Alleen zijn.

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
Ibbel

Berichten: 51728
Geregistreerd: 01-09-04
Woonplaats: West-Veluwe

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 17:31

Asciugamano schreef:
Tja, ben je verplicht? Wat / hoeveel hebben ze voor jou betekent, in jouw leven?
Als je ze nooit zag, waarom zou je dan voor hen ' moeten' zorgen? ;)


Omdat de overheid heeft bedacht dat dat moet om de zorg in de toekomst betaalbaar (en uberhaupt uitvoerbaar) te houden.

BigOne
Berichten: 42890
Geregistreerd: 03-08-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 17:41

Asciugamano schreef:
Tja, ben je verplicht? Wat / hoeveel hebben ze voor jou betekent, in jouw leven?
Als je ze nooit zag, waarom zou je dan voor hen ' moeten' zorgen? ;)


Dan is er in het gezin/opvoeding wel heel veel mis gegaan.

Kaitlyn

Berichten: 10487
Geregistreerd: 04-06-06
Woonplaats: NRW

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 17:49

Ibbel schreef:
Asciugamano schreef:
Tja, ben je verplicht? Wat / hoeveel hebben ze voor jou betekent, in jouw leven?
Als je ze nooit zag, waarom zou je dan voor hen ' moeten' zorgen? ;)


Omdat de overheid heeft bedacht dat dat moet om de zorg in de toekomst betaalbaar (en uberhaupt uitvoerbaar) te houden.


Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.

Ibbel

Berichten: 51728
Geregistreerd: 01-09-04
Woonplaats: West-Veluwe

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 17:51

Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.


Sorry om je uit de droom te helpen, zelfs buren worden geacht mantelzorg te verlenen. Aan totaal onbekenden dus.

MoniqueT

Berichten: 8897
Geregistreerd: 08-08-03
Woonplaats: Macisvenda, Spanje

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 17:53

Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.


Dat is wel een hele harde uitspraak. Er zijn heel veel mensen ongewild kinderloos.

Ik vind niet dat je dan als nichtje automatisch verplicht bent om je verantwoordelijk te voelen voor hun oude dag. Dat hangt vooral af van de band die je je hele leven al met hen hebt. Ik merk dat mijn peettante het steeds moeilijker vind dat veel mensen om haar heen wegvallen. Ze is de enige uit het gezin van mijn moeder die nog leeft (van de 10). Er zijn vele neven en nichten en ze heeft zelf kinderen. Maar toch zoek ik haar regelmatig op, gewoon omdat ik haar lief vind en weet dat ze het fijn vindt als ik kom.

Ik denk dat ik de enige ben, maar zij heeft mij ook regelmatig gesteund toen ik het nodig had. Ik kan me voorstellen dat het twee kanten opwerkt in het geval van de topicstarter.
Laatst bijgewerkt door MoniqueT op 22-10-19 17:58, in het totaal 1 keer bewerkt

elnienjo

Berichten: 9541
Geregistreerd: 22-05-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 17:57

Ibbel schreef:
Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.


Sorry om je uit de droom te helpen, zelfs buren worden geacht mantelzorg te verlenen. Aan totaal onbekenden dus.

Dat hoef je niet te doen natuurlijk. De meeste mensen hebben het druk genoeg met hun eigen leven. Een keer een boodschap meenemen kan natuurlijk vaak best, maar structureel helpen is wel veel gevraagd.

Kaitlyn

Berichten: 10487
Geregistreerd: 04-06-06
Woonplaats: NRW

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 18:07

Ibbel schreef:
Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.


Sorry om je uit de droom te helpen, zelfs buren worden geacht mantelzorg te verlenen. Aan totaal onbekenden dus.


Ik dacht het toch echt niet. :')
Voordat ik mijn buurvrouw toch ging helpen...

Asciugamano
Berichten: 5856
Geregistreerd: 19-12-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:17

Ibbel schreef:
Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.


Sorry om je uit de droom te helpen, zelfs buren worden geacht mantelzorg te verlenen. Aan totaal onbekenden dus.

Ja leuk verhaal maar dat staat natuurlijk nergens. Niemand die dat verplicht is. En al helemaal niet met kennissen of familieleden waar je niet(s) veel mee hebt.

