Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Senzafine schreef:Toen mijn ouders nog samenwoonden was ook alles teveel. Mijn vader heeft een verschrikkelijk zware job. Omdat zij echter altijd in die slachtofferrol kroop en wassen, koken, ed. haar teveel was nam hij er nog eens een hele boel huishoudelijke taken bij ook. Nog was het niet genoeg.
Ik moest constant aanhoren wat ze allemaal niet voor mij deed. Meestal nog met wat scheldwoorden ook.
Ook nu, de situatie waar ze nu in zit voelt ze zich gedupeerd. Terwijl ze echt niks moet betalen voor mij. Ze zou zelfs het kindergeld nog gewild hebben (imo is dat toch voor degene die alles betaald?)
Achja, ik kan een boek schrijven over de dingen die ik heb meegemaakt.
En wie lijdt er nu? Juist, de hond.

Senzafine schreef:Ik herken me op mijn beurt dan weer zo hard in wat jij hierboven geschreven hebt. Met buren en collega's loopt het ook altijd fout af na een tijd.
Ik ben op dit moment zover dat ik de ideale dochter probeer te zijn wanneer ik bij haar ben, de opmerkingen het ene oor in, het andere uit en voor de rest verder gaan met mijn leven zonder haar.
Heb eens wat opgezocht over ADD en Borderline. Dat eerste heeft er niks mee te maken, maar de borderline symptomen kloppen één voor één helemaal. De alcohol, de lage eigenwaarde, extreme verlatingsangst (wanneer mijn vader met de auto reed en er liep een vreemd meisje op straat kon ze uren ruzie maken over het feit dat hij liever dat meisje zou hebben als haar, terwijl hij dat meisje soms niet eens gezien had), woedeaanvallen, paranoïa door stress, extreme stemmingswisselingen, zelfmoordneigingen, ze kan geen relatie met iemand hebben (ook op gebied van vriendschap niet),...
Nuja, op basis daarvan concluderen dat iemand Borderline heeft zou natuurlijk al te gek zijn. Maar het zijn zeer herkenbare zaken, zaken waarmee ik al heel mijn leven mee geconfronteerd word.
sabine1985 schreef:jeetje wat hebben er nog veel een K*t moeder zeg!
ik meende echt dat mijn moeder gewoon niet normaal was,maar ik ben dus niet alleen!
sabine1985 schreef:tsja, ik mag het eigenlijk niet zeggen,maar ik schaam me dood dat mijn moeder mijn moeder is.

Zelf iets moeten opgeven voor iets wat ze graag wil? 
Nou ja sorry hoor, maar dan komt er niets anders in mijn hoofd op dan ' DAN TOCH LEKKER NIET!'. Ik heb haar dan ook geen cent gegeven van MIJN geld en tja ze zit er nog steeds in de hoop dat haar lieve ex haar gaat helpen, wat dus tot nu toe niet gebeurt.
. Wendy schreef:@dorine: zorg gewoon dat je zo snel mogelijk het huis uit gaat. Afstand doet vaak een hoop in dit soort relaties. Doordat je nu constant met je moeder geconfronteerd wordt, kun je waarschijnlijk ook niet veel van haar hebben en andersom.
In mijn geval kan ik wel zeggen dat het echt heel veel goed heeft gedaan. In het eerste half jaar dat ik op kamers zat ging het dan wel niet goed met me, maar uiteindelijk ben ik er veel sterker uit gekomen.
En doordat ik zelf bepaal wanneer ik mijn moeder zie, kan ik ook veel meer hebben. Ik kan meer afstand nemen en houden.
Ik weet niet per wanneer je een kamer hebt?
Meestal begint een introductieperiode toch ongeveer half augustus? Je hebt vast nog genoeg te regelen voor volgend schooljaar. Als je nu al een kamer hebt, ga er dan lekker gewoon af en toe al naar toe. Een plek voor jezelf. Gebruik dan gewoon als excuus dat je de omgeving vast wilt leren kennen ofzo.
Sterkte!
. Maar ik herken in alle verhalen volmaakt mijn tante, de zus van mijn vader......... WAT een feeks is dat.......

Via via ben ik er achter gekomen dat ze niks meer met mij te maken willen hebben en voelen ze zich oh zo in hun eer aangetast.... DAt is vaak het probleem bij mijn ouders - iedereen heeft de schuld, behalve zij zelf
