maar het schijnt de eerste maanden wel natuurlijker te gaan door hormonen. Zoals afgelopen nacht werd k een paar keer wakker en als ik dan zie dat ik nog maar 4 uur kan slapen kan ik wel janken :')

als ik niet om 23:00 naar bed ga of halverwege de nacht wakker word denk ik soms echt in de ochtend nee ik kan het niet

Nomineer dit bericht ×