Asciugamano
Berichten: 5856
Geregistreerd: 19-12-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:19

MoniqueT schreef:
Kaitlyn schreef:
Voor je ouders misschien, maar niet voor ooms en tantes. Hadden ze zelf maar kinderen moeten krijgen.


Dat is wel een hele harde uitspraak. Er zijn heel veel mensen ongewild kinderloos.

Ik vind niet dat je dan als nichtje automatisch verplicht bent om je verantwoordelijk te voelen voor hun oude dag. Dat hangt vooral af van de band die je je hele leven al met hen hebt. Ik merk dat mijn peettante het steeds moeilijker vind dat veel mensen om haar heen wegvallen. Ze is de enige uit het gezin van mijn moeder die nog leeft (van de 10). Er zijn vele neven en nichten en ze heeft zelf kinderen. Maar toch zoek ik haar regelmatig op, gewoon omdat ik haar lief vind en weet dat ze het fijn vindt als ik kom.

Ik denk dat ik de enige ben, maar zij heeft mij ook regelmatig gesteund toen ik het nodig had. Ik kan me voorstellen dat het twee kanten opwerkt in het geval van de topicstarter.

Dat is een ander verhaal!
Ik zou niet eens wíllen dat familieleden me kwamen helpen als ze dat zelf niet leuk zouden vinden!

Anoniem

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:35

Zullen we even terug naar ts waar het gaat om een gehandicapte broer? En niet (alleen) om oude ooms/tantes?

Tieme
Berichten: 5207
Geregistreerd: 16-03-06
Woonplaats: Zeeland

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:36

Ibbel schreef:
Asciugamano schreef:
Tja, ben je verplicht? Wat / hoeveel hebben ze voor jou betekent, in jouw leven?
Als je ze nooit zag, waarom zou je dan voor hen ' moeten' zorgen? ;)


Omdat de overheid heeft bedacht dat dat moet om de zorg in de toekomst betaalbaar (en uberhaupt uitvoerbaar) te houden.


Onzin. Niemand kan je dit verplichten.

Tieme
Berichten: 5207
Geregistreerd: 16-03-06
Woonplaats: Zeeland

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:39

Ibbel schreef:
Sorry om je uit de droom te helpen, zelfs buren worden geacht mantelzorg te verlenen. Aan totaal onbekenden dus.


Ook niet waar. Kan gevraagd worden maar als je niet wil dan is er niks aan de hand. Hetzelfde met kinderen die hun ouders/familie niet willen of kunnen helpen.
Bij bijv intake van thuiszorg wordt het wel gevraagd maar als ze dit niet willen dan krijgen mensen alsnog gewoon professionele zorg.

Tieme
Berichten: 5207
Geregistreerd: 16-03-06
Woonplaats: Zeeland

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:44

Ontopic:
TS: verhaal is grotendeels herkenbaar. Het alleen zijn/voelen dan. Alleen om feesten en in familie terwijl iedereen gesetteld lijkt te zijn.
Ik heb er m'n kinderwens niet voor aan de kant geschoven. Ik heb ervoor gekozen. Alleenstaande moeder te worden. Heb 2 kinderen en ben nog steeds ontzettend blij met m'n keuze en met m'n kinderen.
Ik heb altijd zo gedacht: een relatie kun je bij wijze van spreken nog op je 80e krijgen, daar zit geen leeftijdsgrens aan. Aan het krijgen van kinderen wel.

Voor je broer: woont hij in een instelling of nog thuis? Zijn er wel al dingen geregeld en vast gelegd voor wanneer er wat met je ouders gebeurd?

Mungbean

Berichten: 36467
Geregistreerd: 21-04-06

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:48

Zo‘n sluimerende dreiging van de zorg voor den broer lijkt me inderdaad behoorlijk heftig. Ik heb helaas geen advies voor je :(:)

Oehlala
Berichten: 4970
Geregistreerd: 02-08-09
Woonplaats: On my horse!

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:53

kunnen we de hele discussie over wegkwijnende ouderen en mantelzorgers weglaten, dat is niet de discussie die hier thuishoort.

