Bokt.nl

tengeltje11 schreef:

laat ze eens testen om te zien hoeveel ze voor zit op haar leeftijd.
als het verschil echt groot is,kan ik enkel speciaal onderwijs aanraden.

Suzanne F. schreef:

Ik denk dat je vooral zelf met je kind extra dingetjes moet gaan doen. Op school zal ze met het gewone programma meegaan en misschien wat extra werkjes krijgen maar verder niet. Je kan zelf met haar thuis gaan lezen of rekenen als ze dat leuk vindt.

ikkeniet schreef:

Mijn zoontje, van nu 10 jaar, is vanaf zijn geboorte heel vaak ziek geweest.
Is vanaf zijn 4e jaar naar school gegaan, eerste half jaar voor halve dagen.
Ook in 2ejaar vaak ziek geweest en iedere week 2 ochtenden naar het ziekenhuis toe voor extra therapie/ ondersteuning voor logo, ergo en fysiotherapie.
Die hebben we een extra jaar laten kleuteren, want leertechnisch kon hij het makkelijk aan, maar sociaal emotioneel weer niet.
In de zomervakantie heeft hij zichzelf leren lezen, en toen het herfstvakantie was was hij klaar met al het rekenwerk van groep 3.
Dus kreeg hij groep 4 rekenwerk aangeboden, en mocht hij meedoen met het schaken van groep 7-8.
Nu zit hij in groep 6, gaat iedere ochtend naar groep 7-8 toe om daar mee te rekenen.
Kan als de beste spellen, is de rest van de klas ver vooruit.
Leest hij alle mogelijke boeken die te maken hebben met uitvindingen,
zuigt alle informatie op die hij maar kan krijgen.
Als we willen kan hij een klas overslaan, maar sociaal emotioneel is het echt een groep 6 kind.
Hoewel hij een buitenbeentje blijft, zien de andere kinderen nu in zijn klas de meerwaarde van zijn kennis in bij projecten. En wordt hij op die manier weer geprikkeld om samen te werken.
Volgend schooljaar gaat hij een aantal blokken volgen op het middelbaar.
Dus als het in je kind zit, wordt het er echt wel uit gehaald.

Sammiex2000 schreef:

Ik onderschat zeker de problemen niet van kinderen die hun leeftijd ver voorop zijn en daardoor psychisch in de problemen raken hoor, maar ik zou wel een beetje oppassen. door er te veel aandacht aan te geven en ze bijvoorbeeld plus werk te geven, zet je ze ook een beetje in een uitzonderingspositie ten opzichte van de klas, waardoor ze zich ook buiten gesloten kunnen voelen. ik kreeg zelf ook vaak extra werkjes en werd dan snel uitgemaakt voor nerd. ook vond ik het wel eens fijn om gewoon klaar te zijn met mijn werk en dan iets leuks te doen, ik vond leren wel leuk, maar doordat ik de dingen vrij snel snapte en af had mocht ik dan als ik klaar was bijvoorbeeld een spelletje doen en zat ik totaal niet te wachten op een juf die met extra sommetjes kwam aanzetten omdat ik zo slim was. Ik zie ook in mijn familie, mijn nichtje heeft een beetje het zelfde, dat zij ook door de school extra wordt uitgedaagd, dit pluswerk ook heel goed doet, dan nog moeilijker werk krijgt en dan, op haar zesde, al heel perfectionistisch wordt en de lat heel hoog legt voor zichzelf. Ze voelt dat iedereen verwachtingen van haar heeft omdat ze slim is, dat is ook niet gezond. Ik denk vooral dat je ze niet te erg moet laten merken dat ze slimmer zijn dan gemiddeld

Saskia9 schreef:

Een tip, let goed op je kind. Kinderen kunnen zich onwijs snel aanpassen aan de klasgenootjes zodra ze merken dat de ontwikkeling van de klasgenootjes anders verloopt. Dit kan al ontzettend snel gaan. Let daarbij ook op hoe je kind zich thuis uit na school. Het hoeft absoluut geen problemen te geven, maar het kan wel. En wanneer ze gaan onderpresteren is het ontzettend moeilijk, maar per kind en school afhankelijk om daar weer richting aan te geven.

