Bokt.nl

Sonja_vR schreef:

iemand die zich bemoeit met zaken waar ze echt niets mee van doen hebben en ze een persoon op een manier aanspreken met een oordeel waarmee je iemand echt schade toe kan brengen (psychisch)
die hebben dat standje gewoon verdient hoor, wie weet leren ze er nog eens iets van

Shadow0 schreef:

Het valt me daarin op dat mensen het zo makkelijk aanvaarden dat het gedrag (van zichzelf of van anderen) lomp en ondoordacht is. Want het zou goed bedoeld zijn en dan is het wel ok en hoef je daar niet meer kritisch op te zijn. Maar als je het goed bedoelt, dan doe je wel voorzichtiger en maakt het je uit dat je iemand op die manier meer last bezorgt dan hulp. Aannemelijker is dat iemand vooral zichzelf graag een schouderklopje wil geven, en dat het er niet echt toe doet hoe het met de ander gaat.

vuurneon schreef:

In geval van direct gevaar grijp ik eerst in overigens, maar dat lijkt mij vanzelfsprekend. Als een jong kind over gaat steken bij een gevaarlijk weg met veel verkeer (kind rent opeens) dan ga ik niet eerst aan moederlief vragen of het goed is. Dan pak ik het kind gelijk vast. (En moeder was mij ongelooflijk dankbaar, want anders was het niet te best geweest )
Als een cliënt naast mij struikelt, dan is mijn reflex ook; vasthouden. Als ik eerst moet vragen, dan ligt diegene al plat op de snufferd.

luuntje schreef:

Vuurneon dan zijn ook momenten van gelijk handelen.
Kind de weg op laten rennen is niet handig.
Net als mensen die neerzakken bij het boodschappen doen, die meneer heb ik opgevangen en ristig neergelegd.

Zomaar anderen aanraken vind ik raar.
Ik doe het niet. Schijn wel een (voor mij onzichtbare) sticker op mijn hoofd te hebben met raak mij aan.
Ik wil nooit bot doen. Mensen kunnen met hun aanraking zo een gewricht uit de kom duwen.
Hoe dit op te lossen, geen idee.

vuurneon schreef:

Als een cliënt naast mij struikelt, dan is mijn reflex ook; vasthouden of voorzichtig begeleiden naar de grond. Als ik eerst moet vragen, dan ligt diegene al plat op de snufferd.

Shadow0 schreef:

vuurneon schreef:

Als een cliënt naast mij struikelt, dan is mijn reflex ook; vasthouden of voorzichtig begeleiden naar de grond. Als ik eerst moet vragen, dan ligt diegene al plat op de snufferd.

Dat is natuurlijk iets heel anders... (Al zijn er mensen waarbij je dat dus niet moet doen, maar dat weet je dan meestal wel van die clienten.) En ja, ik heb ook twee keer een ruiter die gevallen was meteen weer omhoog getrokken - het ging zo snel dat ik het belangrijk vond dat ze weer op hun voeten stonden voor ze geschrokken waren. Maar het verschil was wel dat ik die ruiters en de situatie ken en er bovendien pal naast stond, en daar een behoorlijke inschatting van kon maken. (En ik weet inmiddels dat ik op dat soort momenten echt heel snel reageer met redelijk zinnige gedachten ) Maar dat zijn wel nadrukkelijk andere situaties.

En dat is wel precies wat mij opvalt aan de manier waarop mensen er vaak mee omgaan als er discussies ontstaan over onbehoorlijk gedrag: er worden allerlei scenario's verzonnen die niet met de oorspronkelijke situatie te maken hebben waarin het wel ok zou zijn, met als gevolg dat de aandacht weg gaat van het gedrag dat heel duidelijk wel lomp en inbreukmakend is, en bovendien ook nog eens gevaarlijk extra schade kan doen als er wel wat is.
Om zomaar zonder aankondiging aan iemand te gaan sjorren is gewoon niet aanvaardbaar - maar de manier waarop het gesprek daarover gaat is wel wat ik bedoel met 'makkelijk aanvaarden'.

phormicola schreef:

Komt me bekend voor ladypaard

Toen ik 19 was woog ik 115kg. Op een dag ging ik een loempia halen met mijn moeder en we bestelden altijd nog een tweede kleine erachter aan. Zegt een man tegen mij: "Zo, jij neemt het er wel van he? Zul je dat nou wel doen?"
Ik heb 'm een enorme bek terug gegeven, maar resultaat is wel dat ik na 10 jaar nog steeds niet in het bijzijn van vreemden durf te eten, hoe slank ik ook ben.

AmyII schreef:

Ikzelf heb ook eens een behoorlijk lompe opmerking (dit is te zacht uitgedrukt) gemaakt. Ik heb zeven jaar bij TNT post (nu postNL) gewerkt als postbezorger. Het moment dat ik de opmerking plaatste zat ik in mijn laatste jaar, dan verwacht je wel dat je vaak genoeg rouwpost besteld hebt om te weten wat je afleverd...
Ik kwam bij een adres aan met een hele grote stapel (apart afgestiekt) kaarten. Ik zag rode enveloppen, roze, gele, gewone witte, maar heb geen rouwrand gezien. Dus ik zeg tegen degene die de post aan komt pakken: 'zozo, da's een mooie stapel kaarten, is er iemand jarig?'
Bleek er bij dat gezin iemand overleden te zijn. Was behoorlijk pijnlijk en ik heb me verschrikkelijk geschaamd. Achteraf is er dan ook een condoleancekaart van mij naar hen toe gegaan.
Nee ik denk tegenwoordig wel 3x na voor ik iets zeg..

vuurneon schreef:

Komt omdat er ook wordt gezegd dat het nooit aanvaardbaar is om ongevraagd mensen aan te raken; dat is ook zeer situatie afhankelijk dus dat wordt mooi begeleid door een voorbeeld.

vuurneon schreef:

Dan verschillen wij daarin

Het allerergste vond ik dat aan mijn vriendin werd gevaagd of ze niet liever dood was. Ze is verminkt door een vreselijk ongeluk, kinderen zijn zelfs door hun ouders van school gehaald om hen niet in aanraking te laten komen met zoiets gruwelijks ( ) maar een volwassen dame die haar in de supermarkt uit het niets vroeg of ze niet veel liever dood was gegaan, is toch walgelijk...