Bokt.nl

Gypsy schreef:

Maar wat maakt dan dat jij dit gevoel krijgt? Maken mensen echt nare opmerkingen?

Maflinger_S schreef:

Het gevoel dat je jezelf anders voor moet doen dan je bent, is niet leuk. Dat ben ik helemaal met je eens. Realiseer je wel dat je "pas" 1,5 maand op de manege komt, dus mensen moeten nog een beetje aan je wennen. En jij aan hun. Ze zijn wellicht een beetje benieuwd wie je bent en belangrijker nog, wat je kunt, qua paardrijden. Daarom kijken ze naar je als je rijdt en, ook dat is zeer menselijk, willen ze je misschien "helpen" als iets in hun ogen niet zo lekker gaat. Niet iedereen doet dat even handig en niet iedereen zit daarop te wachten.

Dat jij het liefst met iemand samen rijdt, moet je misschien een beetje loslaten. Niet iedereen zit daarop te wachten. De een zegt dat gewoon, de ander niet maar vraagt nooit eens of jij zin hebt om met haar of hem te rijden. Dan weet je in principe genoeg. Dat heeft meestal niks met jou als persoon te maken, maar wel met de voorkeuren van die persoon.

Het zou jammer zijn als je door de omstandigheden niet meer naar je bijrijdpaard zou gaan, want je klinkt alsof je dat helemaal leuk vindt. Ik zou zeggen: trek je eigen plan, geniet van je bijrijdpaard en van het feit dat je goed met de eigenaresse kunt opschieten.

Mocht het nou niet veranderen en je trekt het niet meer, dan is er altijd nog een optie om te stoppen met dit bijrijdpaard maar dat zou ik echt nu nog niet doen.

Overigens, nog iets om rekening mee te houden: je hebt sinds 1,5 maand een bijrijdpaard. Sinds een week of 4 zitten we in Nederland in een rare situatie waardoor mensen veel minder contact hebben met anderen. De manege/stal is voor veel mensen het enige uitje dat ze nog hebben en waar ze contact hebben met anderen. Deze situatie doet iets met iedereen, waardoor waarschijnlijk iedereen anders is dan gebruikelijk. De een wordt stiller, de ander wordt kribbig als je iets vraagt, de volgende bemoeit zich overal mee, gewoon omdat het kan. Dat heeft niets met jou te maken.

Kirania schreef:

Dit is echt niet gewoon puberaal (van jou of van hen), zo'n volk loopt echt overal en van alle leeftijden rond. Discriminatie en pesten, al is het een "mildere" vorm hier, zijn van alle leeftijden Dus ouder worden zal niks doen. Sommige mensen groeien gewoon echt nooit op, sommige wel.

Ken je andere mensen in de omgeving met paarden? Misschien als ze in de buurt zitten dat jullie eens samen kunnen gaan? Dit gedrag is de reden dat ik stallingen vermijd, een keer en nooit meer. Maar jij kunt niet zomaar verhuizen, natuurlijk.

ruitje schreef:

Ik herken dit. Op jouw leeftijd had ik dit ook. Voor mij was het ook erg lastig omdat ik op een pensionstal woonde, dus ik kon nooit eens gewoon naar mijn pony zonder dat ik een klant tegen kwam die even een praatje wilde maken. Dat was van hun uit goed bedoeld, maar als puber wilde ik gewoon alleen bij mijn pony zijn.

Ik heb een tijd met een zonnebril en een pet rondgelopen op jouw leeftijd, klinkt heel erg stom, maar daardoor had ik denk ik voor mezelf een ' houding' waardoor ik minder aangesproken werd.

Verder: Mensen kunnen je alleen teleurstellen als je iets van ze verwacht. Wat waren precies jouw verwachtingen? Hoe zou stal er voor jou ideaal gezien uitzien?

Kanzi schreef:

stroopkoek schreef:

Ook dan met dat meisje die mij alleen maar “oproept” als het haar uitkomt. Voor mij al voldoende dat ik me minder op mijn gemak voel.