Blue_Eyes schreef:

Natuurlijk kun je dit bij school aangeven. Ga er alleen niet vanuit dat ze er ook iets mee doen. Het heeft me een paar jaar gekost voor ze het op school ook zagen bij mijn oudste En hoe harder ik het meldde, hoe harder de juf het bagatelliseerde. Inmiddels zit kindlief op haar 16e in 6VWO en gaat ze volgend jaar (bij leven en welzijn) naar de uni, dus het is toch wel goed gekomen.
Bij mijn tweede werd ik gelijk een stuk serieuzer genomen (goh ). Die zit nu in 2 Havo TTO, dus geen VWO, omdat ze even met heel andere dingen bezig is (zit nogal met zichzelf in de knoop). Is ook wel een ander kind dan haar zus.
Het zal niet altijd meevallen voor haar op school. Scholen zijn erop ingericht om kinderen te hepen die achterlopen, maar voorlopen is vaak toch een beetje een ondergeschoven kindje (no pun intended ). Probeer haar zelf te blijven uitdagen en prikkelen, ook met dingen waar ze nog niet zo goed in is (fysiek?).
Het zijn vaak wel uitdagingen, maar een 'slim kind' hebben is ook wel heel erg leuk. Veel succes en plezier!

superpony schreef:

Tja, herkenbaar bij mezelf en bij mijn zoon. Het hangt ook af van de school en wie er voor de klas staan. Geremd worden is niet goed, maar pushen ook niet.

Kijk het aan en vraag eventueel later een gesprek aan als je merkt dat het niet goed gaat. Zowel ik als mijn zoon waren op de kleuterschool gefrustreerd omdat we dingen niet mochten, ondanks montessori en dalton onderwijs.
Daarna pas je je aan en ga je andere dingen doen.

Ik vond later klieren en uitgaan leuker. Werd niet uitgedaagd en mocht ook niet doen wat ik wilde, dus dat is toen wat misgelopen.
Daarom hebben wij onze zoon veel meer vrij gelaten in zijn keuzes en behoefte's.

Pinda_Dipje schreef:

Ik zou lekker mijn mond houden en het de docenten zelf laten ondervinden of het om een ontwikkelingsvoorsprong of werkelijk begaafdheid gaat, daar krijg je dan na het 1e kwartaal vanzelf wel een terugkoppeling op. Speelt ook mee dat menig ouder die voor kennismaking de school binnenkomt, op voorhand al zegt dat zijn/haar kind een uitblinker is.

Wij hebben voor onze kinderen om die reden gekozen voor het jenaplan onderwijs, en bewust ons mond gehouden. Die zijn gewoon flexibeler in hun lesaanbod en laten een kind in mijn ervaring ook gemakkelijker op of afstromen.

chanicha schreef:

Onze kleinzoon is via school, wel op eigen kosten, getest.
Hij was dwars thuis en had last van tics maar ik moet zeggen dat sinds hij op de meeste vakken meer uitdaging krijgt dat volledig weg is.
Mijn dochter had expres niet gezegd waarom ze die test deden, alleen dat het voor school was.
Persoonlijk vind ik dat je op moet passen om zulke dingen uitbetaald spreken waar je kinderen bij zijn, je krijgt snel zoiets van ik ben beter dan jij.

Edit, laat haar vooral lekker kind zijn.

Vleddertje1 schreef:

Ik zou het eerst eens gewoon aankijken in de kleuterklas, mijn oudste kon alles wat je opnoemt ook al voor de 1e groep( zelfs al naam schrijven, letters benoemen) , maar bleek het toch best moeilijk te hebben in de klas met het sociale aspect...( verlegen en lastig samen spelen) daar dus haar energie ingestoken, had wel het voordeel dat het combi 1/2 was zodat ze wat meer uitdaging kreeg..is gewoon na 1,5 jaar kleuteren over gegaan ( vroege leerling) wel met voorsprong maar helemaal happy met haar klas/ vrienden en wat extra verdiepingswerk..vraag het gewoon na in je gesprekken op school( hoe leraar het ziet en of er zonodig meer uitdaging geboden kan worden..

