Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-09-18 23:32

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 10-09-18 23:32

Ik vertrouw niemand om echt dichtbij mij te komen. Dat is wat pesten met mij gedaan heeft en nog steeds doet.
Eenzaamheid.... dat ken ik meer dan mij lief is... ligt vast aan mij zelf, toch?
* haalt schouders op* moet haast wel...
Gelukkig bestaan er paarden, die zijn voorspelbaar en pesten nooit!

**Geplaatst**: 10-09-18 23:39

Geplaatst: 10-09-18 23:39

Ineke2 schreef:
Ik vertrouw niemand om echt dichtbij mij te komen. Dat is wat pesten met mij gedaan heeft en nog steeds doet.
Eenzaamheid.... dat ken ik meer dan mij lief is... ligt vast aan mij zelf, toch?
* haalt schouders op* moet haast wel...
Gelukkig bestaan er paarden, die zijn voorspelbaar en pesten nooit!

Zo herkenbaar, zonder die paarden was ik er niet meer geweest. Hou sowieso meer van dieren dan mensen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-09-18 23:47

Geplaatst door de TopicStarter : 10-09-18 23:47

Wow, wat veel reacties! Geweldig dat jullie je verhaal hier delen. Knap, om je zo bloot te geven, voor veel mensen erg moeilijk.

De mensen die het (nog) niet willen of kunnen of willen delen: dat is helemaal ok, ik hoop dat jullie je daarvan bewust zijn. Ik hoop dat jullie er inmiddels een weg mee hebben gevonden, of gaan vinden.

Ik ben er heel open in- ook over mijn depressie, de onredelijke verwachtingen tegenover mezelf, de strijd om niet alleen mezelf te accepteren maar zelfs heel blij te zijn met mij, en dat door samenkomst van bovenstaande ik domme beslissingen heb gemaakt, die eindigden in paniekaanvallen omdat het brood 2 cent duurder was dan ik dacht (niet op geld gelet, kop in het zand gestoken, te hoge verwachtingen van mezelf dat alles perfect in budget opgelost werd anders verging de wereld). Mochten mensen ergens mee zitten, of vragen hebben- mijn PB staat ALTIJD open voor je.

Een van mijn idolen is over haar mentale toestand openlijk gaan praten, en het is enorm goed te zien hoe daardoor het taboe weggenomen wordt.

Pesten kan heel vergaande gevolgen hebben in iemand's leven, zoals duidelijk te lezen in alle posts

**Geplaatst**: 10-09-18 23:49

Geplaatst: 10-09-18 23:49

Ik was er zonder Alex ook niet meer geweest. Haal nu nog altijd veel vreugde uit onze ritjes, heerlijk met zijn tweeën uren onderweg zijn.

Zonder bemoeienis van andere mensen. Andere mensen kosten me namelijk grotendeels veel energie.

Bij mij is mijn idool uit het leven gestapt terwijl hun muziek mij door de rottigste periode van de middelbare heeft geholpen. Jank er nog steeds om als ik eraan denk, hij was depressief en helaas was er tijdens de vlog van 1 dag voor zijn sterven geen enkele Koreaanse fan die ook maar iets om hem gaf, alleen maar vragen over de anderen van de groep terwijl hij gewoon zichtbaar levensmoe was..

**Geplaatst**: 10-09-18 23:56

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 10-09-18 23:56

Ook hier een lot genoot, ook erg gepest geweest.. veel opgewacht geweest, spullen vernield etc..
Als ik ze nu tegen kom lach ik ze uit

Pesten heeft zeker een blijvende schade achter gelaten..

**Geplaatst**: 10-09-18 23:59

Geplaatst: 10-09-18 23:59

ik heb het eigenlijk vrij goed achter me kunnen laten. Wel wat issues met zelfbeeld soms. Er zijn heftigere dingen later gebeurt waarbij het pesten in het niet viel en ik alles van voor die heftige tijd kon afsluiten. Je merkt wel soms dat het een impact heeft gemaakt. ik heb niet graag mensen buiten mijn gezichtsveld om me heen en bij tegenslag sneuvelt mijn zelfbeeld vaak ook even etc. Hoewel dat laatste ook kan komen of versterkt kan zijn door een ex. Ik wil er verder niet over uitweiden overigens. ik heb respect voor jullie allemaal dat jullie deze toch wel hele heftige verhalen willen delen

Door jullie ervaringen zijn jullie ook in staat anderen te helpen, vergeet dat niet.

**Geplaatst**: 11-09-18 00:02

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 00:02

Als mijn mobiel straks meer dan 6% batterij heeft ga ik been lezen. Maar weet dat als iemand Iers kwijt wil dat ze me altijd ook mogen pb’en!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-18 00:04

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-18 00:04

Fennadev schreef:
Ik was er zonder Alex ook niet meer geweest. Haal nu nog altijd veel vreugde uit onze ritjes, heerlijk met zijn tweeën uren onderweg zijn.
Zonder bemoeienis van andere mensen. Andere mensen kosten me namelijk grotendeels veel energie.

