zefiros schreef:Wat vervelend dat jij je zo voelt. Waar ligt de behoefte van de dochters zelf? Ik zou vooral kijken waar je kind(eren) blij van wordt/worden. Een feestje geven gaat m.i. niet om "diegene terug vragen die jou vroeg" maar "je leukste vriendjes/vriendinnetjes uitnodigen voor een gezellige middag".
Al zouden ze voor de vorm wel worden uitgenodigd dan kunnen ze alsnog in de groep worden buiten gesloten.
Als je het volgend jaar anders wil zien voor je dochters of je merkt dat ze wel die behoefte hebben..zou ik kijken of je meer speeldates kan vinden/regelen op reguliere basis. Dus echt vriendje(s)/vriendinnetje(s) maken stimuleren. Dan krijg je vanzelf dat die elkaar voor feestjes willen uitnodigen.
Sommige kinderen hebben die sociale antennes vanzelf en andere hebben daar wat meer ervaring en support voor nodig.
Dit kan natuurlijk ook op de buurt of met kinderen uit de familie/vriendenkring.
Hier mee eens. Het maken van (meerdere) vrienden kost ook inzet en tijd. Voor kinderen die bijna naast school wonen en/of in een kinderrijke buurt is het maken van speelafspraken en dus ook het onderhouden van die sociale contacten makkelijker dan voor kinderen die wat meer afgelegen wonen. Dan kan het helpen als je het maken van speelafspraken als ouder stimuleert, door bijvoorbeeld 2x in de week te vragen of ze misschien iemand willen uitnodigen om te spelen?
Zeker bij een eerste speelafspraak kan het bij introverte of verlegen kinderen helpen als je als ouder ook opties aandraagt wat er gedaan kan worden, zeker als er dingen zijn die jouw eigen kinderen ook leuk vinden.
Bijvoorbeeld koekjes/cakes bakken en of versieren, iets knutselen (een bootje, vlieger, masker, poppetje, verzin het maar) of kleien, figuren vouwen of een armband maken, een kleurplaat uitprinten van iets wat ze leuk vinden. Houden ze van paarden, muziek of dansen? Samen naar de speeltuin, in de zandbak iets bouwen of als het sneeuwt in de sneeuw. Of houden ze misschien beide van skeeleren, hoepelen, steppen, vliegeren of een balspel?
Als de eerste speelafspraak gezellig was, is de kans groot dat er snel een tweede volgt en als er overlap is interesse kan van daaruit een hechte vriendschap ontstaan. Maar ook dan geldt dat je een vriendschap alleen kunt onderhouden door tijd in elkaar te investeren en als je maar heel zelden een speelafspraak maakt blijft dat lastig.
Vaak zijn daar toch minstens 2/3 speelafspraakjes (met hetzelfde kind) per maand voor nodig en bij kinderen die meerdere vriendschappen onderhouden kunnen dat dus zomaar 8 tot 12 of zelfs meer speelafspraken per maand zijn. Niet elk kind heeft hier behoefte aan of zin in. Dat kun je als ouder ook niet afdwingen. Het belangrijkste is wat je kind zelf wil, het maken van vrienden moet uiteindelijk vanuit het kind zelf komen en als ouder kun je hooguit proberen dit voor je kind zo makkelijk mogelijk te maken. Soms hebben ze gewoon wat ondersteuning of een klein duwtje in de rug nodig.
Bij een feestje kunnen er vaak maar een beperkt aantal kinderen worden uitgenodigd. En dat zijn dan vaak toch als eerste de kinderen waarmee het vaakst wordt gespeeld. Het tegenovergestelde gebeurt namelijk ook. Sommige kinderen zijn zo sociaal dat het ze lukt een ruime vriendenkring te onderhouden. Deze kinderen spreken soms ook gerust met meerdere kinderen tegelijk af. En dan worden ze soms ook elke maand voor een feestje uitgenodigd, maar dan is het niet altijd mogelijk om iedereen terug te vragen en dat kan vanuit dat kind ook moeilijk zijn.
Geplaatst: 08-12-25 17:29 
Omdat ik vier was en geen idee had of dit normaal was op de nieuwe school vroeg ik aan mijn moeder waarom ik niet zo'n mooie kaart kreeg. En de enige reden dat ik dit weet te vertellen is dat mijn moeder het talloze keren heeft opgerakeld. Ik stelde gewoon een vráág. En daar heeft zij jarenlang een heel ding van gemaakt. 
, maar de basis snap ik wel. Dus, ik zou er voor kiezen om een simpel gezellig kinderfeestje te houden en Efteling/gezinsuitje daar sowieso los van te zien.