AppleSter schreef:

Saskia9 schreef:

Een tip, let goed op je kind. Kinderen kunnen zich onwijs snel aanpassen aan de klasgenootjes zodra ze merken dat de ontwikkeling van de klasgenootjes anders verloopt. Dit kan al ontzettend snel gaan. Let daarbij ook op hoe je kind zich thuis uit na school. Het hoeft absoluut geen problemen te geven, maar het kan wel. En wanneer ze gaan onderpresteren is het ontzettend moeilijk, maar per kind en school afhankelijk om daar weer richting aan te geven.

Dit dus! Vooral meisjes kunnen zich heel snel aanpassen in een groep, ze hebben heel snel door dat ze anders zijn. Wij hadden onze oudste 2 met een ontwikkelingsvoorsprong (die we zelf “normaal” vonden) die we zonder het noemen van bijzonderheden op de plaatselijke dorpsschool hebben gedaan. Bij de oudste (jongen) ging dat op zich goed (hij zat in een combi 1/2) omdat hij de lesstof van een groep hoger kon meekijken) al “at” hij zijn nagels, mouwen van zijn kleding, potloden enzo op en was hij erg druk na school. Maar hij bleef zichzelf.
Zijn zusje paste zich vrijwel direct aan, gevolg; heel onzeker, lief en gemiddeld op school en extreem gefrustreerd thuis.
Hun jongste zusje kwam er op de speelzaal (helaas compleet andere juf dan de oudste 2 hadden) al achter dat ze op de speelzaal echt nog niet tot 10 mocht tellen of andere dingen mocht doen die ze al kon. En dus klapte ze volledig dicht, werd weer onzindelijk en de juf van de kleuterklas dacht dat ze autistisch was en een leerachterstand had...
Uiteindelijk is het weer goed gekomen, maar alleen door testen en de overstap naar fulltime hoogbegaafden onderwijs. Onze jongste is daar enorm opgebloeid maar heeft uiteindelijk groep 8 regulier gedaan, omdat er veel te weinig aandacht was voor de basisstof op hb onderwijs.

Als ik je wat tips mag geven; zoek een school uit die ervaring (en een duidelijk actieplan) en oog heeft voor kinderen met een ontwikkelingsvoorsprong. Vraag wat ze kunnen bieden en hoe ze de kinderen eruit pikken die wat extra aan de bovenkant nodig hebben. Vraag of er een Plusklas is. Het kan niet zo zijn dat je kind de eerste of enige is die met een ontwikkelingsvoorsprong op school komt, er zijn er altijd meer. Onze school had vóórdat onze kinderen erop kwamen geen kinderen met een ontwikkelingsvoorsprong gehad
Die waren er natuurlijk zeker wel; Ze zagen het gewoon niet. Hierdoor liep het mis op deze school voor onze kinderen. Ik denk dat als je een school hebt die aan de onder- én bovenkant wil kijken, je een hoop ellende kunt voorkomen. En dan maakt het niet uit of je kind een ontwikkelingsvoorsprong heeft of dat het misschien meer-/hoogbegaafd is. Het gaat erom dat het kind (op tijd) herkend wordt en het gevoel heeft dat het er mag zijn, ongeacht hoe snel (of traag) het leert of wat het wel/niet kan.

verootjoo schreef:

Blue_Eyes schreef:

Natuurlijk kun je dit bij school aangeven. Ga er alleen niet vanuit dat ze er ook iets mee doen. Het heeft me een paar jaar gekost voor ze het op school ook zagen bij mijn oudste En hoe harder ik het meldde, hoe harder de juf het bagatelliseerde.

Ik denk dat dat komt omdat zo’n 80% van de ouders van tevoren meldt dat hun kind voorloopt

Ik zou gewoon lekker naar school laten gaan en aankijken hoe het gaat. Deze dingen kan ze al erg goed en dat is mooi meegenomen maar er zijn nog zoveel andere dingen die ze moeten/kunnen leren op school Zoals omgang met andere kindjes, de juf, conflictjes oplossen, omgaan met het dagprogramma etc.
Als ze bovengemiddeld blijft presteren komt het er vast wel uit en kan je later nog een gesprek met de leerkracht aan gaan.

UK_eef schreef:

Heel eerlijk? Laat het los en geniet van je kind door haar kind te laten zijn.

