Bokt.nl

Petra_O schreef:

Ceffyl schreef:

Maar waarom kun jij je niet in hun verplaatsen? Het gaat ook om hun toekomst. Ik snap dat ze de feedback willen verwerken om er een hoger cijfer uit te slepen. Er mag heus ruimte zijn voor je verdriet, maar als jij naar de tandarts gaat wil je ook dat hij zich 100% inzet. Ook als hij een rotdag heeft of er iets ergs is gebeurd. En nu heb jij iets, volgend blok gaan de ouders van pietje scheiden, blok erna maakt het vriendje van Anna het uit. En hierdoor is er altijd wat in een groep waardoor je nooit het maximale eruit lijkt te kunnen halen. Ik vond dit gedurende mijn opleiding het ergste. Dat mijn cijfers altijd afhankelijk waren van de gemoedstoestand van mijn medeleerlingen.

Ik kan me best in hun verplaatsen, ik heb ook wel eens in de situatie gezeten dat ik een ander mee moest trekken. Maar het is niet zo dat ik niets heb gedaan. Ik dacht oprecht dat het goed genoeg was wat ik heb gedaan, en ik ben er ook echt lang mee bezig geweest. En zij weten wat mijn standaard normaal gesproken is, we werken al samen vanaf september en tot nu toe is er geen enkel probleem geweest.

Petra_O schreef:

RoyceMack schreef:

Groepswerk, zo'n hekel aan. Ik ben ook een fanatiekeling en verwacht hoge kwaliteit van iedereen. Echter is niet iedereen schriftelijk even goed.
Ik ben door groepswerk wel van mijn perfectionisme afgekomen.
Ik heb ooit ook een meid in de groep gehad die in de knoop zat met zichzelf. Ze kreeg taken (of koos taken) en die waren gewoon niet af.
Uiteindelijk hadden we wel deadlines en namen we veel werk over. Uiteraard is alles gaandeweg besproken en hadden we er begrip voor en verlegde we onze grens voor haar. Kreeg meer ruimte, boden onze hulp aan, gaven haar interessante links zodat ze zelf niet heftig hoefde te zoeken.
Maar zelfs dat gaf helemaal geen verschil. Uiteindelijk ging ze ons alleen maar tegenwerken en gaf zoveel stress dat we haar eruit hebben gezet in overleg met docenten.
Ze heeft de onderwijseenheid opnieuw moeten doen en liep uiteindelijk een jaar studievertraging op (doordat ze ook haar tentamens niet maakte) en is uiteindelijk gestopt.

Soms is het goed om even een stap terug te doen en je verdriet er te laten zijn.
Maar ik ben zeker van mening dat je het gesprek aan moet gaan en heel duidelijk moet aangeven wat je nodig hebt van hen.

Ik denk dat iedereen dit soort situaties wel kent en heeft meegemaakt. Ik ook, ik heb aan het begin van vorig jaar samengewerkt met iemand die gewoon het niveau niet had. Ik heb toen veel extra opgepakt en er een mooi cijfer voor beiden uitgesleept. Ik snap ook dat dit heel naar en vervelend kan zijn, maar de situatie nu is gewoon niet zo. Het gaat om de afgelopen 2 weken, terwijl we al vanaf begin september hieraan werken.

Ik ga inderdaad donderdag gewoon het gesprek aan, maar ik denk dat ik erop aanstuur dat ik volgend blok alleen doe. Ik heb echt geen zin om nog samen te werken met mensen die zo communiceren. ik ben normaal gesproken iemand die zich aanpast en zonder morren doet wat er gevraagd wordt, ook al moet ik extra werk oppakken of zoiets. Ik laat in groepswerk vaak teveel over me heen lopen. Maar ik laat me niet afsnauwen, dat accepteer ik gewoon niet. Op deze basis is er gewoon geen samenwerking mogelijk.

Petra_O schreef:

Ik heb eigenlijk besloten dat ik hier niet mee door wil gaan. Ik ga zelf volgend blok alleen doen, en dan ga ik wel voor een 7. Dan mogen zij een 9 halen en succes ermee. Wat mij betreft is het vertrouwen weg.