Misschien verwacht je gewoon te veel van anderen?
Soms kan het al helpen om gewoon op andere tijden te gaan, als er andere mensen rondlopen.

Djali schreef:

Hoi TS dit is heel normaal denk ik hoor! Althans zo heb ik het als tiener ook ervaren, op meerdere stallen

Enerzijds kon je deel uitmaken van een super leuke paardenmeidengroep maar anderzijds werd je soms geconfronteerd met echt ronduit laag gedrag. Paarden-pubermeisjes zijn niet de minste

Ik vind het goed dat je het van jezelf kan benoemen dat je niet helemaal jezelf kan zijn op stal en dat jammer vindt. De volgende stap is om te proberen tóch lekker jezelf te zijn en niets te verwachten van je stalgenoten, maar gewoon lekker je ding te doen en genieten van je paard! Ben je met meerdere samen in de bak kan dit toch gewoon gezellig zijn of maak eens een buitenrit met wat oudere mensen.
Ik herinner mij nog goed dat er meiden waren die wat meer op de achtergrond bleven ipv mee in het 'groepje', maar daar werd net zo gezellig tegen gedaan hoor. En ze bleven gespaard van het nodige drama dus win-win als je jezelf een beetje op de achtergrond stelt, maak je er maar geen zorgen om.

Uiteindelijk zal een groot deel van deze meiden de komende jaren ook volledig stoppen met de hobby. En als jij wel in het paardenwereldje blijft, zal je later met veel verschillende leeftijden van stalgenoten te maken krijgen, want dan loopt het meer door elkaar, en val je toch ook net iets meer terug op jezelf.

Ik zou gewoon lekker genieten van de leuke dingen die je nu nog kan doen met leeftijdsgenoten, klikt het niet dan botst het, geniet gewoon van je paard en de mooie zomer die voor de deur staat!

Zertab schreef:

stroopkoek schreef:

Is het misschien een idee als ik het met de eigenaresse bespreek? Ik ken de eigenaresse al heel erg lang en ze is erg redelijk in dit soort dingen.

Zou ik niet doen. Wat wil je daar uit halen?
Om eerlijk te zijn is dit wat ik herken van de paardenwereld en daarom heb ik nooit écht in de wereld gezeten.

Poekkie schreef:

Moest ik dat meisje zijn, dan zou ik jou nu eigelijk gewoon vervelend vinden
Nee eerlijk, er zijn wel mensen waar ik graag mee samen rijd, zeker mjjn beste vrienden ofzo, maar zelfs van hen voel ik echt niet de behoefte om standaard af te spreken wanneer te rijden. En dat wil absoluut niet zeggen dat ik iemand afwijs, ik heb fijne stalgenoten. Maar soms wil je ook gewoon je eigen ding kunnen doen en geen 'verantwoording'af te hoeven leggen wanneer je naar je paard gaat rijden en met wie. En dat je voor je vrienden kiest ipv 'de nieuwe' van zodra die terug zijn, is toch enigszins logisch en toch helemaal niet slecht naar jou toe bedoeld.
Ik gok dat dat meisje zelfs geen flauw idee heeft van hoe diep je hierover nadenkt.

Rijd gewoon paard voor je eigen plezier ipv je onzekerheid als een soort innerlijke woede te projecteren op dat meisje. Dat ze zelf kiest wanneer ze rijd en met wie ze bij voorkeur afspreekt maakt haar echt geen slechte stalgenoot.

(Ik zie ook iemand voorstellen om anderen mee naar stal te nemen. Aangezien het een bijrijdpaard is, zou ik dat na de corona ook alleen maar doen na overleg met de eigenaresse. 95% is immers helemaal niet zo happig op extra bezoek en stalhouders vaak ook niet echt)

Faelynn schreef:

Ik herken het wel hoor TS, heb zelf inmiddels 8 jaar mijn eigen paard en op verschillende stallen gestaan. Eerste stal was klein en particulier, dus daar stond ik maar met 1 iemand anders en had ik nergens last van, toen was ik een jaar op 14.
2e stal was een prachtige stal, maar het type mensen waren even heel suf gezegd echt paardenmensen, had ontzettend het gevoel dat ze boven mij stonden en dat er ook wel veel geroddeld werd en gekeken naar elkaar, wie is de beste, wie heeft het mooiste paard, of oh kijk die kan echt nog niet rijden, zonder dat er iemand echt gemeen was hoor, maar het hele sfeertje was onprettig beetje zoals jij omschrijft. Ik had absoluut geen plezier meer in rijden, continue het gevoel dat ik niet mezelf kon zijn en niet echt de dingen met mijn paard kon doen die ik graag wou doen op mijn manier. Daar heb ik ongeveer 5 jaar gestaan uiteindelijk als nog. Mijn moeder heeft veel gedreigd met het paard verkopen omdat ik vaak niet wou gaan etc. Uiteindelijk heb ik verzocht te verhuizen naar een andere stal (probeerde dat al jaren, maar toen betaalde mijn moeder nog stalgeld aangezien ik nog op de middelbare zat, dus die had het laatste word natuurlijk ) Mijn moeder dacht dat verhuizen weinig zin had en dat ik inderdaad gewoon in de puber fase zat. Maar ook het paardenwelzijn werd met de jaren slechter op die stal, van hele naar halve dagen naar buiten, de paddocks werden in zessen gedeeld nadat er stallen bijgebouwd werden, uiteindelijk maar goed dat dit allemaal gebeurd is, want daardoor ging mijn moeder akkoord met een verhuizing naar een stal waar mijn paard veel meer naar buiten kon, omdat we merkten dat mijn paard niet gelukkig was met zo veel op stal staan.
Die verhuizing heeft ons beide zo goed gedaan. Ik sta nu al weer een aantal jaar op een stal met allemaal plezier ruiters, met recreatieve paarden, zo staan er 2 fjorden en 2 pony's van een jong meisje en nog wel wat onbekende rassen, meeste mensen zijn gepensioneerd of anders zijn de paarden wel gepensioneerd Echt heerlijk, iedereen doet lekker waar die zin in heeft, is vriendelijk, laat elkaar in hun waarde en helpt elkaar. We kunnen er soms zelfs om grappen dat ook niet iedereen een even mooi paard heeft, zo is eentje al 30+ en heeft gigantisch last van winderigheid, super smerig, maar komisch, op die andere stal was dat echt afgedaan als bah wat een vies paard en hier lachen we er om.
Inmiddels ga ik elke dag weer met veel plezier naar mijn paard, klieren we lekker aan, staan direct aan het bos dus kunnen heerlijke ritten maken, of soms gaan we zelfs gewoon wandelen ( op die andere stal was de vraag dan meteen of je paard kreupel was want waarom zou je anders gaan wandelen ipv rijden )
Intussen een lang verhaal geworden, maar ik denk dat het dus heel erg ook met het type stal te maken heeft en het type mensen dat bepaalde stallen aantrekken, over het algemeen is met geen van alle stallen iets mis, alleen sommige pas je beter tussen dan andere

Anoeska schreef:

Dit soort dingen liggen toch vaak meer aan je eigen onzekerheid dan aan het gedrag van anderen. Niet alleen bij de TS hoor, maar ook andere verhalen die ik in dit topic lees. Als ik ergens mezelf ben, dan is het wel op stal. Ik doe geen enkele moeite om aan 'maatstaven' van anderen te voldoen. Ik hou me lekker bezig met mijn paard, en de rest zoekt het maar uit.

Maar ik kan me wel goed voorstellen als je wat jonger bent, of gewoon niet zo stevig in je schoenen staat, dat dit lastiger is. Het is ook iets wat je een beetje moet leren; schijt hebben aan de hele wereld.

Het fijne van paardrijden is dat je het juist zo lekker in je eentje kan doen, je hebt niemand nodig. Dus laat alleen positieve aanvullingen toe. Als dat meisje niet enthousiast is, jammer dan . Je hebt een leuk (bijrij)paard, en de rest is bijzaak.

