Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-11-19 13:02

Geplaatst: 23-11-19 13:02

Hoi TS. allereerst veel sterkte toegewenst.

Ik herken veel in je verhaal. Het zoeken naar validatie en het gevoel nooit goed genoeg te zijn voor een ander heb ik ook jarenlang geleefd. Het opkroppen, je eigen gevoelens die er van jezelf eigenlijk niet mogen zijn, omdat jouw problemen niet belangrijk genoeg voelen.

Daarom is het allereerste wat ik je wil meegeven het volgende: Jij mag er zeker wezen, en jouw gevoelens en geluk zijn net zo belangrijk als ieder ander! Iedereen heeft zijn eigen dingen, maar dat maakt jouw situatie nooit minder belangrijk. Zolang jij jezelf niet waardeert, zul je die validatie blijven zoeken.

Je geeft ook aan dat er redenen zijn. opgroeien met narcistische ouders lijkt mij ook zeker iets waar je eerder hulp bij had moeten krijgen, omdat dit absoluut niet makkelijk is voor een kind.

Daarom raad ik je toch aan weer een psycholoog te gaan zoeken, om hier beter mee te kunnen omgaan en vooral jezelf weer gelukkig te voelen, en jezelf te waarderen.

Voor mij is de eerste stap de psycholoog geweest. Ook bij mijn eerste psycholoog ging het niet zo lekker en na dit besproken te hebben heb ik doorgezocht naar een ander. Dit kan zo'n vreselijk groot verschil maken. Ze prikte dwars door me heen en wist precies wanneer iets misschien te veel werd of wanneer het nog niet de tijd was om bepaalde zaken te bespreken.

Uiteindelijk heeft EMDR me geholpen door toch meer zaken in perspectief te plaatsen en de emotie uit veel zaken te halen. Daarnaast heeft cognitieve gedragstherapie geholpen om de gedachtes om te zetten naar realistische gedachtes.

Met oog op het lichamelijke deel sloeg het bij mij op mijn spieren en hoofdpijn. Hiervoor heb ik ook een aparte therapie gehad die gericht was op mindfullness. Dit hielp mij lichaam weer ontspannen en lichaam en geest in balans te brengen.

Zo heeft dit voor mij gewerkt, en voor iedereen werkt het anders. Er zijn veel manieren om hiermee aan de slag te gaan. Ga daarom eens naar de huisarts en Bespreek het eens. Via je huisarts kun je de juiste verwijzing krijgen en dan een psycholoog uitzoeken waar je je comfortabel bij zal voelen. (Zelf heb ik vooraf me goed ingelezen, foto's van de psycholoog en praktijken bekeken en zo een psycholoog gevonden waar ik al een heel goed gevoel bij had).

Heel veel sterkte en een dikke knuffel!

**Geplaatst**: 23-11-19 13:09

Geplaatst: 23-11-19 13:09

AylaL schreef:
Cayenne schreef:
Lieve TS, ik herken je gevoel. Iedereen zegt van je te houden en je te nemen zoals je bent.
Dat weet je zelf ook ergens wel, maar je VOELT het niet.
Het is dan net alsof er een glazen wand tussen jou en je gevoel staat. Het bereikt je gewoon niet in je hart.
Bij mij is wel een angststoornis geconstateerd overigens en het is ook redelijk duidelijk waar het vandaan komt, maar de oplossing is nog niet gevonden.
Mijn man snapt het gelukkig wel heel goed omdat hij mijn verleden kent.
Je bent niet alleen!

Dankjewel Cayenne! Ik probeer mijn vriend ook weleens uit te leggen over mijn ouders en hoe het "achter de gordijnen" er heel anders aantoe ging en gaat maar ik wil niet dat hij ongelukkig gaat worden omdat ik dat ben. En hij ziet mijn ouders ook nog vaak genoeg en ik wil niet dat hij dan frustratie opbouwt naar ze doordat ik vertel over alle dingen die er zijn gebeurd.

Geef hem een boek over narcisme en dat betekend niet dat hij je ouders niet meer wil zien maar zeker meer begrip voor jou en voor de situatie waar je inzit/uitkomt zodat hij je nog beter kan begrijpen.

**Geplaatst**: 23-11-19 13:56

Geplaatst: 23-11-19 13:56

AylaL schreef:
Cayenne schreef:
Lieve TS, ik herken je gevoel. Iedereen zegt van je te houden en je te nemen zoals je bent.
Dat weet je zelf ook ergens wel, maar je VOELT het niet.
Het is dan net alsof er een glazen wand tussen jou en je gevoel staat. Het bereikt je gewoon niet in je hart.
Bij mij is wel een angststoornis geconstateerd overigens en het is ook redelijk duidelijk waar het vandaan komt, maar de oplossing is nog niet gevonden.
Mijn man snapt het gelukkig wel heel goed omdat hij mijn verleden kent.
Je bent niet alleen!