TS, je verwoordt het heel mooi en ik denk dat er met jouw heel veel mensen in eenzelfde situatie zitten. ik heb geen tips voor je, maar wil je wel sterkte wensen op de momenten dat je dat nodig hebt.

Thioro

Berichten: 4264
Geregistreerd: 10-05-09
Woonplaats: France

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 19:59

Herkenbaar TS, hier (bijna) dezelfde situatie.
Vrienden zijn gesetteld,huisje boompje beestje, iedereen kinderen, jongere broertje heeft ondertussen ook kinderen. Collega's krijgen kinderen, oude studiegenoten hebben kinderen én ondertussen carrière gemaakt.
En ik sta erbij en kijk er naar: hòe dan.
Ja ook mooi betaalde baan en kan perfect m'n eigen boontjes doppen maar stiekem verveel ik me steendood. Nu net wat erger door een recente verhuizing en bijgevolg ontbrekend sociaal leven maar ook daarvoor met wel rijkgevuld sociaal leven kon het steken dat ik in the end toch altijd gewoon alleen thuiskwam.
Op familiefeesten de eeuwige vraag wanneer ik nu eens met een vriend kom aanzetten, moeder die op kleinkinderen zit te wachten etc etc.
Ik weet niet echt wat ik er mee moet.

Bij jou komen de zorgen voor je familieleden er nog boven op. Nu zijn daar wel vangnetten voor maar het is volledig begrijpelijk dat je oa daarvoor gewoon een steun en toeverlaat zou willen.

Ik heb geen advies voor je, maar herken voor een groot deel wel je gevoel.

BarbaLala

Berichten: 9962
Geregistreerd: 13-11-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-10-19 20:02

elnienjo schreef:
bigone schreef:
Nadat mijn moeder, een oom en beide schoonouders in een tehuis hebben gezeten en ik daar vijftien jaar rond heb gelopen zie je inderdaad ouderen waar niemand komt, niet op de verjaardag of speciale dingetjes, die verdrietig kijken wanneer anderen wel de volle aandacht van familie hebben, dan snap je het wegkwijnen. En leuk is anders.
Het feit dat jij niets met familie is helaas een trend die je steeds meer ziet, individualisme viert hoogtij in de huidige maatschappij.
En die mensen in verpleegtehuizen en achter de geraniums hebben heel vaak familie maar die staan pas op de stoep wanneer er wat te halen valt.

Dat zijn mensen die verwachtingen hebben omdat ze wellicht geinvesteerd hebben in familiebanden maar teleurgesteld raken als die familie het laat afweten als ze zorg nodig krijgen. Als je zelfverkozen alleen bent dan heb je ook die verwachtingen niet.


Danku ElNienjo! :)

Typisch dat er direct weer een negatief waarde-oordeel klaar staat met daarachter ouderwets gedachtegoed. En er ook direct vanuit gegaan wordt dat iemand met een andere mening bepaalde ervaring of kennis niet heeft.

Gini
Berichten: 19056
Geregistreerd: 18-10-06
Woonplaats: Belgje

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-19 11:59

Wat mij soms helpt in zulke gevallen is relativeren. Wanneer men zich alleen voelt, gaat men een relatie zeer snel romantiseren. Men ziet de partner als een onvoorwaardelijke steun en toeverlaat die er altijd is op het juiste moment wanneer je hem nodig hebt en die dan waarschijnlijk ook nog exact de juiste dingen weet te zeggen en te doen.

Een partner is echter ook gewoon maar een mens en een relatie brengt ook specifieke issues met zich mee die je als single niet hebt. Er is daarin geen beter of slechter. En natuurlijk mag je best eens een keer weemoedig zijn omwille van de dingen die je niet hebt, maar het is zonde om het je levensgeluk te laten bepalen.

Het is niet omdat je geen liefdespartner hebt, dat je er alleen voor staat. Alleen zijn we zo voorgeprogrammeerd om dat wel te denken. (Je ziet het al door de hulp van tantes 'anders' te noemen. Hoezo? Hulp is hulp toch?)

