Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-03-19 11:56

Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-19 11:56

luuntje schreef:
Bambi dat schuldgevoel is naar.
Maar waarom zou je niet een dag weg mogen en genieten?
Het is moeilijk en kost tijd om jezelf oke te vinden.

Omdat mijn moeder niets van haar leven maakt. Ze zit alleen maar thuis te verpieteren. Dan voel ik me schuldig als ik wel plezier probeer te maken. Ik heb gewoon medelijden.

**Geplaatst**: 21-03-19 15:57

Geplaatst: 21-03-19 15:57

MarryAnneR schreef:
Wat bedoel je precies ,met die zielepietenrol?

In termen van de reddingsdriehoek wordt het woord slachtoffer gebruikt, maar dit woord kan onduidelijk zijn.
Voor de rollen in die reddingsdriehoek kies je (min of meer, je kunt er in worden gemanipuleerd) - wie een oorlog meemaakt, geparentificeerd wordt, een verkeersongeval "krijgt", heeft daar niet om gevraagd en is slachtoffer.

Citaat:
Ik vind het nu al lastig om het er over te hebben hier, want dan vind ik mezelf in mijn hoofd ook al een zielepiet.

("Most interesting", wat gebeurt hier nu dan toch...? Ik vermoed een subtiele veroordeling, dus een boeouder "slappeling, je moet flink zijn" oid.)

Citaat:
Want een stemmetje in mijn achterhoofd zegt: wat gebeurd is, is gebeurd, je moeder kon er ook niet zoveel aan doen en je verleden kan je toch niet meer veranderen.
Nog even en dan ben je net zo'n zielepiet die alles aan een niet zo''n leuke jeugd afschuift.

GIF!!!!
Compleet met kleine stukjes waarheid.
"Het verleden kun je niet veranderen", moge waar zijn, aan de orde is jouw wonden
(JAWEL...!!!!!!)
...jouw wonden mbt vroeger helen.

Dat mijn moeder niet vroeg om oorlog, concentratiekamp etc moge ookmwaar zijn. - maar een geschikte moeder was ze niet. Dat zijn op gegeven moment 2 verschillende dingen.
...en dan weer zo'n boeouder met "Foei, je zoekt excuses, flink moet je zijn ipv afschuiven!!"

Citaat:
Soms vraag ik me af als ik iemand extra zielig vind doen, met in mijn ogen geen reden (terwijl ik heus wel weet dat dat voor iedereen net anders is) of ik er soms niet zelfs een beetje jaloers op ben.
Leg ik dit nu een beetje begrijpelijk voor jullie uit?

...tja, "boehoehoe ik ben zo zielug, (=ik wil NU aandacht!)" is manipulatie ("niet echt een aanrader") maar het is en blijft wel aandacht vragen (zij het misschien minder ideaal).
En hoe moeilijker je het zelf vindt om om aandacht te vragen, ,hoe logischer de jaloezie wordt.

Citaat:
Ik zou heus weleens gewoon een weekje met pijn in mijn linkerteen op de bank willen liggen zonder dat ik me druk maak wat een ander daar dan van denkt. Maar vooral dat het gewoon van mezelf niet mag.

Boeouders kunnen 'gemene innerlijke zwepen' zijn.

Citaat:
Ik ben er zo eentje die van iedereen verwacht dat hij of zij doorgaat totdat hij er bij neervalt. En als ik iemand dus weer eens niet snap om zielepietengedrag niet het liefst een schop onder zn kont zou willen geven. Medeleven met zo iemand? Ik mis het!

Maarrr, is het harig en heeft het 4 pootjes (of paardenbeentjes) dan ben ik overdreven zorgzaam. Voor een zielig dier ga ik door het vuur en verder. (mijn kennissen zeggen dit dus ook regelmatig, als ik nu een hond was geweest dan leefde je meer mee)

...en als jij jezelf ijzeren discipline oplegt (of: je boe ouders gehoorzaamt), ismhet op zich logisch dat je dat ook met anderen doet.

**Geplaatst**: 21-03-19 16:00

Re: Parentificatie. Ervaring?

Geplaatst: 21-03-19 16:00

Bambi ik snap je hoor.

Maar je moeder maakt zelf de keus om te verpieteren en thuis te zitten.
Dat mag.
Maar jij mag jouw leven leiden zoals jij dat wil. Met dagjes uit.
Met soms de slappe lach. En soms lekker eens geld over de balk smijten.

**Geplaatst**: 21-03-19 16:14

Geplaatst: 21-03-19 16:14

Bambi1995 schreef:
Omdat mijn moeder niets van haar leven maakt. Ze zit alleen maar thuis te verpieteren. Dan voel ik me schuldig als ik wel plezier probeer te maken. Ik heb gewoon medelijden.

Ja, dat is zo ongeveer de kern van parentificatie. Jij valt samen met haar.
Zij verpietert, dus "mag"/ kan jij geen plezier hebben.

Met wat meer afstand kun je het idd sneu voor iemand vinden, maar de nadruk leggen op "zij heeft haar leven en ik het mijne".