In september dragen 30 ouders hun 'heel bijzondere, unieke, heeft-maatwerk-nodig kind' voor het eerst over aan de basisschool. En dan blijken de kinderen toch heel gemiddeld.

Als de docent ook iets opvalt (negatief of positief), zal hij/zij dit echt wel met je opnemen.

Voor nu, loslaten en genieten van je dochter.

Vleddertje1 schreef:

Dat zal toch echt ook liggen aan de school waarop het kind zit...ik deel deze ervaring nl helemaal niet...hier genoeg aandacht voor individuele ontwikkeling, maar belangrijkste genoeg aandacht voor psyche van het kind...voelt het zich op zn plek binnen de groep...

Ik heb liever dat mijn kind sociaal in de juiste groep zit zonder alles er uit te halen wat er in zit ( zo lang dat geen frustratie oplevert natuurlijk( extra uitdagend werk kan natuurlijk wel) dan dat het een groep( of 2) hoger mee gaat, daar prima het werk aan kan maar buiten de groep valt omdat het nu eenmaal veel jonger is..

Aranel schreef:

Ik zou voorzichtig zijn om het bij voorbaat al te melden, ook om wat verootjoo zegt; mensen vinden hun eigen kind vaak toch net even wat meer bijzonder dan die van een ander (en daar is niks mis mee!)

Je kunt bij het eerste gesprekje bij de juf natuurlijk wel tussen neus en lippen door zeggen dat je het idee hebt dat ze wat voorloopt, maar ook zou het juist fijn vinden als de juf van mijn kind onbevooroordeeld naar mijn kind kijkt:) Het kan ook onbewust hoge verwachtingen scheppen bij de juf.

MarliesV schreef:

Mijn nichtje liep ook voor toen ze naar school ging, slim kind, oudere broer, kon al haar naam en onze namen schrijven en simpele boekjes lezen voordat ze naar school ging.

Mijn zus heeft haar lekker naar school gedaan, we zien wel wat er van komt. Als ze meer nodig heeft, dan bieden ze dat haar aan. Maar ze hoeft niet, dat laatste is wel erg belangrijk.
Haar energie heeft ze ook nodig voor het sociale deel, zwemles, spelen enz. Niet alleen voor het lezen en schrijven.

Ze zit nu in groep 2 en leest AVI4 richting AVI5, tja, dat is inderdaad 2 leergangen hoger dan haar niveau 'gemiddeld' zou moeten zijn. Maar voor de rest gaat ze keurig mee in de klas en worden haar wat extra zaken aangeboden.
De aap maakt gerust een sudoku bijvoorbeeld of leest ons voor.

mirim schreef:

Maar de individuele ontwikkeling is dus vaak niet te zien, omdat het kind al razendsnel doorheeft dat de andere kinderen niet snappen wat hij/ zij bedoelt . Of heel anders speelt, hele andere dingen belangrijk vindt of leuk vindt.
En zich daarom maar gaat aanpassen of afzonderen .
En dan heet het kind niet sociaalvaardig.
Er gaat in het jonge brein van een hoogbegaafd kind of kind met een voorsprong zoveel om en daar zal op geanticipeerd moeten worden.
Het is aan de ouders om er voor te zorgen dat het kind zoveel mogelijk handvaten krijgt om op school gelukkig te kunnen zijn .
Waarom gaan mensen er altijd maar van uit dat kinderen gelukkig zijn als ze veel vriendjes hebben , lekker in de groep liggen ?
Het kind is misschien wel veel gelukkiger als het mag leren wat hij/ zij wil , een vriendje of vriendinnetje heeft buiten school om.
Het kind zal er niet gelukkig uit zien op school....school kan wel eens een heel groot drama zijn.
Maar datzelfde kind is tijdens de weekenden en tijdens vakanties misschien wel heel gelukkig en blij.
Ik kan jullie wel vertellen dat dat voor ouders enorm frustrerend is. En leg dat dan ook maar eens uit aan de leraar. Die zien nu eenmaal alleen maar een ongelukkig kind, zonder vriendjes en niet- meekomend in de klas. En ook deze leraar zit met de handen in het haar want die wil het kind ook het liefst blij en lekker meekomend zien.
Dus staan er twee mensen gefrustreerd tegenover elkaar die beiden het kind blij en gelukkig willen zien, maar het soms beiden niet voor elkaar krijgen binnen dit schoolsysteem .