Carlijn101
Berichten: 4909
Geregistreerd: 25-08-05
Woonplaats: Eindhoven

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-10-19 12:08

Ook hier een vergelijkbare situatie.

34, alleenstaand (al lang), met een wat verwaterde kinderwens, en ook duidelijk dat ik dit niet alleen wil.

Inmiddels door schade en schande wijs geworden, er ook grotendeels vrede mee dat ik geen relatie heb, dit lijkt gewoon niet helemaal te passen. (Mocht er op wonderbaarlijke wijze ineens iemand voorbij komen waardoor dit veranderd, zou ik er wel nog voor open staan).

Marja, de kinderwens komt hiermee ook te vervallen, alleen wil ik niet..

Ik kan je verhaal en eenzaamheid dan ook helemaal begrijpen, zelf merk ik het vooral in leuke dingen doen. Ik ben dol op weekendjes/dagjes weg, uit eten gaan etc. Maar ik mis eigenlijk een vast persoon om dit mee te doen. Familie feesten probeer ik inmiddels zelfs te ontwijken omdat ik altijd de enige ben die zonder partner komt.. en weer die vragen erover.

Dit is niet hoe ik als jong meisje, mijn leven voor me heb gezien..

Te, Ik heb helaas geen leuke opbeurende woorden voor je. Alleen dat ik je gevoel hierin volledig begrijp!

Wendy15

Berichten: 11504
Geregistreerd: 18-09-04
Woonplaats: Texel

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-19 00:15

Herkenbaar. 30 jaar en single. Geen broers en zussen. Ouders al wat op leeftijd en kwakkelende gezondheid. Deze zomer vlak na elkaar opa en oma waar ik heel hecht mee was verloren. En de vriendengroep aardig uitgedund omdat je in moeilijke tijden er wel achter komt wie er voor je is en wie niet. Valt niet mee. En ook het besef dat als mijn ouders iets overkomt alles op mij terechtkomt. Ik heb daarom mijn ouders gevraagd hun wensen op te schrijven en te zorgen dat alle belangrijke documenten ed op orde zijn. Dat hoef ik nu niet in te zien maar het geeft rust te weten dat als er iets gebeurd ik een startpunt heb kwa regelen.

superpony
Berichten: 26713
Geregistreerd: 25-02-05

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-19 01:47

Wow, schrik van reacties. Maar het is vaak makkelijk oordelen voor een ander. Je staat niet in TS haar schoenen en voelt niet wat zij voelt.

Mijn broer was zwaar gehandicapt en woonde thuis. Ik leerde mijn man kennen toen ik 19 was en toen was mijn broer 16.
Mijn vader werd ziek en overleed, dus er viel een vaste verzorger weg. Mijn man heeft toen vanzelf sprekend ook een rol op zich genomen.
Onze zoon is geboren toen wij tijdelijk bij mijn moeder en broer woonden om te helpen en omdat mijn moeder en ik ook samen werkten.

Mijn broer zou niet oud worden, maar werd dat wel en dus werd mijn moeder ook ouder en ouder. De zaak is verkocht en zo verzorgde zij hem dagelijks. Alleen overdag ging hij naar dagbesteding.

De zorg gaat steeds meer achteruit en het wordt steeds moeilijker om voorzieningen te krijgen en hulp. Wij hebben veel uit eigen zak betaald om hem te kunnen blijven verzorgen en overal mee naartoe te nemen.
Wij hebben een tijdje verder weg gewoond, maar dat werkte niet, dus zijn we weer vlakbij gaan wonen om te helpen. Waar mijn moeder nog steeds het meeste zelf deed en ook zonder externe hulp.

Mijn moeder en ik waren samen wettelijke vertegenwoordigers.

Toen mijn moeder geopereerd moest worden, heeft ze dat uitgesteld tot er voor hem een plek was in een logeer huis. Ons huis was niet aangepast en mijn moeder wilde graag in eigen huis herstellen. Wij kwamen dagelijks bij mijn broer en het is echt hartverscheurend wat je daar ziet en hoort. Er zitten echt mensen "weggestopt" waar echt niemand meer naar om kijkt. Misschien dat mensen denken dat een gehandicaot iemand daar niks van mee krijgt, maar geloof me. Zeker in de huidige tijd krijgen ze dan echt te weinig aandacht en komen amper de deur uit behalve een evt dagbesteding.