Petra_O schreef:

Ik heb eigenlijk besloten dat ik hier niet mee door wil gaan. Ik ga zelf volgend blok alleen doen, en dan ga ik wel voor een 7. Dan mogen zij een 9 halen en succes ermee. Wat mij betreft is het vertrouwen weg.

Petra_O schreef:

Ik doe op het moment een hbo opleiding waarbij heel veel groepswerk gedaan moet worden. Dat loopt uieraard niet altijd even soepel, maar nu is het echt even mis...

Het gaat om een hele groet opdracht die twee blokken beslaat. Het eerste blok, nu bijna afgelopen, moeten we een bedrijfsplan maken. In het volgende blok moeten we die gaan uitvoeren door middel van een management game.
Nu zit ik in een groepje meiden die echt bloedfanatiek zijn. In het begin ben ik daarin meegegaan, maar merkte ik dat ik er wel moeite mee had om alles bij te benen. Ik werk een dag meer dan zij, en ben misschien iets minder gedreven, maar werkte hard en het ging verder eigenlijk prima.

Halverwege het blok werd helaas mijn opa ziek. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en een week later overleden. Ik was erg gehecht aan mijn opa en dat heeft me dan ook veel gedaan. Ik werg op school gebeld dat hij was overleden, en heb daar een flink potje staan huilen.

Ik kreeg toen van de dames een bericht dat ik maar een week vrij moest nemen van de opdracht, en dat heb ik gedaan. Ik heb nog een stukje proberen te schrijven, maar wist dat het eigenlijk niet goed genoeg was. Maar goed, toch maar gemaild, dan konden zij er nog wat mee misschien. Na die week kwam ik weer op school (we hebben een keer in de week les) en ik krijg gelijk het idee dat het niet goed zat. Ik werd een beetje genegeerd, werd niet echt naar mij gevraagd, en alles wat ik aandroeg werd zo'n beetje van tafel geveegd. er kon nog geen 'hoe gaat het met je' vanaf.
Van de docent kregen we echter prima feedback, alles wat we hadden was in principe al inleverwaardig, en de feedback die we kregen was echt om het op een nog hoger niveau te krijgen.
Er moesten wat aanpassingen worden gedaan, en ik zou het promotieplan voor mijn rekening nemen. Ik heb wat dingen aangepast, en kreeg direct een pinnige reactie dat het niet goed genoeg was en de betreffende studiegenoot had er zelf een heleboel aan aangepast en een hele lijst suggesties gegeven.
Ik haar suggesties uitgewerkt, nog allerlei opmerkingen erbij gezet.
Net kreeg ik een app met de vraag wat ik zelf nog had gevonden, en een reactie dat ze zich eraan ergerde dat er te weinig input van mij was gekomen en dat we maar een afspraak moeten maken met de samenwerkingscoach.
ik voel me nu echt een soort van in de hoek gezet. Mijn opa is net twee weken dood en en nu wordt ik al afgekat dat ik niet hard genoeg werk, terwijl het product dat we hadden al van prima niveau is.
Als dat zo moet, zie ik echt niet zitten om hier volgend blok een managementgame mee te doen.

Ik heb net weer een potje zitten huilen, en ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Volgende week is de toets over het bedrijfsplan en moeten we samen presenteren. Ik ziet het gewoon echt niet meer zitten met die hele opdracht en zou er het liefste gewoon mee kappen. Ik heb echt even advies nodig.

Petra_O schreef:

Ik heb in mijn omgeving genoeg mensen die me willen helpen, en er zijn er nog twee die alleen verder gaan waarmee ik eventueel kan brainstormen tussendoor. Als ik dan op mijn eigen tempo een 7 kan halen ben ik dik tevreden. Als ik nog een blok naar hun standaarden moet werken (inclusief meeten in de avond, 5 in de ochtend naar paard, half 9 op werk, direct door naar school, daar eten en 10 uur weer thuis....) dan ga ik er echt aan onderdoor. Ik moet alles opgeven en opzeggen wat ik belangrijk vind, inclusief hulp aan mijn oma en verzorging van mijn paard om dat te redden en dat is het me eenvoudigweg niet waard.