Mijn raad aan de TS zou zijn : bespreek met de leerkracht jouw bevindingen , het gedrag van jouw kind thuis en houdt het contact met de leerkracht goed. Je bent nu eenmaal afhankelijk van ze en als net goed is willen jullie beiden het beste voor het kind.

shirleyp schreef:

Het is zeker verstandig om dit aan te geven bij de basisschool, zodat de leerkrachten extra alert zijn op eventueel aanpassingsgedrag. Er zijn in de onderbouw legio mogelijkheden om kinderen met een ontwikkelingsvoorsprong uit te dagen.

En we praten bij kleuters bewust over een ontwikkelingsvoorsprong, het kan zeker nog bijtrekken. Hoewel ik hetgeen dat jij opnoemt wel op een aanzienlijke voorsprong vind wijzen. Bespreek het met de school en houd het kind goed in de gaten.

@Blue_eyes, jammer dat het zo gelopen is op de basisschool bij jouw dochter. Ik weet dat de tijden al flink veranderd zijn. Er is veel meer aandacht voor de uitschieters naar de bovenkant en de bijbehorende leerlingprofielen. Veel stichtingen en scholen hebben een opgeleide specialist begaafdheid. Het gaat nog niet altijd perfect, maar aandacht voor deze leerlingen is er zeker.

Resistance schreef:

Vooral niet over hebben. Je dochter is namelijk 3,5 jaar oud. Ja, ze is slim. So what? Daar kan ze nu nog niets mee. Die tests heeft ze niets aan. Waar ze wel iets aan heeft is lekker kind zijn zonder dat er al vanalles verwacht wordt. Want ook als je dénkt dat je nog niets van haar verwacht, kan zij wel dat gevoel krijgen als er overal verteld wordt over haar zogenaamde voorsprong. Het zegt nu nog niets; je weet niet hoe ze zich ontwikkeld.

Om het even: mijn ouders hebben al 30 jaar een pianoschool. Wekelijks komen er 70 kinderen over de vloer (nu even niet, haha), en er zijn maar wát ouders die erg graag vertellen over alle talenten en voorsprongen van hun kind. Alles leuk en aardig, maar als het dan toch tegenvalt is de teleurstelling zo groot. Niet bij het kind hoor, maar wel bij de ouder die toch verteld heeft wat haar kind allemaal wel niet kan en het kind het toch nog even niet blijkt te kunnen of willen. Laat je kind lekker kind zijn. Wellicht dat ze nu met hulp een puzzel van 250 stukjes kan maken, maar probeer dat nou alsjeblieft eens niet te labelen.

Dat labelen haalt namelijk ook weinig uit. Mijn broer en zus zijn ontzettend slim. Hebben zichzelf allebei op hun derde leren lezen, broer kende op zijn dertiende alle programmeertalen omdat 'ie die zichzelf geleerd had en is nu prijswinnend filmmaker op basis van al dat gecomputer, zus sloeg op het vwo OP EIGEN KEUZE 2 klassen over en haalde toch alles cum laude zonder naar school te gaan aangezien ze violiste in de jong talentklas was, en uiteindelijk na haar master arts geworden.

Beiden zijn nooit getest op iets. Ouders hebben nooit gepusht, verwacht of te koop gelopen met wat ze allemaal konden. Toen de basisschool aan hen vroeg of broer toch een klasje over wilde slaan, hebben ze het aan hemzelf gevraagd, en aangezien 'ie dat niet wilde gebeurde het niet. Laat je kind lekker en probeer niet al je verwachtingen te bevestigen door middel van tests. Laat je kind je verrassen met wat het later allemaal gaat doen en wat het bereikt, en echt waar: dat gaat een stuk beter als er geen druk op wordt gelegd.

kwita schreef:

