Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-07-15 22:08

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 22:08

Je moet in iedergeval niet uit maatschappelijke druk of omdat het voor de ander leuker is voor een tweede kiezen.
Net zo goed kunnen die twee niet door 1 deur samen. Maar jij zit wel met twee kinderen.

**Geplaatst**: 17-07-15 22:09

Geplaatst: 17-07-15 22:09

Stuit mij een beetje tegen mijn borst dat we als 'zielig' worden ervaren. Of dat het geen leven is ofzo.
Moet er nog wel even bijzetten dat ik hoog sensitief ben.

**Geplaatst**: 17-07-15 22:13

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 22:13

Ik zeg niet dat je zielig bent hoor

**Geplaatst**: 17-07-15 22:14

Geplaatst: 17-07-15 22:14

Sammie schreef:
Ik zeg niet dat je zielig bent hoor

Af en toe ben ik best zielig hoor, maar niet omdat ik toevallig enigst kind ben. :Y)

Nee maar heb het in mijn persoonlijke leven wel eens gehoord. Niet met die woorden maar wel met zo'n blik van: Arme ziel

Citaat:
En dan komt er nog bij dat als ik er 1 wil ik er ook meteen 2 wil. Ik zou het mijn kind niet aan willen doen om enigst kind te zijn. De band tussen broer/zus is zo bijzonder en belangrijk.

**Geplaatst**: 17-07-15 22:33

Geplaatst: 17-07-15 22:33

Idd ik heb heel lang getwijfeld wel of geen tweede maar het argument dat het zielig zou zijn voor mijn kind heb ik nooit mee gewogen. Zie om me heen ook zat mensen met wel familie die er alleen maar narigheid van hebben, bijvoorbeeld door ruzie. Een broer of zus is helemaal geen garantie voor gezelligheid. Het kan juist ook vaak andersom werken. En dan is 1 wel weer fijn want wij hoeven nooit politie agentje te spelen thuis.

**Geplaatst**: 17-07-15 22:48

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 17-07-15 22:48

Ik heb namelijk ook wel eens gehoord van iemand die een derde nam vanwege 'het mischien overlijden van een kind' zodat hij dan niet enigst kind zou zijn, ik moet er eerlijk gezegd niet aandenken om er drie te hebben!

**Geplaatst**: 17-07-15 22:55

Geplaatst: 17-07-15 22:55

Alle respect heb ik voor mensen die geen kinderen willen. Dat is ieders goed recht. Wij hebben zelf hele goede vrienden die besloten hebben om niet voor kinderen te gaan. Dat respecteren wij en daar gaan we ook niet over in discussie. Voel me niet geroepen om anderen te overtuigen om toch wel voor kinderen te gaan.

Ik ben dolblij dat ik na alle twijfel wel voor kinderen heb gekozen. Mijn jongste is veel fanatieker in de paarden dan ik ooit was en dus besteed ik heel veel tijd aan haar en haar paarden. Net als de andere ouders van de junioren en young riders rij ik kriskras door de landen en kampeer ik terwijl ik daar een pesthekel aan heb. Maar ik geniet van haar successen en ik vind het super om de andere ouders/mensen te leren kennen. Zij verbreed mijn wereld maar ook zie ik dat ze (allebei) iets kunnen bijdragen aan de wereld.

Zoals iemand anders al opmerkte: als alle hoger opgeleiden er voor gaan kiezen om geen kinderen te krijgen dan gaan de problemen alleen maar groter worden. Niet dat mijn dochters daar een verschil in gaan maken maar het is wel heel belangrijk dat juist mensen in deze wereld eens gaan nadenken en wel kinderen op de wereld zetten die het verschil kunnen maken.

**Geplaatst**: 17-07-15 23:27

Geplaatst: 17-07-15 23:27

Ik heb niet alles gelezen, maar ik 'mis' toch een argument (als je het zo kan noemen).

Het risico om een kind met een beperking te krijgen. Mijn broertje is zwaar verstandelijk en lichtelijk lichamelijk gehandicapt en dat valt zowel mijn moeder, mijn vader en ik heel zwaar. Mijn ouders zijn inmiddels gescheiden, we nemen hem bewust niet mee op vakantie en hij logeert 1 keer in de 3 weken zodat wij een weekend hebben waarin we geen rekening met het hoeven te houden. Alles moet op hem afgestemd worden, en we kunnen nooit spontaan iets ondernemen als (een-ouder)gezin.
Nu weet ik dat de kans klein is, maar op het kinderdagcentrum waar mijn broertje naar 'school' gaat zijn er zo veel kinderen met een beperking. Als je ziet op hoeveel manieren het mis kan gaan, ik ben bang dat ik het nooit zal durven.