Bij mij is mijn idool uit het leven gestapt terwijl hun muziek mij door de rottigste periode van de middelbare heeft geholpen. Jank er nog steeds om als ik eraan denk, hij was depressief en helaas was er tijdens de vlog van 1 dag voor zijn sterven geen enkele Koreaanse fan die ook maar iets om hem gaf, alleen maar vragen over de anderen van de groep terwijl hij gewoon zichtbaar levensmoe was..

Wow, dat moet een schok geweest zijn...

Zonder de muziek van Queen was ik er waarschijnlijk ook niet meer geweest. Dat heeft me zo'n ontsnappingswereld, en zoveel kracht gegeven!

**Geplaatst**: 11-09-18 00:29

Geplaatst: 11-09-18 00:29

Ik ben gepest op de middelbare school. Door voornamelijk twee tutjes met hun aanhang.
Ik weet tot op de dag van vandaag niet waarom.

Ik vermoed dat het te maken heeft met jaloerzie vanuit een van de pesters ovver mijn bos haar (zij had niets en extensions zagen er niet goed uit in haar sprietjes).
Daarnaast was ik vaak 'aanwezig' in de klas en was geen allemans vriend. Kon met veel mensen opschieten (waaronder vaak ook de jongens van 'hun' cluppie) maar koos vaak nerds als echte vrienden.

Er werd in mn haar geknipt, kauwgom in mn haar geplakt. Werd lelijk genoemd (terwijl hun mannelijke vrienden dat ontkenden waar zij bij waren) en ik was een mongool.
Deed me niet zoveel maar ging vooral om hoe en wanneer ze iets tegen of over me zeiden.

Ooit werd ik klassikaal lelijk genoemd tijdens filosofie. En die docent stond niet bekend als heel genuanceerd en professioneel (we kregen ook letterlijk les in de kelder). Die docent noemde haar toen een 'k*tje' en ze vroeg hem dat te herhalen en hij zei het nog een keer.
Toen moest ze lachen en zei dat ze ervoor zou zorgen dat hij zijn baan kwijt zou raken. Toen benoemde hij dat hij hoopte dat zij dr diploma nooit zou halen voor hoe zij mensen behandelde en dat hij wel ergere dingen heeft gedaan en hij werkte er nogsteeds, was zijn verweer.
Ergens kan het natuurlijk niet, maar ik vond het zo tof toen.

Uiteindelijk kreeg ik mn eerste relatie, waarbij ze echt roddels verspreidde over ons. Helaas voor haar was mijn vriend destijds enorm populair op het vmbo en ging verhaal halen bij madam. Maar ze lachte hem in zn gezicht uit. Ik meen dat zn vrienden nog een aantal keer pranks met haar hebben uitgehaald.
Destijds hadden we een bedrijfsfeestje bij een luxe restaurant. Mijn toenmalige vriend en ik waren daar. Die tent was van de ouders van die pestkop. Drie keer raden wie ons moest serveren. Heb alles toch even goed geinspecteerd op haren, spuug en andere ranzige sporen van haar xD.

Ik geloof dat mijn huidige vriend ook gepest is maar zelf ook gepest heeft om zelf maar niet het doelwit te zijn. Hij heeft ook echt wel eens gevochten. Ik niet, alleen op het punt gestaan.

**Geplaatst**: 11-09-18 06:23

Geplaatst: 11-09-18 06:23

Ik ben van groep 1 tot en met de eindexamenklas gepest tot ik dood wilde aan toe en het enige dat mijn ouders en ik altijd te horen kregen van leraren/docenten was dat ik er wel om gevraagd zou hebben en dat ik me niet zo snel op de kast moest laten jagen.

Ik was stil. Een beetje een dikkerdje. We hadden het thuis absoluut niet breed, dus ik zag er niet “hip” uit. Niet bepaald dingen waar je echt wat aan kan doen als je zo jong bent.

Inmiddels ben ik volwassen, op mezelf en als zo’n beetje de enige vrouw uit de hele middelbare schoolklas geen tienermoeder geworden, dus op zich zou ik best trots op mezelf mogen zijn, maar toen ik vorig jaar een uitnodiging kreeg voor een reünie kwam ik tot de conclusie dat het zo diep zit, ik ben nog steeds band en wil die monsters (de benaming mensen zijn ze niet waard) nooit meer zien.

**Geplaatst**: 11-09-18 06:50

Geplaatst: 11-09-18 06:50

Ik ben ook gepest. Het begon met een verhuizing van Zuid - naar Noord Holland in de MKZ periode. Op mijn nieuwe basisschool was ik al snel de pineut en werd ik de hele dag uitgescholden. Op het VMBO bleef dit. MBO was een verademing, nieuwe mensen en niemand die mijn pesters kende. Vanaf toen ben ik opgebloeid, ben mezelf en ik mag er zijn.
Nu ben ik juf en trots op wat ik bereikt hebt. Als ik mijn pesters tegenkom in mijn oude woonplaats denk ik aan hoe "goed ik opgedroogd ben" en passeer ik trots. Zij doen overigens ook allemaal of ze mij niet meer herkennen, helemaal prima. Ik vergeet hen in ieder geval nooit.

