Op zich heb ik het prima voor alleen, fijn huisje, mijn eigen bedrijf in de paarden en lekker mijn beestjes om me heen. Als ik dan weer van vriendinnen hoor "helaas, geen kat voor ons, was niet eens bespreekbaar
" oid. Dan ben ik echt een happy single, laatst een pup aangeschaft zonder daar met iemand over te hoeven overleggen. Wel met mensen door gesproken of het wijs was, maar de eind beslissing ligt alleen bij mij.Maar van de andere kant mis ik toch ook wel iemand om iets mee op te bouwen, waar je mee op uit kan. En tegelijkertijd zie ik weer alle relatie troubles en denk ik, laat maar zitten, ik heb niemand nodig.
Het daten vind ik overigens ook drama, niets voor mij. En zo vermoeiend, als iemand er naar vraagt en je zegt er niets aan te doen "tja, het komt niet aangezien he" zeg je op internet te zitten op een aantal sites "tja, als je zo wanhopig bent dan vind je nooit iemand, los laten, juist dan komt ie langs" hou de goedbedoelde adviezen maar lekker voor je zelf, ze helpen toch niet


Misschien een beetje onhandig geformuleerd. Ik zei dat die dating apps niet echt werken voor mij. Dat irriteren staat daar los van, dat ging daar niet meer over.