Nou ben ik erg jong en zijn kinderen nog lang niet aan de orde, maar ik denk er natuurlijk wel eens over na. Maar ik zou het niet durven.

**Geplaatst**: 18-07-15 01:29

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 01:29

Finliox......dat weegt bij mij idd ook mee..jaren gewerkt in de verstandelijk gehandicapten zorg...vlokkentest kan iets aangeven maar mijn ervaring is dat heel veel gevallen niet van te voren bekend waren.....ik kan dat niet aan

**Geplaatst**: 18-07-15 05:20

Geplaatst: 18-07-15 05:20

Finliox schreef:
Ik heb niet alles gelezen, maar ik 'mis' toch een argument (als je het zo kan noemen).

Het risico om een kind met een beperking te krijgen. Mijn broertje is zwaar verstandelijk en lichtelijk lichamelijk gehandicapt en dat valt zowel mijn moeder, mijn vader en ik heel zwaar. Mijn ouders zijn inmiddels gescheiden, we nemen hem bewust niet mee op vakantie en hij logeert 1 keer in de 3 weken zodat wij een weekend hebben waarin we geen rekening met het hoeven te houden. Alles moet op hem afgestemd worden, en we kunnen nooit spontaan iets ondernemen als (een-ouder)gezin.
Nu weet ik dat de kans klein is, maar op het kinderdagcentrum waar mijn broertje naar 'school' gaat zijn er zo veel kinderen met een beperking. Als je ziet op hoeveel manieren het mis kan gaan, ik ben bang dat ik het nooit zal durven.

Nou ben ik erg jong en zijn kinderen nog lang niet aan de orde, maar ik denk er natuurlijk wel eens over na. Maar ik zou het niet durven.

Dat is dus de reden waarom mijn ik de knoop door heb gehakt en kinderloos gebleven ben. Zoals ik eerder al schreef, ben ik rond mijn 30ste te weten gekomen dat ik me genetisch moest laten testen als ik kinderen wou (ben behandeld geweest met radioactieve stralen, zonder bescherming van een loodgordel, toen ik amper 9 maand oud was). Tja, dan was in mijn geval de twijfel toch weg hoor.

**Geplaatst**: 18-07-15 08:11

Geplaatst: 18-07-15 08:11

Sammie schreef:
Ja, maar goed.. Wat je niet weet wat je niet mist. Je zoon weet niet beter dus om daar nou op af te gaan vind ik wat riskant. Niet dat je perse aan twee kinderen moet beginnen, maar het argument hij vindt het prima zo.. Tuurlijk vind ie het prima. Kind weet ook niet echt beter Iemand die uit een gezin komt heeft eerder moeite met de stilte. Die weet ook niet beter

Er zullen er ook zat rondlopen die juist wel graag een broer of zus erbij hadden willen hebben. Die zien dat natuurlijk op school bij klasgenootjes of als ze bij vriendjes/vriendinnetjes spelen. Mijn zoon had ook geen behoefte aan spelen met andere kinderen: hij ging liever met oudere jeugd om. Nu is dat een veelvoorkomende eigenschap van kinderen met Asperger en heeft dat niets te maken met het al dan niet alleen opgroeien.

**Geplaatst**: 18-07-15 08:15

Geplaatst: 18-07-15 08:15

Sizzle schreef:
Tamara, heeeeeeel herkenbaar!!!!

Ik was in week 40 zo bang dat ik dadelijk een kind zou hebben en ik geen moedergevoelens zou hebben.
Ik had nog helemaal geen gevoel van binding met het ongeborene kind namelijk. Hoopte vooral dat weeen en bevallingshormonen zouden helpen maar ipv een bevalling kreeg ik een KS zodat ik ook nog eens geen 'moeite' hoefte te doen.
Maar gelukkig kwam het gevoel dan toch vanzelf in de eerste 2 dsgen uiteindelijk, al geloof ik dat er ook moeders zijn die meteen vanaf de eerste minuut een tijger worden

Wij waren de eerste twee dagen van elkaar gescheiden en ik hallucineerde haar huilende gezichtje overal

Werd echt helemaal gek, terwijl ik nog geen emotionele band voelde. Dat kwam pas na een maand of twee. In het begin was het puur instinct. Bijzondere ervaring, helemaal omdat ik juist nooit kinderen wilde en dacht dat ik dat soort gevoelens nooit zou hebben.

