Bokt.nl

Nagano schreef:

Wennii schreef:

Bij ons was het als mijn moeder haar wegbracht huilen, gillen, krijsen, omaaaaa omaaaaa. Dat ging ook gewoon eigenlijk niet. Maar daar was ze wel 's ochtends voor school, dus was toch echt wel de bedoeling.
Ik heb toen gezegd ik breng haar wel een week naar school om zelf te zien hoe dat ging. En... geen centje pijn. Liep zelf de klas in naar haar stoel, ik erachteraan, dikke knuffel en een kus, even zwaaien voor het raam en klaar.
Mijn moeder bracht haar de week erna weer, draaaaaama.

Terwijl mijn moeder toch ook zelf aangaf dat ze wilde dat ze naar school ging, toch zei haar energie anders Nou wil ik niet perse zeggen dat dat bij op dat moment ook perse anders is dan je zelf denkt, maar misschien zou je het wel een paar keer kunnen proberen hoe het gaat als oma haar naar school brengt.... Gewoon om te checken...

hebben we gedaan met oma ze doet het dan niet alleen bij mij

Askja schreef:

Nagano schreef:

hebben we gedaan met oma ze doet het dan niet alleen bij mij

Dan weet je toch genoeg?
Non-verbale communicatie doet veel hoor ...

verootjoo schreef:

Askja schreef:

Dan weet je toch genoeg?
Non-verbale communicatie doet veel hoor ...

Hoeft niet zo te zijn hoor. Vaak laten kinderen hun ware emoties alleen zien als het heel veilig is. Bij de eigen moeder dus.
Bij elke ander schikken ze zich dan gewoon naar hoe het is en lijken ze dus ‘normaal’ te doen. Maar dat maakt de stress niet minder, en kost juist enorm veel energie omdat ze dan niet al hun emoties kunnen uiten.

Citaat:

Ik zou op zoek naar een school waar ze dat begrijpen en waar ze daar mee om kunnen gaan. Je ziet dat meer bij dalton/montessori/vrije scholen dat ze meer kijken naar het kind zelf. Maar kan ook op reguliere scholen.

Nagano schreef:

Mijn dochtertje is een kindje die het heel fijn vind om alleen te spelen en is ook heel snel geprikkeld dit heeft ze van haar geboorte af al ( is met 29,5 weken geboren ) ook wil ze het liefst bij mij zijn en zegt dit dus ook elke dag
Ze moeten haar op school van me aftrekken om weg te gaan
Ik zit met mijn handen in het haar
van hoe lukt het mij om haar fijn naar school te laten gaan
Wie heeft er tips of hoe hebben jullie dit gedaan

Liefs
van een moeder die het even niet meer weet

Askja schreef:

Misschien zit daar dan de oplossing? Buiten school om zorgen dat ze meer tijd doorbrengt met andere mensen zoals oma en papa, en minder met mama. Dus ook echt mama er niet bij op die momenten. En dat een beetje opbouwen.

Ik kan me voorstellen dat het voor de juf lastig is om hier iets mee te doen. Ze heeft nog 27 andere kinderen onder haar hoede tenslotte...

egnie schreef:

Tja hoe vervelend ook het is kennelijk iets tussen mama en dochter. Tuurlijk zal de vroeggeboorte erbij meespelen, maar kinderen hebben meer door en zijn niet gek.

Mama weet dat ze gaat huilen en dat geeft bij mama ook stress. Je gaat mij niet vertellen dat het niet zo is. Je gaat zelf ook met een "zere" buik naar school. Misschien dat oma of papa de aankomende tijd haar naar school kan brengen.

Kinderen moeten gewoon wennen. School is echt een heftig iets voor een kind, zeker met een continurooster wat nu helemaal in is. Halve dagen kan een optie zijn echter hier een slim kind die daarna dus niet de middagen naar school wilde want hij hoefde dat niet. Dus hier gaan ze direct hele dagen. De jongste vindt het ook niet altijd leuk, maar ja het leven is niet altijd leuk ik moet ook wel dingen doen die ik niet leuk vind. We kunnen de "nare" dingen wel uit de weg gaan maar daar worden onze kinderen in de toekomst niet leuker van. Het leven is nou eenmaal zo dat bepaalde dingen gedaan moeten worden.

Mijn advies is een gesprek op school met de uitleg van bindingsangst. Krijgt ze nog therapie/begeleiding daarvoor? Degene kan dan mooi de school uitleggen hoe en wat. De meeste juffen willen best wel, maar ze kunnen niet de hele tijd met 1 kindje bezig zijn. Zeker niet als er 28 in totaal in de klas zitten.

Ik snap jou TS ook wel. Een vroeggeboren kindje is natuurlijk een heel ander begin dan een voldragen zwangerschap. Er zullen waarschijnlijk veel zorgen zijn en zijn geweest. Misschien dat je er diep van binnen meer moeite mee hebt om haar los te laten. Ik heb normale zwangerschappen gehad en ik vind het verschrikkelijk toen ze 4 werden en naar school gingen.

Sterkte en hopelijk vind je een oplossing die voor jullie werkt

verootjoo schreef:

Askja schreef:

Misschien zit daar dan de oplossing? Buiten school om zorgen dat ze meer tijd doorbrengt met andere mensen zoals oma en papa, en minder met mama. Dus ook echt mama er niet bij op die momenten. En dat een beetje opbouwen.

Ik kan me voorstellen dat het voor de juf lastig is om hier iets mee te doen. Ze heeft nog 27 andere kinderen onder haar hoede tenslotte...

Voor een hoogsensitive prematuur geboren kind lijkt me dat misschien wel funest voor de hechting/vertrouwen Als het kind er duidelijk nog niet aan toe is gedwongen loswerken van de belangrijkste hechtpersoon Maar dan vergelijk ik het puur met mijn eigen kind en ik weet niet hoe TS haar kind is.

Askja schreef:

verootjoo schreef:

Hoeft niet zo te zijn hoor. Vaak laten kinderen hun ware emoties alleen zien als het heel veilig is. Bij de eigen moeder dus.
Bij elke ander schikken ze zich dan gewoon naar hoe het is en lijken ze dus ‘normaal’ te doen. Maar dat maakt de stress niet minder, en kost juist enorm veel energie omdat ze dan niet al hun emoties kunnen uiten.

Oma is toch neem ik aan ook veilig?