Wij waren al druk bezig met een toekomst plannen en gingen er vanuit dat mijn broer bij ons zou komen wonen. Dus dan moet je een aangepast huis. Het is NOOIT in ons opgekomen om dat niet te doen. Maar het was voor mijn moeder nog heel moeilijk om dat los te gaan laten. Zelfs onze zoon nam mijn broer mee ergens heen uit eigen vrije wil en voor het plezier samen. Zeker toen hij een rijbewijs had, was hij super trots dat hij zelf met hem op pad kon. En hij kon hem dan ook voeren bijv.
In 2017 overleed hij vrij onverwacht. Hij was 39 en mijn moeder 73.

Nee, ik ben niet alleen, maar snap je heel goed TS. Mensen hebben geen idee. Ik was misschien niemand iets verplicht en mijn man al helemaal niet, maar we wilden nooit anders en zijn altijd overal samen naartoe gegaan.

Ja, we zijn echt in een diep gat gevallen. Je hele toekomst is anders zonder hem, dus we moesten eigen wensen maken voor onszelf. We zijn nog weinig weg geweest qua uitstapjes, omdat het een hele zware tijd was.
Het eerste jaar is voorbij gevlogen in een waas en 2e jaar kwam het besef. Nu inmiddels een huis gekocht naar onze wensen en dromen. En weer een dagje weg gepland met zoon en zijn vriendin.

Realistisch gezien, is dit de beste volgorde voor mijn broer die dan mijn moeder niet hoeft te missen en mijn moeder heeft nog een iets makkelijkere oude dag. Maar het gemis is echt heel groot.

Ik had dus alles al jaren geleden geregeld en kon alle zaken voor mijn broer sowieso regelen.

Mijn moeder is nu 76 en als zij overlijdt zie ik daar best tegenop. Ja, je bent als kind alleen en moet alles zelf regelen. Huis moet leeg etc. Veel zal vanwege mijn lijf op mijn man en zoon komen. Weiger is alles te regelen, kloppen ze bij mijn zoon aan, dus zadel ik hem ermee op.

Het is verstandig om alles op tijd te regelen en te bespreken. Maar luister vooral naar jezelf. Mijn oom en tante waren wel altijd betrokken en woonden dichtbij, maar mijn oom zei ook een keer; je moet je eigen leve leiden en je broer is niet jullie probleem.
Maar dat maak ik toch echt zelf wel uit. Mis hem vreselijk en had liever wel voor hem gezorgd.

Pandora2
Berichten: 20417
Geregistreerd: 04-01-13
Woonplaats: Belgie

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-19 08:58

Been there, done that.
Ik ben ook alleen , geen broers of zussen.
Mijn man is 8 jaar geleden overleden.
Mijn moeder toen ik 21 was.
Mijn vader was zwaar gehandicapt en is vorig jaar overleden.

In theorie is het allemaal relatief '' mooi ''en '' logisch '', de praktijk viel ( en valt nog steeds ) vies tegen.

TS, je mag mij altijd pb sturen. Ik weet zo ongeveer hoe je je voelt...

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-19 09:53

Superpony en pandora wat ontzettend heftig allemaal ;( word er even stil van.

En TS, ik begrijp het echt heel goed dat je je angstig voelt. En wat minder gelukkig bent met hoe de dingen gaan.

Ik vind zelf ook dat je dertiger-jaren best confronterend kunnen zijn omdat je van sommige dingen (al dan niet ten onrechte) gaat denken dat het niet meer kan, de kans voorbij is etc.

Maar ik wil je toch een hart onder de riem steken. Je weet niet wie of wat er morgen op je pad kan komen. En er zijn genoeg vrouwen die pas met 40 aan een eerste kind beginnen. Je weet het gewoon nooit...