Djali schreef:

Ik zou gewoon naar stal gaan zonder af te spreken. Is er iemand, dan is het leuk voor je, en anders ben je lekker in alleen, ook leuk.

Dat meisje zou ik even laten voor wat het is, als het altijd eenrichtingsverkeer is, is ook niet leuk voor jou. Ik zou het ook echt niet persoonlijk nemen hoor, ieder persoon heeft zijn eigen ritme/schema als het om paarden gaat en elke keer afspreken lijkt me sowieso niet realistisch. Ga morgen gewoon naar stal en doe iets leuk!

Als je toch weer gaat piekeren probeer jezelf dan te denken aan de leuke dingen die je morgen met je paard gaat doen en vergeet even die andere meiden.

Poekkie schreef:

stroopkoek schreef:

Moest ik dat meisje zijn, dan zou ik jou nu eigelijk gewoon vervelend vinden
Nee eerlijk, er zijn wel mensen waar ik graag mee samen rijd, zeker mjjn beste vrienden ofzo, maar zelfs van hen voel ik echt niet de behoefte om standaard af te spreken wanneer te rijden. En dat wil absoluut niet zeggen dat ik iemand afwijs, ik heb fijne stalgenoten. Maar soms wil je ook gewoon je eigen ding kunnen doen en geen 'verantwoording'af te hoeven leggen wanneer je naar je paard gaat rijden en met wie. En dat je voor je vrienden kiest ipv 'de nieuwe' van zodra die terug zijn, is toch enigszins logisch en toch helemaal niet slecht naar jou toe bedoeld.
Ik gok dat dat meisje zelfs geen flauw idee heeft van hoe diep je hierover nadenkt.

Rijd gewoon paard voor je eigen plezier ipv je onzekerheid als een soort innerlijke woede te projecteren op dat meisje. Dat ze zelf kiest wanneer ze rijd en met wie ze bij voorkeur afspreekt maakt haar echt geen slechte stalgenoot.

(Ik zie ook iemand voorstellen om anderen mee naar stal te nemen. Aangezien het een bijrijdpaard is, zou ik dat na de corona ook alleen maar doen na overleg met de eigenaresse. 95% is immers helemaal niet zo happig op extra bezoek en stalhouders vaak ook niet echt)

Je vertelt het nu echt of dat ik iedere dag aan haar hoofd aan het jengelen ben of dat ze samen met mij wilt gaan rijden en ja dan snap ik dat dat vervelend kan zijn. Maar zo is het helemaal niet gegaan en gaat het ook niet.

Vanaf de kennismaking is zij er al bij geweest en er is vanuit haar/de eigenaresse voorgesteld of dat het leuk is om op dezelfde tijden op stal te zijn en dan eventueel samen te rijden. Eerst kwam het dan ook vanuit beide kanten, maar ik merkte op een gegeven moment dat het vooral ik was die het aan het vragen was. Daar ben ik eigenlijk al vrij snel dus ook al mee gestopt. Heel af en toe is het nu zo dat we met elkaar afspreken, maar het is jammer dat iemand je eerst nodig heeft en dan vervolgens als het maatje weer terug is links laat liggen. Als het maatje dan een keertje niet kan ben ik de volgende in de rij. Tuurlijk snap ik dat ze voor haar vriendin kiest, maar ik vind niet dat je mensen alleen maar kunt oppakken als het jou uitkomt en ik vind het jammer dat daarin groepen gevormd worden. Ze zijn verder niet verplicht om met mij om te gaan of iets, maar de manier waarop is niet hoe ik met (nieuwe) mensen omga.

Verder heb ik nergens geuit dat ik boos ben of iets in die richting op dit meisje, dus ik vind het knap dat je dat eruit kunt halen. Mijn topic gaat niet alleen over dit meisje, maar over de mensen op stal in het algemeen en in het wereldje van de paarden. Iedereen heeft daarin altijd wel wat te vinden en dan ook de behoefte om dit te delen en ja daar denk ik over na inderdaad, omdat je soms onvrijwillig iets persoonlijk aantrekt.