**Geplaatst**: 18-07-15 08:20

Geplaatst: 18-07-15 08:20

Sizzle schreef:
Je moet in iedergeval niet uit maatschappelijke druk of omdat het voor de ander leuker is voor een tweede kiezen.
Net zo goed kunnen die twee niet door 1 deur samen. Maar jij zit wel met twee kinderen.

Ook dat komt vaker voor: dat ze elkaar niet kunnen luchten of zien. Of zoals mijn schoonzus: die maakte er een wedstrijd van. Wij waren volgens haar de eerste die ouders werden, maar zij wilde de eerste zijn die een tweede had. Ze was ziedend toen ze hoorde dat wij helemaal niet voor een tweede gingen. Haar nummer 2 heeft jarenlang als een blok aan haar been geleefd. Doordat wij hem meer aandacht gaven dan haar nummer 1, is ze waarschijnlijk gaan inzien dat nummer 2 ook aandacht moest krijgen. Gelukkig is dat nu bijgedraaid, maar dat heeft wel geduurd tot dat jochie bijna in zijn puberteit zat. Je merkt nog steeds aan hem dat hij er een knauw van heeft gekregen. Dus of het leuk is om als nummer 2 geboren te worden, hangt ook van het een en ander af.

**Geplaatst**: 18-07-15 08:25

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 08:25

Volgens mij is het heel normaal hoor dat broers en zussen onderling wel eens vechten, pesten en ruziën. Het is niet echt normaal te noemen dat ze onder de puberleeftijd elkaar letterlijk haten.

**Geplaatst**: 18-07-15 09:36

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 09:36

Mijn broers vochten zelfs in hun slaap (over en weer schreeuwen tijdens het dromen).
Die hadden al vanaf dat ze op de kleuterschool zaten een hekel aan elkaar.
Dat werd beter naarmate nadenkende tieners werden. Toen is het omgeslagen naar passieve tolerantie.

**Geplaatst**: 18-07-15 09:48

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 09:48

Maar daar staan weer tig broers en zussenrelaties tegenover die allemaal prima gaan. Dus om op een potentiële ruzie nu een 'tweede keuze' af te laten hangen vind ik zelf een beetje overdreven. Soms gaat het niet zo als het moet, maar moet het maar zoals het gaat.

**Geplaatst**: 18-07-15 09:56

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 09:56

Ik ben gek op mijn broers. En mijn vriend ook op die van hem.

Ik zou dus ook wel brusjes willen voor een eventuele baby.

**Geplaatst**: 18-07-15 10:07

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 10:07

Ik kan het goed vinden met mijn broertje, dus heb zelf altijd gezegd 'of geen, of twee kinderen', maar misschien is dat inderdaad niet zo vanzelfsprekend dat je een goede broer-zusrelatie hebt.

**Geplaatst**: 18-07-15 10:23

Geplaatst: 18-07-15 10:23

Collie2008 schreef:
Finliox......dat weegt bij mij idd ook mee..jaren gewerkt in de verstandelijk gehandicapten zorg...vlokkentest kan iets aangeven maar mijn ervaring is dat heel veel gevallen niet van te voren bekend waren.....ik kan dat niet aan

En mocht er wel iets uitkomen, uit zo'n test; wat dan? Ik zou dan echt in dubio zitten.

**Geplaatst**: 18-07-15 10:39

Geplaatst: 18-07-15 10:39

Hier wel best veel twijfel gehad.

Geen twijfel over een gezinnetje willen: dat wilde ik juist graag, ik heb het altijd wel zien zitten om met een paar man aan tafel te zitten, met het idee dat het gezelliger is, in de categorie er voor elkaar zijn en samen sta je sterk

Bij mijn man is het ook wel heel leuk, die heeft nog een broer en zusje en dat is als gezin toch een stuk "rijker" dan wanneer je er maar 1 hebt, want ze zijn alle 3 anders en het is dan toch meer een interessant groepje zo

Ze lopen de deur niet plat bij elkaar maar ZIJN er wel... schoonmoeder had toch mooi een tafel vol kinders en aanhang toen schoonvader overleed, en stond er niet alleen voor. En de kinders dus ook niet... dat is toch wel erg fijn hoor.

