Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-06-21 12:06

Geplaatst door de TopicStarter : 13-06-21 12:06

Gecondoleerd met je hond, 2 weken oud ook pas net dus het lijkt me niet gek dat je nog hartstikke van slag bent :knuffel:

**Geplaatst**: 13-06-21 12:18

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 13-06-21 12:18

Een overlijden van een geliefde, onafhankelijk van hoeveel benen/poten die heeft, hakt er altijd in. Vooral als dat onverwacht is. Een overlijden na een ziekbed wordt soms ervaren als een bevrijding en het verwerken daarvan is anders.

Ik heb op tweede Pinksterdag mogelijk iemand het leven gered. Ik denk er veel aan en ja, het laat je weer beseffen hoe eindig het leven is en dat je zoveel mogelijk moet genieten en dankbaar zijn voor wat je hebt en wat je kunt. Niets is meer vanzelfsprekend als je hebt kennis gemaakt met de andere kant.

**Geplaatst**: 13-06-21 12:50

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 13-06-21 12:50

Ik sta er regelmatig bij stil, en word ook verdrietig bij de gedachte, dat ik nog heel veel mensen ga verliezen in mijn leven en ik heb ook een ‘ angst’ alleen achter te gaan blijven. Ik ben de jongste in de familie. Broers, neven en nichten zijn allemaal ouder. Mijn partner is negen jaar ouder. Ook mijn schoonfamilie is iedereen ouder. Elke keer als er weer een begrafenis is in de familie ( oom of tante) besef ik mij steeds meer dat als je ouder wordt, je steeds meer verliezen gaat mee maken.

**Geplaatst**: 13-06-21 13:50

Geplaatst: 13-06-21 13:50

Babootje schreef:
Ik begin met 59 al langzaam tot de 'oudere garde' te behoren. ik denk er niet te veel over na. Ik sta midden in het leven, werk veel en heb daar ook veel plezier in. Net op mn 'oude dag' nog een vaste aanstelling voor onbepaalde tijd gekregen na jarenlang ZZPer te zijn geweest. Dat maakt dat ik me niet 'oud' voel denk ik.
Merk het ouder worden vooral aan mijn lijf; alles wordt wat strammer. Ik rijd op dit moment al een paar jaar niet meer, maar wil nog wel eens gaan opstappen.
Op mijn leeftijd word je ook wel vaker geconfronteerd met ziekte en overlijden. Vorig jaar is mijn moeder overleden door Corona en ben ik echt 'wees'. Langzaamaan verdwijnt je leven van vroeger zoals je het gewend was.

Constant alles uit het leven willen halen lijkt me heel vermoeiend. Stel je voor dat je oud wordt
Ik probeer er in ieder geval niet teveel over na te denken. Het leven is me te lief om te tobben.
Ik geloof wel in een leven na dit leven. Dat geeft ook wel weer een stukje rust.

Ik geloof ook in een eeuwig leven na dit leven.Daarom zie ik overlijden ook slechts als een overgang.Maar toch wel is iedere dag die ik nu krijg een speciaal geschenk en diezelfde dag komt niet meer terug,dus ik wil er iets goeds van maken.Carpe Diem is een motto van mij,maar dan wel alleen in overeenstemming met Gods wil.

**Geplaatst**: 15-06-21 23:28

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 15-06-21 23:28

Ik was vandaag in een hospice voor kinderen/ jong volwassenen. Hele jonge mensen die heel binnenkort komen te overlijden. Jonge kankerpatientjes die hun laatste dagen daar mogen slijten. Dan besef je in een keer pas echt dat alles relatief is.

**Geplaatst**: 16-06-21 00:46

Geplaatst: 16-06-21 00:46

Ik heb het veel te jong moeten “leren”.
Op 11-12 jaar zijn 2 klasgenoten gestorven. Eentje der van was ik al mee bevriend van op de kleuterklas.
En dit op 2 weken tijd…
Rond mijn 19de , 1 goede vriend en een kennis ook rond mijn leeftijd.
Niet veel later nog een vriendin en kennis die ook allebei zijn verongelukt.
Nog iemand waar ik veel tijd mee heb doorgebracht mocht niet ouder worden dan 30.

Rond mijn 24ste verloor ik echt de persoon die het beste in mij kon boven halen. En wanneer het moest mijn voetjes ook weer op de grond kreeg.

Ik moet nog 28 worden … ik leef ook echt met het gedacht : iedere dag kan de laatste zijn, geniet voor de volle 100%.

**Geplaatst**: 16-06-21 02:30

Re: Confronterend hoe eindig het leven is

Geplaatst: 16-06-21 02:30

Ik ben me hier al vanaf mijn 13 echt heel bewust van. Mijn vader, kerngezond, sporten veel. Rookte nooit dronk niet, ging mijn folderwijk doen omdat ik ziek in bed lag.
Hij kwam alleen nooit meer thuis, halverwege onwel geworden en we weten nogsteeds niet waar hij officieel aan is overleden.

Niemand in de omgeving snapte er iets van, hij was zelfs nog bij de dokter geweest een dag eerder voor zijn algemene checkup. 45 is hij geworden.

Sindsdien maak ik me niet meer zo druk om de toekomst, want het kan ook zo afgelopen zijn.

Nomineer dit bericht ×