Suzanne F. schreef:Daarom zeggen ze vaak ook; Geluk is pas zichtbaar als het voorbij is.
En als ik terugkijk gaat dat ook wel op. Als ik nu herinneringen ophaal van vroeger dan kan ik daar echt warm en blij van worden terwijl het toen zo normaal was. Oma leefde nog, mijn vader leefde nog, mijn ouders waren nog bij elkaar, we woonden prachtig, ik reed bij de jeugd met mijn lieve paard die toen nog leefde, ik volgde een geweldige opleiding, nog geen werkdruk van een drukke baan. Achteraf een onbezorgd leven. En toen nam ik alles voor lief. Dat is inmiddels wel anders maar dat heb ik moet leren. Vooral na een heel diep dal, een zware periode van jaren. Jammer dat dit vaak nodig is om het licht weer te leren zien. Maar ik waardeer nu veel meer en heel cliché ook de kleine dingen. Het vogeltje, de mooie bloem, stilstaan bij je zegeningen, werk, gezondheid etc.
Knuffel voor degenen die het nodig hebben.
Dit heb ik precies andersom.
Heb gewoon k.. kindertijd en jeugd gehad.
En juist nu als volwassenen, uiteraard met pieken en dalen, een fijn leven.
Daarom merk ik ook erg dat ik geniet van de kleine dingetjes. Spullen me niets zeggen, dat ik daar geen
waarde aan heb.
Dan lees ik bijvoorbeeld het minimalisatie topic en dan denk ik, wat zou ik nu eens weg kunnen gooien?
Nee niets... koop alleen dingen die ik ook echt nodig heb. En niet omdat het niet anders zou kunnen, maar de behoefte niet aan heb.
En dan hebben we natuurlijk de dieren, dat is letterlijk en figuurlijk wel rijk zijn natuurlijk.
Zou me wel echt verdrietig voelen als ik die niet meer zouden kunnen betalen.
Daar zit echt wel het geluks gevoel voor me in.
En aan de verzorgpaarden heb ik me als kindje dan ook al opgetrokken.
Zonder dieren kan ik niet gelukkig zijn, dat is wel zeker.