En wellicht is het zo, terwijl jij je eenzaam voelt op feesten, en zo graag ook een man aan je zijde zou hebben, er vast en zeker enkele moeders naar jou zullen kijken en denken: "was ik ook nog maar single en/of kindloos..." omdat dat óók gewoon een heel mooi leven is wat jij hebt, jij kan volledig gaan voor je eigen persoonlijke ontwikkeling, de wereld ligt aan je voeten, met de liefde kan je nog alle kanten uit.

Het ene is niet beter dan het andere. Ook in een relatie komen er vroeg of laat dingen die best moeilijk en zwaar kunnen zijn.

Staar je vooral niet blind op de eindeloze hoeveelheid verhalen van bokkers over hun ronduit perfecte partner en liefde van hun leven.
Heel toevallig heeft élke bokker de perfecte man gevonden en is er nooit een vuiltje aan de lucht, maar zijn ze elkaars perfecte aanvulling etc. Terwijl in real life élk koppel moet werken aan de relatie. Of je nu wel of geen goede match bent...

Ik wens je zeker een relatie toe, het is absoluut de moeite, maar een leven zonder kan net zo boeiend en mooi zijn :)

Jouw familiesituatie is best wel zwaar. En jammer genoeg is het zo dat dit in het leven niet eerlijk verdeeld is. Sommige mensen hebben echt geweldige en leuke families, met geen al te grote zorgen, en anderen lijden ronduit onder hun familiesituatie.
En dat staat los van broers en zussen, tantes en nonkels,... of je nu enig kind bent of een heel groot gezin, de last kan zwaar zijn voor een mens. Daarom is het je goed recht om je hier angstig over te voelen. Dat is normaal.

Je beste wapen hiervoor is om toch te proberen met een leeuwenhart door het leven te gaan, sterk en positief en klaar om met elke challenge om te gaan. Maar ondertussen mag je jezelf zeker toestaan om angstig en verdrietig te zijn. Daar is echt niks mis mee vind ik :o

MoniqueT

Berichten: 8897
Geregistreerd: 08-08-03
Woonplaats: Macisvenda, Spanje

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-19 12:34

Ik snap de angst heel goed. Ik ben heel jong mijn man verloren en twee jaar daarna mijn vader. Ik had toen nét een nieuwe relatie met mijn huidige man en zijn steun was zó belangrijk voor me. Ook toen jaren later mijn moeder overleed. Als enig kind had ik verder ook niemand om op terug te vallen. Misschien heb ik dan wel die perfecte relatie, maar zonder hem was me dit alles veel zwaarder gevallen.

En de zorg voor een gehandicapte broer of zus, ga er maar aan staan!

Hevonen

Berichten: 6293
Geregistreerd: 21-01-04
Woonplaats: up north

Re: Alleen zijn.

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-19 13:16

Dat overal alleen voor staan klinkt bekend. Ben al 15 jaar gescheiden en heb de opvoeding van de kinderen, de zorg voor ons grote oude huis en de dieren alleen moeten doen. Plus de kost verdienen. Ik mis ook een schouder een steuntje en gesprekspartner. Dus snap je heel goed.

Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en mijn moeder is zwaar dementerend.
Ik kan je alleen een paar praktische adviezen geven.

Overleg met je ouders en laat bij de notaris een 'levenstestament' opmaken. Dat geeft jou, indien nodig, het recht om over gezondheid en financiën van je ouders te beslissen op het moment dat zij dat om de een of andere reden niet meer kunnen. je kunt dan ook bijvoorbeeld een PGB aanvragen voor extra zorg, of voor plaatsing in een tehuis als het echt niet anders kan.

Ik had aanvankelijk het idee om mijn moeder in huis te nemen. Iedereen ried het me af en ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan. Zelfs met een partner is het vrijwel onmogelijk zwaar.

Veel mensen weten niet dat je voor het aanvragen van een PGB hulp kunt krijgen. Het is ontzettend ingewikkeld om te doen en een foutje en je bent terug bij af. Er zijn gespecialiseerde bureaus die je tegen betaling kunt inhuren; en wat bijna niemand weet: de ziektekostenverzekering vergoed een groot deel van de hulp bij de aanvraag.

Zorg vooral goed voor jezelf. En schakel zoveel mogelijk hulp in. Het is al zwaar genoeg.