Bokt.nl

Joman schreef:

Boompje1985 schreef:

Dan moet je het ook een keer laten gebeuren dat het fout gaat. Laat hem maar "op zn bek gaan" dan voelt hij ook wat de gevolgen zijn. Als je alles blijft regelen dan komt hij er altijd mee weg. Oorzaak en gevolg. Mijn vriend is een ster in dingen uitstellen maar nadat ik op een gegeven moment niet meer ingreep heeft hij dat gauw afgeleerd.

Maar daar ben ik dus zelf ook de dupe van... Dan heb ik dus geen geschuurde vloer voordat de meubels erin komen, ik heb geen lenzenvloeistof, en ga zo maar door.

Vjestagirl schreef:

Je zou een gemeenschappelijke huishoudagenda kunnen hebben (digitaal bijvoorbeeld), waar je gewoon dingen in kunt zetten, met reminders etc. Dan kan je het er vervolgens over hebben wie het daadwerkelijk gaat regelen

Sizzle schreef:

Ik denk dat ik daar geen tolerantie voor zou hebben
Voordat er überhaupt een kind in de maak was hebben we uitgebreid besproken dat het een evenredige verdeling zou zijn. Had ik daar ook maar de geringste twijfel over gehad dan was er geen kind gekomen.
Vorig jaar trok het een tijd scheef omdat zijn baan meer uren verplichtte, na een paar maanden gaf ik aan dat ik het zo niet zag zitten en kort erna heeft hij toen opgezegd.

We hebben een gedeelde agenda, dus het argument wist ik niet gaat echt niet ip.

Bernoe schreef:

Als je letterlijk alleen zegt: "dit moet geregeld worden" dan snap ik dat ie het niet oppakt. Waarom vraag je niet gewoon letterlijk: "wil jij dit of dat doen?"
De ene persoon ziet klusjes nu eenmaal beter liggen dan een ander. En wat voor de ene schoon genoeg is, is voor een ander vies.

Geef je hem wel de kans om dingen op te pakken of te regelen? Laat je hem vrij in hoe hij dingen regelt? Wil niet zeggen dat dit bij jullie zo is, maar dit zie ik vaak gebeuren bij stellen. Je zegt dat je hem de kans geeft, maar toch regel je het uieindelijk zelf. Hij ondervindt dus ook nooit de problemen van iets dat niet geregeld is.

Verder wil ik je als tip meegeven om de boodschap anders te brengen. "Jij moet ook wat regelen/oppakken want ik moet zoveel zelf doen" klinkt heel anders dan " ik merk dat het me soms teveel geregel is, wil jij me helpen door bepaalde dingen op te pakken?" Probeer de boodschap te brengen vanuit het gevoel dat jij krijgt als hij niets regelt, ipv vanuit het feit dat hij niets regelt. Hou het bij jezelf.

Bij ons thuis is het ook zo dat ik meer doe dan mijn vriend. Puur omdat ik me eerder erger dan hem.
Ik denk altijd maar zo, als dit het enige is wat je te klagen hebt dan heb je niks te klagen!

Bernoe schreef:

Joman schreef:

Ja die hebben we. Hij vergeet er alleen in te schrijven en erin te kijken
Misschien ga ik voor een plan bord met to do’s. Waarbij ik het eigenlijk al irritant vind, dat ik dan alle to do’s moet bedenken. Maar oké. Ik moet ergens beginnen

JIJ gaat voor een planbord....
Gaat het daar niet mis? Jij beslist voor je man. Het zou moeten zijn WIJ gaan voor een planbord.

Bernoe schreef:

Als ik het zo lees heb je prima in de gaten waar het mis gaat

Als dit over mij zou gaan zou ik op een rustig moment met mn vriend gaan zitten en hem vertellen dat ik een probleem heb. Dat ik me soms zo erger aan hef feit dat hij de dingen niet uit zichzelf op pakt, dat ik niet meer in staat ben dit normaal te communiceren richting hem. En dat ik merk dat het steeds meer begint te wringen en dat ik bang ben dat het echt scheef loopt als er een kleine is.

Heb je hem al eens gevraagd hoe het kan dat hij de dingen niet zelf oppakt? Misschien heeft hij er gewoon moeite mee en kan jij hem daar weer mee helpen. En dan kan hij jou helpen relativeren als je je ergert.

Zet m op, door zoiets relatiefs kleins mag je niet je relatie laten verpesten!

xGoldenHero schreef:

Je hebt je man verwend Je doet veel te veel uit jezelf.
Spreek eens duidelijk af met elkaar wie welke dingen op zich neemt. Je kunt bijvoorbeeld één van die genoemde apps gebruiken oid.

Mijn man is ook ontzettend verwend geweest. Ik werkte toen ongeveer 55 uur met een baby, hond en paard en mijn man werkte 60 uur. Ik deed alles. Echt, alles. Maar dat kwam door mezelf. Ik gaf niks uit handen of pakte de taken weer op als mijn man het niet had gedaan. Maar uiteindelijk ging ik er bijna aan onderdoor. Ik ben toen 40 uur gaan werken, dat scheelt echt enorm.

Ik heb toen met mijn man afgesproken wie wat doet. Hij moet zijn eigen kleding van het werk wassen (zweterig en ontzettend vies werk). Hij regelt de administratie, en maakt elke avond de keuken schoon. Kookt in het weekend en doet elke zaterdag de boodschappen. Savonds is hij er voor ons kind en kan ik iets voor mezelf doen. En als ik terug ben brengen we haar samen naar bed.
Ook de tuin is voor hem. Ik doe dan weer de huishouding verder, overdag de hond en ik zorg overdag uiteraard voor ons kind.
Alle klusjes in/aan huis regel ik (schilder, klusjesman etc)

Maar met alleen afspreken was ik er natuurlijk niet. Zo hebben we een heel weekend zonder eten gezeten en moest hij een keer in zijn goede kleding naar zijn werk. En zo waren er genoeg dingetjes die niet goed gingen. En ik zet mezelf op te vreten, maar ik weigerde om het op te pakken.

Succes!

zonnebloem18 schreef:

Mijn man is net zo. Alles wat voor mij van belang is regel ik zelf. Als er opvang moet komen op een moment dat ik aan het werk ben (hij is dan altijd vrij) moet hij het zelf regelen. Als hij het vergeet heeft hij pech en gaat zijn uitje niet door.

Ik heb mezelf uiteindelijk afgevraagd wat meer energie kostte. Zelf iets regelen of gefrustreerd zijn omdat hij het niet doet.

De verhoudingen zijn zo wel scheef, maar ik was zo klaar met de ruzies en frustraties.

Het is ook geen onwil, het werkt in zijn hoofd gewoon anders.

Joman schreef:

Haha. Ja, hij zegt dat hij zo gewoon niet is en dat het een groot verschil is tussen ons. Lekker makkelijk dus. Heb ook gezegd, dat ik het vervelend vind, dat hij het blijkbaar prima vindt om mij met alles op te zadelen.

nynke55 schreef:

Mijn man is net zo, en ik kan het niet veranderen. Het enige wat hier helpt is tijdsafspraken maken,Dus: ga jij lenzenvloeistof bestellen? Wanneer ga je dat doen? En als die tijd afgelopen is hem vragen of hij het gedaan heeft. Ja, ik voel me af en toe net zijn moeder, maar dat is nog altijd beter dan me constant ergeren.