Petra_O schreef:

Ygritte schreef:

Oh problemen met groepswerk zijn heel herkenbaar. Altijd vervelend als verschillende mensen in de groep verschillende ideeën hebben van wat de standaarden zijn, of hoe een project zou moeten lopen. Ik moet wel zeggen dat heel heldere communicatie vaak wel helpt, dus duidelijk en eerlijk verwachtingen uitspreken. Kun je dit wat je hier schrijft niet gewoon tegen ze zeggen? "Ik heb het idee dat jullie standaard van "goed werk" en "hard werken" anders is dan de mijne, en dat vind ik lastig en vervelend want ik heb het idee dat ik wel goed werk aflever en goed mijn best doe."

Dit klinkt ook wel alsof je veel doet en het erg druk hebt, zeker met een (fulltime) studie ernaast. Misschien is dat ook een factor die meespeelt, en kun je dat ook aan je klasgenoten melden? Ik kan me voorstellen dat er studenten zijn die niet zoveel extra dingen doen, waardoor ze meer tijd hebben (ochtend, middagen, vroege avonden) om aan de opdracht te besteden, en waardoor het dus sneller lijkt dat jij je niet volledig inzet. Enkel avonden na 10 uur na een lange dag lijkt me ook niet de meest productieve/concentratie-volle tijd om aan opdrachten te werken, dat zal je wellicht ook parten spelen.

Als jij inderdaad die activiteiten belangrijk vindt, is het ook logisch dat je niet dezelfde definitie van "hard werken aan de opdracht" hebt, en niet diezelfde uren kan/wil stoppen in de opdracht om hem te perfectioneren. Maar ik denk wel dat het netjes is om hierover eerlijk en rechtdoorzee te zijn tegenover groepsgenoten. Ik snap namelijk óók perfectionistische fulltime studenten die hele dagen in de bieb aan een opdracht zitten (hier was/ben ik er zelf ook één van ).

Als je dit verschil benoemt, kunnen je groepsgenoten samen met jou beslissen of ze het een eerlijke uitkomst vinden dat jij er minder uren dan zij aan werkt. Ik heb zelf wel eens extra uren in een opdracht gestopt omdat ik een hoog cijfer belangrijk vond, en een klasgenoot niet zo: het extra werk kwam dan voor mijn rekening. Maar dit ging altijd pas na overleg. Mijn vervelendste samenwerkingen waren die waar mensen zelf besloten wat "goed genoeg" was, zonder te overleggen. Dus ik denk dat overleg dit soort situaties sowieso altijd kan verbeteren, voor alle partijen!

Edit: natuurlijk heb je nu je beslissing al genomen en voor nu is het wellicht ook het beste om alleen te werken, maar dit advies is meer algemeen en ook voor toekomstige situaties (die vast nog gaan komen).

We kennen allemaal elkaars situatie qua werk. Het is een deeltijdstudie en we werken er allemaal naast. Ik ben wel de enige die er vier dagen naast werkt. Hier hebben we het voor de start van de samenwerking over gehad. Het was voor mij voor het overlijden van opa gewoon na werk paard doen en dan door tot elf uur. Op die manier redde ik het om alles te doen op het niveau van de groep. Dat niveau lukt me nu dus blijkbaar niet meer. Ik heb mijn groepsgenoten een mail gestuurd waarin ik inderdaad gemeld heb dat ik blijkbaar niet zo gedreven ben als dat zij zijn en dat ik nu op dit moment het niveau dat zij verwachten niet kan halen. En dat ik zelf verder ga om ons allemaal frustratie te besparen.

Ik heb wel eens eerder een lastige samenwerking gehad, maar dit is de eerste keer dat ik het verwijt krijg dat ik niet genoeg doe. Het is denk ik gewoon een te groot verschil met mijn groepsgenoten. Het is gelukkig de laatste samenwerking binnen deze klas, hierna alleen de minor nog en mijn onderzoek en stage.