...en schuldgevoel hoort zogezegd ook bij de reddingsdriehoek: de vervolger die (als boeouder of wat dan ook) boos zwaait met het wijsvingertje (of met een zweep!)
"..dat jij een waardeloze redder bent, een uilskuiken, en een slechte dochter."
:(:)

Gelukkig heb je als mens behalve boeouders ook troostende ouders. Dwz: hopelijk heb je in real life mensen die troosten, steun geven, hoop uitspreken. Ik schreef over 'troost met bakken tegelijk': heel erg veel, want ik denk dat je veel troost in te halen hebt. En je kunt het ook in jezelf cultiveren, een innerlijke troostende, bemoedigende 'ouder'.
...en ook in plaatselijk jargon van transactionele analyse: 'de volwassene', je logische verstand.

Tja, afgezien van de reddingsdriehoek en de boeouders ("doen we efkes")
...afgezien van dat gespuis is er geen goede, logische reden om geen plezier te maken.

(Dus graag eerst "even" het gespuis de nek omdraaien....)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-03-19 20:34

Geplaatst door de TopicStarter : 21-03-19 20:34

Ja idd ik ben er tijdens de therapie er achter gekomen dat ik heel erg verlangde naar troost (het liefst met bakken tegelijk ja) omdat ik dat nooit heb gekregen. Niemand wist wat er in mij omging. Maar toch krijg ik toch niet dat stukje troost wat ik heel erg nodig heb. Ik weet ook niet hoe ik dit moet uitleggen maar zo voelt het een beetje.

**Geplaatst**: 21-03-19 23:18

Re: Parentificatie. Ervaring?

Geplaatst: 21-03-19 23:18

Jammer dat je nu nog net niet helder hebt wat er nog ontbreekt - zoeken geblazen dus!
...misschien is het het gemis van al die jaren,
misschien is er nog een naar zinnetje dat stelt dat het toch niet mag,
misschien gaat het jou (ook) om erkenning,
misschien wil je iets specifieks horen,
misschien....

en ondertussen gewoon genieten van wat je nu wel al krijgt!!

**Geplaatst**: 22-03-19 00:07

Geplaatst: 22-03-19 00:07

Bambi1995 schreef:
Ja idd ik ben er tijdens de therapie er achter gekomen dat ik heel erg verlangde naar troost (het liefst met bakken tegelijk ja) omdat ik dat nooit heb gekregen. Niemand wist wat er in mij omging. Maar toch krijg ik toch niet dat stukje troost wat ik heel erg nodig heb. Ik weet ook niet hoe ik dit moet uitleggen maar zo voelt het een beetje.

Lotgenoot hier die flink aan zichzelf heeft moeten werken (en werkt) en er ook haar werk van heeft gemaakt.

De troost die je zoekt, ben je als jong meisje tekort gekomen. Geef jezelf nu als volwassene genoeg liefde en aandacht.
Je kunt namelijk nooit voldoende bij een ander halen, zonder dat het uiteindelijk de relatie onder druk gaat zetten of erger; het gaat ten koste van de gelijkwaardigheid. Of je geeft te veel, of je neemt te veel.
Stoer dat je hulp hebt gezocht!

**Geplaatst**: 22-03-19 14:17

Re: Parentificatie. Ervaring?

Geplaatst: 22-03-19 14:17

Interessant topic, een dikke knuffel voor iedereen die hier (ook) mee kampt.
Hier ook een jeugd die gekenmerkt werd door een labiele ouder en altijd de angst wat je thuis nu weer aantreft. Daardoor ook continue maar aanpassen thuis t.b.v. de lieve vrede.
Ondertussen heb ik hier zelf veel aan gewerkt, maar het blijft een aandachtspuntje om voldoende lief voor mezelf te zijn, en voor m'n eigen wensen en gevoel op te komen.

**Geplaatst**: 22-03-19 14:31

Re: Parentificatie. Ervaring?

Geplaatst: 22-03-19 14:31

Ja, dat evenwicht in een relatie, hetzij vriendschap hetzij een partner: niet enkel geven of nemen - dat is wel een belangrijk aandachtspunt, vroeger of later.
Want parentificatie is zoiets als permanente diefstal die nog als legitiem verkocht wordt ook.

En dat is waarom ik zo blij ben met TA, het is ooit ontwikkeld om dit soort zaken goed inzichtelijk te maken. "Maak je boeouder 'leeg'" en maak je eigen, innerlijke troostende ouder boordevol."

Accoord, de volgende vraag is hoe je dit doet (er zijn 100 dingen mogelijk), maar het doel kun je helder formuleren.
En juist die 'lege' boeouder en de goed gevulde innerlijke troostende (steunende, toejuichende, etc) ouder maakt dat het evenwicht in een relatie makkelijker wordt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-03-19 14:33

Geplaatst door de TopicStarter : 22-03-19 14:33

Swah schreef:
Interessant topic, een dikke knuffel voor iedereen die hier (ook) mee kampt.
Hier ook een jeugd die gekenmerkt werd door een labiele ouder en altijd de angst wat je thuis nu weer aantreft. Daardoor ook continue maar aanpassen thuis t.b.v. de lieve vrede.
Ondertussen heb ik hier zelf veel aan gewerkt, maar het blijft een aandachtspuntje om voldoende lief voor mezelf te zijn, en voor m'n eigen wensen en gevoel op te komen.