Dankjewel Cayenne! Ik probeer mijn vriend ook weleens uit te leggen over mijn ouders en hoe het "achter de gordijnen" er heel anders aantoe ging en gaat maar ik wil niet dat hij ongelukkig gaat worden omdat ik dat ben. En hij ziet mijn ouders ook nog vaak genoeg en ik wil niet dat hij dan frustratie opbouwt naar ze doordat ik vertel over alle dingen die er zijn gebeurd.

Dit "schipperen" herken ik.
"....en ik wilde wel, dat ik er eerder mee gestopt was!" - moraal van deze opmerking: het schipperen is niet ECHT goed voor jezelf, maar het is wel een manier om veilig te blijven.
En omdat veiligheid belangrijk is (je hebt al wonden genoeg, of nu ja - teveel) ben ik het "te lang" blijven doen.

Wat ik bedoel met schipperen: aan de ene kant is er de realiteit achter de gordijnen en een leuk plaatje voor de buitenwereld.
(Ik heb een tijd rondgelopen met het gevoel 'dat er twee werelden waren'.)
Ten eerste is dat een groot nadeel: 'de mensen' zien het leuke plaatje en jij kan makkelijk worden afgedaan als zeur, of aansteller etc.
Maar dat die twee "werelden" bestaan, of dat de buitenwereld voor de gek worden gehouden is een feit.
Niet meer verdoezelen dan strikt noodzakelijk...!!!!

Het is ook heel lief 'dat jij niet wil dat hij frustraties opbouwt naar jouw ouders'.
Waarschijnlijk valt dit mee, hij heeft niet de onderliggende wonden.
En denkbaar dat als hij de houding heeft dat jouw gevoel er toe doet, zullen ze zich meer gedragen volgens het mooie plaatje voor de buitenwereld.
Maar helaas: ze hebben jou pijn gedaan en helaas: dat is zo.
Dat jij niet wil dat hij acuut verhaal gaat halen, ruzie gaat trappen: prima (want daar komt maar ellende van: ze erkennen hun aandeel in het probleem toch niet).
Maar vertel wel als je ouders er niet bij zijn hoe het zit, wat jouw ervaringen zijn!!

En ook heel lief dat jij niet wil dat hij ongelukkig wordt omdat jij het bent.
Maar dat hoeft ook niet!
Mijn recept: 'beloon' iedere poging van hem om jou op te vrolijken. Liefst natuurlijk met blij worden, lukt dat niet, zeg dat je het lief vindt. Of zeg 'houd me vast, ik moet huilen'.
En net zoals de oefening van de 5 zintuigen: zoek wat allemaal helpt om jou op te vrolijken. Wandelen, lieve woorden, grapjes, serieuze gesprekken, lachfilms, sporten - noem maar op.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-11-19 14:10

Geplaatst door de TopicStarter : 23-11-19 14:10

@linge_ dankje! Ik weet inprincipe wat ik allemaal moet doen en voelen en me beter te voelen (hulp zoeken bij iemand die er verstand van heeft) maar wat ik bijvoorbeeld heel lang heb gehad waarom ik geen hulp zocht was omdat ik altijd het gevoel had dat ik maar overdrijf. Ik heb een lange tijd gedacht dat bijna iedereen zich wel zoals ik voelde todat ik dit aan een goeie vriendin heb verteld.
Maar telkens blijft de onderliggende gedachte van of het wel ernstig genoeg is om hulp te zoeken of dat ik niet overdrijf enz.

@janneke2 met die twee verschillende "werelden" heb ik een tijdje inderdaad heel veel moeite mee gehad. Daar heb ik me nu bij neergelegd en bij mijn moeder waar het het ergste is ben ik ook weggegaan. Ik zie haar nu 1 a 2 keer in de maand en dit is prima voor mij.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-11-19 14:11

Re: Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Geplaatst door de TopicStarter : 23-11-19 14:11

@bigone dat is een handige tip die ik inderdaad wel kan toepassen. Het is namelijk nogal moeilijk om het zelf uit te leggen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-11-19 16:31

Re: Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Geplaatst door de TopicStarter : 25-11-19 16:31

Ik heb voor vrijdag een afspraak bij de dokter staan, de eerste stap is al gemaakt!

Nomineer dit bericht ×