Geplaatst: 28-12-11 11:10 Anoniem1991 schreef:Het klinkt misschien heel raar, maar ik weet ook niet precies wat er dan gebeurt met mij. Het was namelijk niet de eerste keer dat ze dat vroeg, maar ik blokkeer op zo'n moment. Heel raar. Durf haar dan niet aan te kijken en ik doe verder niks eigenlijk, als wachten tot zij weer wat zegt. Terwijl ik het (denk ik) niet erg zou vinden als ze het gewoon zou doen. Zelfs fijn denk ik. Zou het zelfs toelaten dat ze me mag troosten. Gerust stellen. En toch...durf ik dan niet te reageren. Laat staan erom vragen, dat is echt uigesloten denk ik...Ik begrijp het zelf eigenlijk ook niet...
Geef jezelf wat tijd
Je bent echt enorme stappen aan het zetten, ook dit heeft tijd nodig en er komt een moment dat je het durft toe te laten en er misschien zelfs om durft te vragen. Je therapeute weet dat ook heus! Je hoeft niet bang te zijn dat zij dat raar vindt, of vervelend (ik weet wel dat je dat misschien toch bent, maar ik zeg het toch 
). Voor nu mag je gewoon heel trots op jezelf zijn dat je bent waar je bent 
Ik ben heel blij voor je dat je zo'n fijne therapeute hebt gevonden! 
Heb wel rescue druppeltjes en van die homeopatische slaaptabletjes gekregen. Maar tot nu toe wil het nog niet echt werken. 
)
Omdat ik simpelweg niet weet hoe ik het anders moet vol zien te houden die weken. En ja...ik weet het ook niet zo goed. Maar voel me heel erg verdrietig en down op het moment. 
(Maar het duurt nog lang tot vrijdag) 