Heb je hulp gehad van een psycholoog of iets anders?

**Geplaatst**: 22-03-19 20:50

Geplaatst: 22-03-19 20:50

Ja; jaren terug na het verbreken van een lange relatie (waarin ik mezelf compleet kwijt was geraakt, wist niet meer wie ik was) ben ik echt ingestort en toen heb ik veel baat gehad bij mijn sessies bij een psycholoog. Ik kreeg toen schematherapie, en veel zaken uit mijn jeugd kwamen toen ook voorbij. Ging er ook om om dat kleine meisje te 'troosten' inderdaad, leren lief voor haar te zijn.

Heeft echt enorm geholpen, al blijft het een struikelpunt. Vooral in in mijn werk blijf ik het samenwerken met dominante, veeleisende types lastig vinden. Om dan voor mezelf op te komen en assertief te zijn. Privé gaat het me iets makkelijker af tegenwoordig, behalve de familiebanden, dat blijft ook lastig.

Goed dat je ook hulp hebt gezocht d.m.v. therapie, dat helpt echt!

Ik verwacht nu zelf een klein meisje

, dat maakt dat ik er ook best mee bezig ben allemaal.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-05-19 21:27

Geplaatst door de TopicStarter : 29-05-19 21:27

Zijn er ook bokkers die af en toe een luisterend oor willen zijn in mijn proces? Ik merk gewoon dat ik naast de wekelijkse gesprekken met de psych, het fijn zou vinden om gewoon met iemand over mijn struggles te kunnen praten. Iemand die mij begrijpt in alles wat ik voel omdat je het zo herkent. Ik denk dat, dat mij wel zou helpen. Ik begrijp dat niet iedereen daar behoefte aan heeft maar wie het wel zou willen dan zou ik dat graag willen. Het is gewoon allemaal best wel zwaar. Ik bespreek het soms wel eens met mensen die dit allemaal niet kennen en dan ervaar ik best wel wat onbegrip en dat vind ik wel lastig. Iemand die gewoon weet waar ik mee zit, dat zou zoveel fijner zijn om mee te praten.

**Geplaatst**: 03-06-19 11:55

Geplaatst: 03-06-19 11:55

Bambi1995 schreef:
Zijn er ook bokkers die af en toe een luisterend oor willen zijn in mijn proces? Ik merk gewoon dat ik naast de wekelijkse gesprekken met de psych, het fijn zou vinden om gewoon met iemand over mijn struggles te kunnen praten. Iemand die mij begrijpt in alles wat ik voel omdat je het zo herkent. Ik denk dat, dat mij wel zou helpen. Ik begrijp dat niet iedereen daar behoefte aan heeft maar wie het wel zou willen dan zou ik dat graag willen. Het is gewoon allemaal best wel zwaar. Ik bespreek het soms wel eens met mensen die dit allemaal niet kennen en dan ervaar ik best wel wat onbegrip en dat vind ik wel lastig. Iemand die gewoon weet waar ik mee zit, dat zou zoveel fijner zijn om mee te praten.

Ik heb je net een PB gestuurd. En je mag zo vaak tegen me aan praten als je wilt / nodig hebt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-06-19 11:57

Geplaatst door de TopicStarter : 03-06-19 11:57

Petpa schreef:
Bambi1995 schreef:
Zijn er ook bokkers die af en toe een luisterend oor willen zijn in mijn proces? Ik merk gewoon dat ik naast de wekelijkse gesprekken met de psych, het fijn zou vinden om gewoon met iemand over mijn struggles te kunnen praten. Iemand die mij begrijpt in alles wat ik voel omdat je het zo herkent. Ik denk dat, dat mij wel zou helpen. Ik begrijp dat niet iedereen daar behoefte aan heeft maar wie het wel zou willen dan zou ik dat graag willen. Het is gewoon allemaal best wel zwaar. Ik bespreek het soms wel eens met mensen die dit allemaal niet kennen en dan ervaar ik best wel wat onbegrip en dat vind ik wel lastig. Iemand die gewoon weet waar ik mee zit, dat zou zoveel fijner zijn om mee te praten.

Ik heb je net een PB gestuurd. En je mag zo vaak tegen me aan praten als je wilt / nodig hebt!

Super fijn!

**Geplaatst**: 03-06-19 12:01

Re: Parentificatie. Ervaring?

Geplaatst: 03-06-19 12:01

Je mag mij ook altijd pben als je wilt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-06-19 12:16

Geplaatst door de TopicStarter : 03-06-19 12:16

amado7 schreef:
Je mag mij ook altijd pben als je wilt!

Dankjewel!

Nomineer dit bericht ×