6 en een halve week nadat sandra is overleden. ( Van Wouter)
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- tatjana
-
- Berichten: 268
- Geregistreerd: 06-11-01
- Woonplaats: Leeuwarden...
Geplaatst: 25-02-02 23:18
Weet alleen dat ik het heel knap van je vind om hier een bericht neer te zetten en zoals mensen voor mij hebben gezegd is het misschien ook wel eens lekker om tegen een wildvreemde je gevoelens te uiten (heb ik wel tenminste)
Ik wil je nogmaals heel veel sterkte wensen in deze zware tijd en weet achter de wolken schijnt de zon hoe dik en donker dezen ook mogen zijn.
Liefs Tatjana
- Gwen
-
- Berichten: 15916
- Geregistreerd: 20-11-01
- Woonplaats: Nabij Eindhoven
Geplaatst: 25-02-02 23:32
Ik kan alleen maar gokken naar hoe dat is en ik hoop dat de bokkers jou een beetje kunnen ondersteunen op jouw moeilijke weg.
- Von
-
- Berichten: 1188
- Geregistreerd: 30-05-01
Geplaatst: 25-02-02 23:48
Het enige wat ik je kan zeggen is: praat of schrijf het vooral van je af als je daar behoefte aan hebt, er is altijd wel een luisterend oor of een lezend oog te vinden. Ik denk dat er een heleboel mensen in gedachten bij jou (en natuurlijk de rest van de familie en vrienden van Sandra) zijn.
Alles heeft zijn tijd nodig zegt men, maar ik denk dat hiervoor geen tijd te noemen is....
Als je wilt janken: jank, als je wilt praten: praat, maar ook als je wilt glimlachen om de mooie herinneringen aan Sandra: doe dat dan.
Heel veel sterkte en liefs, Yvonne
- marfiek
-
- Berichten: 6554
- Geregistreerd: 01-04-01
- Woonplaats: 's-Gravenzande
Geplaatst: 25-02-02 23:50
je weet gewoon niet wat je moet plaatsen bij dit terwijl je wel wil laten weten dat je mee leeft dat je wilt helpen.
ik heb niet veel meer toete voegen aan deze andere berichten de tranen sprongen me echt in de ogen..
vooral omdat het bij me eigen oma vanmiddag bijna te laat was, maar al zie je dit zo'n jonge meid en vooral omdat dat iedereen kan gebeuren je hebt eindelijk elkker gespaart en je wilt een eigenpaardje en dan gebeurd dit daar heb ik gewoon geen woorden voor het is ook niet uit te leggen.
ik heb zelf een zus ook van 23 jaar ze is getrouwd heeft een huissie heeft een tijdje geleden een nieuw huis gekocht die zijn ze nu aan het verbouwen..
en wat een plannen heb je nog op zo'n leeftijd je denkt alleen maar aan je toekomst.
ik probeer me te plaatsen.. me zus wilde vroeger ook graag paardrijden (heeft ze ook eventjes gedaan) dan had ze ook nu pas een eigen paard kunnen kopen.. het is zo'n raar idee..
het had iedereen kunnen over komen..
maar net als wat ik zeg ik heb veel vandaag moeten door staan al dat gedoe met me oma je weet dat het gaat gebeuren.. je weet dat het niet lang meer duurt maar het kan nog goed komen.
maar al lees ik dit hou ik meteen me mond en schieten letterlijk de tranen in me ogen.. hou kan dit vraag je je dan af waarom zij?
je wilt weg rennen maar je weet niet waarheen.. je wilt vluchten maar je weet niet of het zin heeft.
onwijs veel sterkte we leven met je mee!
- Nimber
-
- Berichten: 26607
- Geregistreerd: 10-01-01
- Woonplaats: Apeldoorn
Geplaatst: 25-02-02 23:54
bijna 7 weken is zo onwijs kort.
Ik heb 3 jaar geleden alweer bijan hetzelfde meegemaakt het eerste half jaar is voor mij heel vaag gewoon leeg. voor die tijd herinner ik me alles heel goed maar na die tijd alleen maar flarden.
Daarna begon het voor mij weer een beetje te lopen.
Ikw as niet meer de hele tijd in gedachten en had zowaar af en toe eens lol.
pas als het een jaar geleden is dan krijg je weer heel sterk het gevoel van de eerste dagen terug ook dat gedeelte is weer erg vaag voor me ik weet niet meer precies hoe of wat ik in die tijd heb gedaan en dat is best vreemd.
Het gemis blijf je houden liever wouter maar ooit ga je het een plek geven zodat je met een glimlach terug kunt denken aan je mooie en lieve sandra strekte en ookd e rest van de familie
Kim
- Tries_en_Faf
-
- Berichten: 3676
- Geregistreerd: 27-11-01
- Woonplaats: Koedijk
Geplaatst: 26-02-02 00:01
Dat doet je zeker goed.
heel erg veel sterkte en blijf maar schrijven zolang als nodig is!
- Prima
-
- Berichten: 6024
- Geregistreerd: 12-08-01
- Woonplaats: Bussum & Harskamp :D
Geplaatst: 26-02-02 00:40
Je komt over als een nuchtere/ rationele jongen. Ik denk dat dat je zal helpen om het te verwerken. De 1 kan er na 3 jaar vrij goed mee overweg en de ander nog steeds niet. Ik heb vijf jaar geleden mijn stiefvader verloren. De tijd die intussen is verstreken is voorbij gevlogen. Ook kan ik zeggen dat ik het heb verwerkt. Terugvallen zijn er soms wel, maar de interval ligt steeds verder uit elkaar. veel dingen in je omgeving triggeren idd herinneringen van degene die je verloren hebt. Weet je wat me erg heeft geholpen om er overheen te komen (naast praten enzo)?
dat is mijn vader's wijze lessen op te volgen in ere van hem. Uit een soort respect. Dingen doen die hij gedaan zou hebben in 'die' situatie. Of woorden die hij zei, ook zeggen. Dus dat ik heb geleerd van hem. Dat maakte hem een deel van mij, en dat gaf me een goed gevoel. Klinkt vreemd, maar toch. Het kwam misschien wel neer op zorgen dat hij trots op me zou zijn.