Tja hier ook zo een kindje, maar kijk er ook mee uit ze zijn nog zo kwetsbaar....mijn tante had 3 van zulke kinderen en met de slimste is het bijna mis gegaan. dus pas op inmiddels heeft hij diverse titels voor zijn naam maar zijn slimheid is ook tevens zijn valkuil...toen als kind maar ook nu als volwassen man!.
Het advies wat hij mij gaf laat ze wel kind zijn op de vlakken die hun ook nodig hebben die tijd is onvervangbaar! ( mijn zoontje 3,5 leest dezelfde boekjes als zijn zus met bijna 7, en dan niet onthouden en opdreunen maar echt zelf lezen woord voor woord) Zus is een gematigde lezer en normaal begaafd. Soms vind ik het wel eng op de psz past hij niet tussen de groep ,ik hoop dat hij wel in zijn klasje past als hij 4 is.gelukkig heb je dan instroom&1&2 bij elkaar maar tja ik houd mijn hart vast.

mirim schreef:

Een goeie raad die wij ooit kregen was : Loop achter je kind aan, begeleidt en vang op.
Pushen is nooit goed, maar het kind niet laten zijn wie hij is is minstens zo slecht.

Anne. schreef:

De kleuterklas is er toch om te socializen? Leren met elkaar omgaan en leren hoe ‘school’ werkt. Ze leren er wat kleine dingetjes, maar dat is het grote doel niet.
Ook hele slimme kindjes moeten om leren gaan met anderen, vriendjes maken en vooral lekker spelen. Misschien zelfs nog wel meer dan anderen?

Als je het idee hebt dat ze uitdaging gaat missen, kun je dat eventueel thuis bieden. Wanneer je dat nu al op school gaat vragen, wordt ze losgeweekt van de groep en dat is wat je op deze leeftijd nog even wilt voorkomen denk ik.
(Sociale ontwikkeling gaat dan nog even boven individuele leerdoelen, die omschakeling komt in groep 3 wel )

SillyB schreef:

@Ts het belangrijkste is dat je kindje nog goed in het vel zit. Als er echt onrust komt of vervelend gedrag dan kun je op zoek naar meer (of juist minder) uitdaging maar als alles goed gaat zou ik er weinig poeha van maken.
op 3,5 jaar staan de meesten namelijk te trappelen om naar school te gaan, en ik denk dat mijn dochtertje van 3,5 op dit moment ook veel kan van wat jij noemt
Maar ik heb wel gezien aan mijn zoontje die juist sociaal en motorisch heel vaardig is, dat ze dat lezen en puzzelen heel snel inhalen. Maar dat, ook voor een sociaal heel ontwikkeld manneke, die nieuwe processen in zo'n grote klas wel effe binnenkomen.

Wat school betreft heb je vaak een 10 min gesprek na een aantal weken. Dan kun je samen plan de campagne maken. Soms komt het voor dat ze groep 1 overslaan en meteen meedoen met de werkjes van groep 2.

mrs_ed schreef:

hier ervaringsdeskundige, kind heeft 1,2 jaar gekleuterd en toen naar groep 3 gegaan. Ze is een heerlijk bijdehandje dat sociaal (gelukkig) heel goed mee kan komen. Een klasgenoot met voorsprong is een muurbloempje en heeft het ondanks dat ze harder gaat qua leren, veel zwaarder.

Mijn advies: kijk vooral naar de sociale ontwikkeling van je kind. Als je een (of 2) goede juffen treft, kijken die echt wel naar de interesses van je kind en zullen ze haar langzaam wat meer gaan testen en uitdagen. Maar als ouder moet je vooral kijken naar hoe je kind het doet en hoe ze in haar vel zit. Pas als dat misgaat, hoef je in te grijpen. Komt ze blij thuis? Heeft ze het naar haar zin op school? Hoe valt ze in de groep? En hou vinger aan de pols bij de juffen (of evt meester ) of ze in de gaten hebben dat ze misschien wat meer uitdaging nodig heeft.

Wij hebben gemerkt dat de kleuterjuffen het enorm leuk vonden om onze dochter meer uitdaging te bieden. Dat ging niet om alvast leren lezen of rekenen, maar vooral kennis in de breedte aanbieden. Dus als het thema's dino's was en ze merkten dat DL interesse kreeg in vulkanen, kreeg zij stof over magma en hoe de aarde in elkaar zat enz. enz. Als je een juf treft die dit goed aanpakt, is er niet zoveel aan de hand. Maar dat merk je vanzelf gaande het jaar.

