Bokt.nl

Jacquel schreef:

Ik kan ook behoorlijk in de stress schieten door een bumperklever. Onlangs las ik een truc om van zo iemand af te komen, en die bleek in 80% van de gevallen te werken. Dat is om je ruitensproeier aan te zetten, want dan komt dat water ook op de ruit van je achterligger terecht. De eerste keer dat ik die truc toepaste, zat ik echt te gieren van de lach toen de auto achter me ook de ruitenwissers moest aandoen. En vervolgens hield die afstand.

Storm schreef:

Goede tips Delphi, zo wilde ik het grotendeels ook aanpakken.

IHN, hoe kom ik bij zo iemand terecht?

Blussem schreef:

Ik schrik er eigenlijk best wel van dat mensen met zulke problemen gewoon achter het stuur stappen. Misschien is het wel verstandig om keer bij een psycholoog langs te gaan om aan dit probleem te werken en pas daarna weer achter het stuur te stappen. Lijk mij ook verstandiger dan om nu met van alles te gaan experimenteren waarbij afwachten is wat dit met je rijvaardigheden doet.

Menino schreef:

propranolol mag je wel slikken als je rijdt. Zorgt erooor dta je hartslag daalt maar je wel geconcentreerd blijft. Ik heb het tijdens mijn rij-examen gehad, en werkt als een tierelier.

Ik zou het zeker overwegen. Ik heb dat spul nu standaard in huis liggen en gebruikt het hoogstens 2x per jaar. Maar het feit dat ik het heb scheelt al enorm. Je kunt het via de huisarts krijgen .

Blue_Monday schreef:

Misschien zorgen dat je tijdens de spits in een leuk restaurant zit je met je kids? En dan in de rustige periode lekker op weg gaan? De reis duurt wel iets langer dan

LWDaisy schreef:

Ik heb nu ruim 10 jaar mijn rijbewijs, maar rij liever een uur om dan een snelweg te nemen. I feel you. Ik krijg ook paniekaanvallen. Als het echt moet, een snelweg, doe ik het wel hoor, en ik zit vooral te grienen en kan gewoon blijven verder rijden, maar ik wordt zooooo nerveus van dat andere verkeer. En ook inderdaad meer op onbekende wegen. Heel vervelend vooral als je een afrit moet hebben maar niet van rijstrook durft veranderen

Het gekke is - ik kan rijden. Ik heb autostrade gereden, zelfs nog met de rijschool. Ik kan rijden.
Maar ik wordt nerveus van mensen die hun pinker niet gebruiken, die afkappen, die plots remmen zonder reden, ... Ik vertrouw mezelf wel, maar hén niet.

Ik rij gewoon lekker rechts. Na een minuut of 10 ontspan ik, en ben ik helemaal mee met het verkeer en durf ik ook van rijstrook veranderen als degene voor mij trager rijdt om in te halen. In het begin van de autostrade gaat de radio bij mij volledig uit - ik wil stilte zodat ik me kan focussen. Maar eens ik ontspan, gaat die weer aan en zing ik lekker mee.

Ofwel wil ik een lege baan, ofwel wil ik file haha. En vooral géén regen!
Ooit eens door de sneeuw verrast geweest - heb er 3 uur over gedaan om thuis te geraken, zo traag reed ik. Mijn vriend lachte zich een ongeluk. De dagen erna ben ik met de bus gaan werken, tot de sneeuw weer weg was

Voor mijn vorige job moest is af en toe op opleiding, heel het land door. Ach, die spanning. Maar daardoor heb ik dus wel echt meer zelfvertrouwen gekregen.

Wij rijden (als het dan al mag hopelijk) in de herfst weer naar Spanje. Vorig jaar heeft mijn vriend die rit gereden met mij naast hem, dit jaar is het de bedoeling dat ik hem aflos. We hebben nu al afgesproken dat ik enkel overdag zal rijden, en niet in de bergen.

Ik heb ooit een ongeluk meegemaakt als passagier-zijnde. Klapband. Auto is aan mijn kant tegen de vangrail geklapt, we reden 90 km/u. Ik en de chauffeur waren prima in orde. Maar ik vond dat dus wel heel eng. Ik denk dat het bij mij daar aan ligt.

Ik heb geleerd mezelf een schop onder de kont te geven en te zeggen "je kan het - doe het dan ook".
Ik ben geen held op de baan, maar ik weet dat ik het wel kan. Als het moet. En vaak moet het niet, en kan ik het vermijden Ofwel rijdt er iemand anders, of ik rij om ofzo.


Probeer je vertrek goed te plannen.
Toen wij terug naar huis reden van Spanje hadden we dat niet zo snugger aangepakt --> 's nachts vertrokken, we zaten zo'n uur van de Pyreneeën. Die hebben we dus in de pikkedonker moeten doorkruisen, in de mist. Echt heel eng, dat vond zelfs mijn vriend, en die houdt enorm veel van autorijden. Zelfs hij was niet op zijn gemak toen.
Naar Spanje zijn we ook 's nachts vertrokken, maar dat was geen probleem, de Belgische wegen (hoe triest ze ook zijn) en de Franse autostrades zijn goed genoeg onderhouden om die probleemloos te nemen.
Probeer dus vooral overdag over die onbekende wegen te rijden

Storm schreef:

Dus wat zal ik doen? Een rustgevend pilletje halen bij de dokter voor onderweg naar Polen? Of therapie? Welke? Ik heb echt geen idee waar dit namelijk vandaan komt, graven in mijn verleden om de paniekaanvallen te onderzoeken? Heb ik eigenlijk niet zoveel zin in om eerlijk te zijn, maar ik wil er wel van af...

JorisDy schreef:

Ik heb ook toen die pilletjes gekregen voor mijn rijexamen en gelukkig de dag ervoor er eentje geprobeerd en ik was helemaal van de wereld daardoor. Hebben toen ook mijn les voor het examen eerder afgebroken, was echt niet verantwoord. Dag van het examen een halve genomen en dat ging goed. Pas dus op met die pilletjes! Niet iedereen reageert er het zelfde op en eerlijk gezegd vind ik het onverstandig vooral voor zo lange reis.