Ik zou zeggen: huil maar lekker veel. Krop het alleen op als je er echt geen zin in hebt. En banketstaaf iedereen maar de oren van zijn kop! Neem dingen die haar dierbaar waren, houd ze dicht bij jou en kijk ernaar voel eraan en ruik eraan. Ga niet je verdriet verdrinken of uiten in agressie. Deal with it. Zorg wel voor leuke afleiding. Dat je het op ten duur hebt verwerkt, daar zou Sandra echt gelukkig mee zijn, onthoud dat. Het wil niet zeggen dat je haar vergeten bent.
Succes met alles wat je doet.
groet,
Bas
- Aurora
-
- Berichten: 523
- Geregistreerd: 11-10-01
- Woonplaats: amsterdam
wouter
Geplaatst: 26-02-02 03:41
goed van je om je gedachten en gevoelens hier te plaatsen en die met ons te delen. Praat erover, schrijf erover, huil en schreeuw het uit...maak ons maar deelgenoot.
Je schreef dat je dingen niet goed kunt onthouden.
Je bent er natuurlijk nog vol van en dat is maar goed ook want dat bewijst de liefde van jou voor sandra.
hoewel het alweer 6 en halve week geleden is, is het eigenlijk nog maar kort, veeeeel te kort om dit alles een plaats in je leven te geven. Dat moet groeien. maar dit neemt natuurlijk niet weg dat dit een hele, hele moeilijke tijd voor je is, waarin het heel belangrijk is dat je je omringt met mensen die van je houden.
Leef verder voor Sandra, geniet straks en later van de mooie dingen in het leven, ook en juist voor Sandra.
Ze is niet meer hier, maar wel voor altijd, want zij heeft een speciale plek in je hart die je altijd zal koesteren.
Ze zal dus altijd bij je zijn.
ik wens je heel veel sterkte en liefde toe in deze moeilijke fase van jou leven.
Ik hoop dat sandra jou beschermengel is voor in de toekomst.
sylvia
- Anoniem
Geplaatst: 26-02-02 09:23
Bij ons ben je altijd welkom om even je verhaal te doen, even uit te huilen, en misschien over een tijdje ook wel eens om eens lekker te lachen.
Het is nog maar zo kort geleden dat Sandra ineens bij jullie weggerukt werd, dat het heel normaal is dat er voor jou nog niets anders is als verdriet. Dat is normaal, en het mag. Ondanks dat de wereld doordraait (onbegrijpelijk soms) en sommigen het misschien al vergeten lijken te zijn. Maar dat is niet zo hoor, er zullen alleen heel veel mensen zijn die bang zijn dat ze jullie nog meer verdriet doen, al is het maar door te vragen "hoe gaat het nu met je", of door te zeggen "ik mis haar ook zo erg". De mensen om je heen worden op een gegeven moment een beetje bang om er over te beginnen, omdat ze bang zijn om jullie daarmee pijn te doen, de wond opnieuw open te halen.
Dus begin er vooral zelf over als je wilt praten. Praat zo veel als je wilt, huil zo veel als je kunt, en lach als je voelt dat je het kan. Sandra zou het denk ik fijn vinden om jou weer te zien lachen. Ik weet bijna wel zeker dat jouw lachende koppie haar favoriete uitzicht was.
En als je voelt dat het allemaal heel verstikkend is, probeer dan eens wat mij altijd enorm helpt: rijd gewoon eens het veld / de polder in, gooi je auto/fiets/brommer aan de kant, kijk eens goed om je heen, en schreeuw de longen uit je lijf. Net zo lang zo hard schreeuwen tot je alleen nog maar kunt huilen. Dan een potje flink uitjanken, en vervolgens van de stilte om je heen genieten, de rust die dan over je heen komt..... Klinkt misschien heel raar, maar dat lucht echt enorm op. Schreeuw dus eens tegen de hele wereld hoe oneerlijk het is, dat het niet had gemogen, dat het fout is, en dat het zo'n pijn doet....
Je wilt het nu misschien nog niet horen, maar die ergste pijn zal langzaam verdwijnen. Dat wil niet zeggen dat je haar niet meer zult missen, maar het allerscherpste zal langzaam slijten. Hoe lang dat duurt, is niet te zeggen. Bij de een is het vrij snel en is dat na drie maanden al zover, de ander doet er jaren over. Maar hoe lang het ook duurt, wat overblijft, zijn schitterende herinneringen, van hoe mooi ze was, hoe lief, hoe jullie samen lachten.....
Dus lieve Wouter, denk niet dat de wereld om je heen jullie verdriet al is vergeten, ondanks dat ze gewoon doordraait. Er wordt met jullie meegeleefd, al schiet je daar geen reet mee op.
Maar die uitdrukking "achter de wolken, schijnt de zon", komt echt ergens vandaan. Of denk maar aan het onderschrift van 1 van de Bokkers hier: ook door een heel klein raampje, schijnt de zon.
Kom gerust nog eens bij ons langs op Bokt als je daar zin in hebt, we zullen het altijd fijn vinden om wat van je te horen.
Liefs, Sonja
- Desiree
-
- Berichten: 28760
- Geregistreerd: 23-01-01
- Woonplaats: Twente
Geplaatst: 26-02-02 10:27