Ik lees adviezen over zelf dingen aan haar leren. Pas daarmee op: je kunt dingen verkeerd aanleren waardoor je kind op school later problemen krijgt. Onze dochter kon ook al lezen (had ze zichzelf aangeleerd) en werd daardoor in groep 3 af en toe dwars als ze opdrachten van de juf kreeg waarvan ZIJ vond dat het anders moest haha. Ze vond ook dat ze alles al moest kunnen en als iets niet in een keer goed ging raakte ze gefrustreerd. We hebben dit met haar en juf besproken, juf heeft haar aanpak iets aangepast en nu gaat het super! De perfecte school of perfecte aanpak bestaat niet, maar je kunt wel degelijk het gesprek aangaan als je ziet dat je kind ergens ongelukkig van wordt.
Voor nu: vooral lekker laten spelen!

superpony schreef:

Ik lees veel verschillende reacties en adviezen, maar geen kind en situatie is haast gelijk.

Het hangt er echt enorm vanaf hoe de onderwijzer ermee om zal gaan. Dan is het ook belangrijk hoe je er als ouder mee omgaat en hoe daarnaast dat onderlinge contact ook is. Sluiten ouders en onderwijs op elkaar aan of hebben ze een totaal ander beeld en idee erbij??

Kind zijn, spelen, sociaal contact etc is belangrijk, maar gaat niet altijd vanzelf. Zeker als een kind niet op zijn of haar plek zit, kan het echt frustraties geven.

Ja, kinderen kunnen zich snel aanpassen en een rol gaan spelen, maar dat kan behoorlijk vermoeiend zijn.

In Nederland is het heel erg; als je met je kop boven het maaiveld uitsteekt, hakken we hem eraf. Maar iedereen is uniek en slimmer zijn of sneller ontwikkelen moet gewoon kunnen. Als iemand niet zo goed kan meekomen, wordt dat al geheel normaal gevonden.

En zelfs met spelen en sociaal contact kan het echt problemen geven als je het niet begeleid als een kindje echt veel slimmer en sneller is.
Ik kon bijv heel jong goed dammen en wilde dat met een vriendinnetje doen. Zij vond het niet leuk om dat met mij te doen, want ze kon dat niveau niet aan.
En dat was met meer dingen zo. Samen een boekje lezen met een vriendinnetje, bladerde ik te snel door.
En later als een leraar iets aan het uitleggen was, raakte ik snel verveeld. Het ging te langzaam en als mensen dan ook nog eens vragen stelde, snapte je gewoon niet dat ze het nog steeds niet begrepen.

Ook al speelde ik graag met barbies, was samen spelen toch veel lastiger. Je woordenkeuze, gedachte gang en spel zijn compleet anders. Ik vond dingen snel onzin.

Sjong schreef:

Je kan niet meer doen dan volgen. Mijn zoon begon in december op de basisschool en las toen al kleine boekjes. Toen hij 1 jaar op school zat las hij Joris en de geheimzinnige toverdrank,( dus de december er na) maar ik kreeg van de juf extra woordjes mee om te lezen omdat mijn zoon dat niet zou kunnen. Hij moest namelijk lijstjes lezen als bak, zak, kak, pak etc. Het eerste lijstje las hij dan foutloos maar daarna had hij er geen zin meer in.
Ik vind het heel lastig omdat je zelf gezien wordt als ouder die haar kind overschat. Mijn zoon werd echt niet begrepen en daar heeft hij nu ( als 14 jarige) nog steeds last van.

Lindor92 schreef:

Het is zeker goed om dit aan te geven bij de school. Ik werk in de kinderopvang en heb dit ook mee gemaakt. Ook met ouders die zich daar best wel zorgen over maakten. Wij hebben daarom vanuit het kdv een warme overdracht gedaan met school en ouders. Er wordt gewoon goed naar het kind gekeken en zo nodig stroomt zij sneller door naar groep 2.

Ook op het kdv gaven wij dit kind extra uitdaging, omdat de puzzels en activiteiten van de peuters te makkelijk waren.