Zo af en toe een BBQ / spelletjesavond...leuk toch

Ik zou dus best een gezin van een stuk of 3 kinderen willen...alleen ik heb echt nooit wat met babies / peuters gehad, behalve een zekere afkeer

Gelukkig zo af en toe wèl een leuke tegengekomen, dat scheelde!

En tja, op een gegeven moment toch maar gaan proberen zwanger te worden, en ukkie wordt vandaag 4 maanden

Ik vond de eerste weken echt hels (we hadden best pech met wat dingetjes) maar het is een lief mannetje en het ergste "baby" is er gelukkig inmiddels wel af

Het is een leuk ventje alleen dat hulpeloze vind ik niks hoor, wordt gelukkig wel steeds minder $*\o/*$

Ben wel benieuwd hoe dat verder allemaal in zijn werk gaat met die uk naarmate die ouder wordt.

Maar zit nu al met een schuldgevoel dat ik eigenlijk niet nog een keer dit traject van die zwangerschap - bevalling - kleine baby door wil

En dan zou die uk alleen blijven.... ik voel me daar best schuldig over, het voelt egoïstisch aan dat omdat ik niet nogmaals de nu godzijdank achter ons liggende ellende wil, die kleine alleen zou blijven... en dus geen broers / zussen heeft om op terug te vallen. Geen "samen staan we sterk" en als ons wat gaat mankeren dan staat hij er alleen voor... hoewel je nooit precies weet hoe dat gaat lopen natuurlijk. En als hij kinderen krijgt dan hebben die geen ooms en tantes van onze kant... wordt het steeds kariger...

Aan de andere kant... als er nog een baby bij komt als hij straks een peuter is, dan heb ik helemaal voor niemand meer tijd, uk zelf is al druk zat om erbij te hebben... moet er nu ook niet aan denken dat er nog een peuter bij gelopen zou hebben :oo

En ik ben ook al 35. Kans op baby die "niet goed" is wordt steeds groter. De eerste weken waren echt hels, het is echt mijn grootste angst dat de situatie zoals die van destijds niet beter wordt, je zal het blijven houden dat je dag en nacht gewoon totaal niet aan slapen toe komt voor langer dan een half uurtje, dat het leven van zo'n ukkie niet leuker wordt doordat het kindje niet verder rijpt...dat is toch je grootste nachtmerrie...

En zelfs als alles goed gaat, dan kan je misschien wel de hele dag brandjes gaan blussen en politieagentje spelen, stel dat manlief wat overkomt en ik het helemaal alleen moet doen, stel dat de oma's / opa ziek worden en dat er nog bij komt....

Aan de andere kant, als ze het wèl leuk met elkaar hebben dan houden ze elkaar natuurlijk ook lekker bezig en kost het juist weer minder tijd om er mee bezig te zijn, dat kan ook nog

En ze hebben dan wel altijd iemand om op terug te vallen.
Maarja het kan ook zijn dat je niks van elkaar moet hebben en de ander alleen als lastig ervaart...

Ik ben bang dat het voor ons / die uk juist niet leuk is als er nog een kindje bij komt.
Zelf heb ik een zus maar daar heb ik alleen maar ellende van gehad als kind zijnde.

Ik wilde wel altijd graag een broertje

Dus tja, ik vind het erg lastig en loop eigenlijk steeds met een knagend schuldgevoel rond nu omdat ik niet nog een keer door dat jaar van zwangerschap-bevallen-eerste babytijd heen wil, en niet het risico wil lopen dat we koppie onder gaan door een tweede -O-

**Geplaatst**: 18-07-15 10:50

Geplaatst: 18-07-15 10:50

Wel of geen ruzie was hier geen doorslaggevende factor, maar ik vind het argument wel een tweede want anders is het zielig ook geen goed argument om toch maar voor een tweede te gaan. Het is overigens wel de reden geweest dat ik lang getwijfeld heb maar dat komt ook door wat anderen je aan proberen te praten. Maar diverse onderzoeken tonen aan dat enig kinderen niet gelukkiger of ongelukkiger zijn dan kinderen uit grotere gezinnen. Ook qua sociale ontwikkelingen lopen ze niks achter op kinderen die wel 1 of meerdere broertjes of zusjes hebben. Maar er speelde meer mee hier hoor, vooral op medisch vlak waardoor wij een tweede niet verstandig vonden in onze situatie.

