Jildau schreef:Kan er zo makkelijker over praten dan IRL.
Ja, dat herken ik heel goed. Mijn vader is vier maanden geleden overleden (alvleesklierkanker). Praat er niet veel over, eigenlijk nooit. Het gemis is echt verschrikkelijk. We hebben gelukkig heel goed afscheid kunnen nemen en we zijn er tot het laatste moment bij geweest. Alleen ja, we zijn paar maanden verder en nu komen die momenten dat je beseft dat het écht over is. Keihard is dat. Nooit meer samen naar de markt, nooit meer samen naar Griekenland (vaderland), nooit meer samen kokkerellen of gewoon naar hem kijken,... wilde nog zoveel van 'm leren. Ik was echt een papa's kindje...


.
Heel plotseling, geen afscheid.. (woonde niet bij hem) Het missen valt nog mee, maar denk echt de hele dag aan hem en aan het gebeuren. Ik denk dat het missen nog wel komt, als ik besef dat hij écht niet meer terug komt....
Ik woonde dicht bij mijn ouders in de buurt en ging vaak langs of belde bijna dagelijks. Ik vind het echt een enorm gemis.