heb ik de keuze gemaakt weer te gaan studeren, en zeven jaar later heb ik ook daadwerkelijk de overstap gemaakt: weer helemaal onderaan beginnen in een nieuw vakgebied. Niet omdat ik mijn oude werk niet leuk vond, maar de omstandigheden waarin ik mijn oude werk moest uitvoeren werden alleen maar slechter en dat zag ik me echt niet tot mijn zeventigste doen. Ik had het wel geweldig gevonden om mijn hele leven te kunnen blijven groeien in mijn oude vak, maar heb me daar nooit op vastgepind. Ik ben geen one-trick pony. Ik was wel ook een veiligheidszoeker, maar ik ben trots op de stappen die ik daarin heb gezet. Maar realiseer je wel: ook als je daarin grote stappen zou zetten, dan zou jij misschien niet gelukkig worden als zelfstandige. Daar moet je in je keuzes dan wel rekening mee houden. En: in hoeverre ben je bereid om dingen waar je nu blij mee bent op te geven voor iets waar je in de toekomst misschien blijer van zou worden - ook al weet je dat nu nog niet zeker? Dat loslaten is wel een bewuste keuze.
Edit: in je verhaal lees ik niet dat je je werk niet leuk vindt of dat je er geen voldoening uit krijgt. Je hebt geen last van financiële malaise. Waar voel je de druk om om je heen te kijken dan? Komt die uit jezelf of komt die van buitenaf omdat je denkt dat er andere verwachtingen van je zijn?
Je geeft aan dat je misschien niet eens voor de zorg gekozen had als je nu opnieuw je studie zou kiezen. Wat zou je wel kiezen?
. Ik ben juist wel breed opgeleid, maar had voor veel functies dan weer niet genoeg kennis en ervaring. Ik ben nu bezig met opleiding tot cranio sacraal therapeut, en wil hier wel mee verder. Misschien naast mijn baan, misschien op termijn ook helemaal voor mezelf. Ik heb het op zich best naar mijn zin maar zie mezelf hier ook niet zitten tot mijn pensioen, en heb geen doorgroei mogelijkheden

)