Broers/zussen wil trouwens absoluut niet zeggen dat je er later niet alsnog alleen voor kan staan als je ouders oud worden of overlijden. Wat als je familie allemaal ver weg woont, geen tijd hebben (komt vaak voor) of als je in onmin leeft. Heb het bij mijn ouders aan beide kanten van de familie zien gebeuren. Of ruzie om de erfenis waardoor de boel alsnog uit elkaar valt ook al leek het hecht.

**Geplaatst**: 18-07-15 13:41

Geplaatst: 18-07-15 13:41

Uiteraard, maar toch is het dan een kwestie van dat je als ouder wel je best ervoor hebt gedaan om je eerste er niet alleen voor te laten staan maar een sterk voor elkaar zorgend ploegje achter te laten... dat idee is het hem vind ik, dat je dat in ieder geval PROBEERT :(:)

Ik vind het een rot idee dat als wij er niet meer zijn, uk sowieso niemand anders meer heeft van echt directe familie. Ja het kan zijn dat hij niks heeft aan een broer of zus, dat hij hele fijne vrienden heeft, etc. etc. maar het is toch een kans op een stukje extra geborgenheid / veiligheid / "eigen" dat je je kind dan ontneemt...

Ik zal er volgens mij ondanks mijn zus ook alleen voor staan als er iets gebeurt met mijn ouders, zij zal vast niet voor ze gaan zorgen maar misschien wel in de weg zitten om mij het te laten doen zoals ik denk dat het goed is voor mijn (onze) ouders.

Dus daar ben ik me echt wel van bewust. En nogmaals, ik heb als kind mijn zus alleen als enorme last ervaren, die heeft mijn jeugd behoorlijk verpest omdat alles altijd om haar draaide (lichte handicap en 4 jaar ouder) en die manipuleerde heel slinks de boel zo dat ik altijd de lül was. Ik weet dus heel goed dat een broer / zus niet zaligmakend hoeft te zijn helaas....

Maar ik denk ook dat je er als ouders zelf bij bent en heel veel invloed hebt in hoe de kinderen met elkaar om gaan / elkaars aanwezigheid ervaren. Ondanks karakters die kunnen botsen of wat dan ook, kan je denk ik wel veel respect en zorgzaamheid en een fijn "wij" gevoel meegeven in plaats van een soort strijd of verdeeldheid onderling.

En ja jeetje... expres 2 paardjes hier achter het huis, 2 katten in huis...en dan zou die uk er alleen voor staan en geen speelkameraadje voor handen hebben met wie die lekker wat kan dollen thuis en als we op stap gaan, maar altijd afhankelijk zijn van of er toevallig nog ergens een kind voorhanden is.

Dat vind ik ook best een sneu idee.... en heel suf maarja jeetje, als je er maar 1 hebt dan heb je ook geen reserve zeg maar

Maar dan is het gewoon op als er met deze iets gebeurd... -O-

Kon je maar gewoon een kind afhalen dat al platte-baby-af is en waarvan je weet dat 'ie goed gezond is enzo

**Geplaatst**: 18-07-15 14:26

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 14:26

Zoals de Britten zeggen a hair and a spare

**Geplaatst**: 18-07-15 14:39

Re: Mensen die twijfelde over kinderen?

Geplaatst: 18-07-15 14:39

Hihi ja

**Geplaatst**: 18-07-15 14:58

Geplaatst: 18-07-15 14:58

Sammie schreef:
Maar daar staan weer tig broers en zussenrelaties tegenover die allemaal prima gaan. Dus om op een potentiële ruzie nu een 'tweede keuze' af te laten hangen vind ik zelf een beetje overdreven. Soms gaat het niet zo als het moet, maar moet het maar zoals het gaat.

Daarom zeg ik dat de keuze beter niet bepaald kan worden vanuit het kind, maar vanuit de ouders.
Dus niet tegen je zin in een tweede omdat anders de eerste zielig is.
Je moet er echt achter staan.

Nomineer dit bericht ×