**Geplaatst**: 11-09-18 06:51

Geplaatst: 11-09-18 06:51

RoyceMack schreef:
Destijds hadden we een bedrijfsfeestje bij een luxe restaurant. Mijn toenmalige vriend en ik waren daar. Die tent was van de ouders van die pestkop. Drie keer raden wie ons moest serveren. Heb alles toch even goed geinspecteerd op haren, spuug en andere ranzige sporen van haar xD.

O wow, ik had in jullie plaats een andere serveerster gevraagd.

**Geplaatst**: 11-09-18 07:11

Geplaatst: 11-09-18 07:11

De basisschool was niet bepaald leuk, vmbo gedaan op een school waar slechts 1 leerling vd b.s klas heen ging. Een wereld van verschil! Echt leuke tijd gehad, waarin ik ook gewoon voor mezelf op kwam

Ik merk wel dat ik pesten meer in de gaten houdt, als het valt eerder op als het wordt gedaan en ik ben wel in staat om er ook wat van te zeggen.
Verder begrijp ik pesten ook niet, pesters zoeken een reden, dus het zijn voor mij vaak normale dingen waar iemand om gepest wordt _-:(

**Geplaatst**: 11-09-18 07:47

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 07:47

Ja pas geleden nog is er een nieuwe collega gekomen en die werd door een andere collega behandeld zoals pesten vaak begint. Met ***opmerkingen.

Nieuwe collega wist niet zo goed hoe erop te reageren. Ik liet het even zo... maar na een paar dagen verbeterde het niet en heb ik de pester met zijn eigen opmerkingen die hij maakte een aantal keren zelf voor l*l gezet.
Daarnaast ook melding gemaakt bij onze supervisor die tijdelijk van uit huis werkte.

Pester is er mee opgehouden en de sfeer is weer goed

**Geplaatst**: 11-09-18 07:48

Geplaatst: 11-09-18 07:48

Ik weet oprecht heel weinig meer van mijn basisschool tijd, en ik ben 22 dus dat is niet normaal. Dat heeft ook pesten als reden. Ik heb alles verdrongen. Wel uit dat zich in levensechte nachtmerries, soms 2x per week in een goede week. Maar normaal zo'n 3 tot 5 keer per week.

Ook heb ik soms periodes dat mijn zelfbeeld enorm laag is. Ook nieuwe mensen / groepen mensen ontmoeten gaat gepaard met buikpijn en paniek(aanvallen soms). Echt heel erg bedankt. En waarom ik gepest was? Ik was een niet zo heel sociaal handig kind (nu nog niet) en ook nog eens de slimste/wijsneus. Was gewoon slank en zag er altijd leuk uit dus daar lag het ook niet aan.

Maar wat er terecht is gekomen van die pesters? Echt niks, ze zijn nog steeds allemaal dik en naar... Want als je als kind dik bent moet je maar anderen pesten die dun zijn toch. :roll:

**Geplaatst**: 11-09-18 10:45

Geplaatst: 11-09-18 10:45

Goed idee dit topic.

Op de basisschool had ik altijd enorm veel vrienden en was 'populair'. Leren deed ik niet echt, maar qua schoolwerk haalde ik ook met gemak ruime voldoendes.
In groep 6 sloeg dit om. Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar ik werd het pispaaltje van de klas. Geduwd, getrapt, beledigd. Ik werd steeds opstandiger op oa school, ik haat het namelijk enorm om het te tonen als ik verdrietig ben en reageerde dit af in woede. Dan heb ik het gevoel dat anderen mij als zwak zien en dat wilde ik niet. Op een gegeven moment zag mijn juf dat er iets mis was en die vroeg erna en toen heb ik keihard gejankt.
Zij heft het toen opgelost, heb nog 2 maanden toen in groep 6 kunnen zitten zonder gepest te worden. Ik was nog steeds alleen, had geen aansluiting meer. In groep 7 ging het verder. Desbetreffende juf die mij hielp was weg van de school en ik durfde geen hulp te zoeken, ik kropte alles op. In groep 8 heb ik ook 1 dag gespijbeld omdat ik gewoon niet naar school durfde. Daarna nooit meer gespijbeld want mijn ouders waren zo enorm gestressed, hadden gehuild en de politie gebeld.
Toen ging ik naar de middelbare school. Tweetalig vwo.
De school leek ideaal voor mij. Veel reizen, veel Engels, de kans om eventuele extra talenten te ontwikkelen. Maar hier werd ik weer gepest, omdat ik niet zo rijk was als de rest (het was een kakschool) en een makkelijk slachtoffer was. Dit jaar begon ik ook met liegen op internet. Kon ik in het echt niet interessant genoeg zijn voor anderen, begon ik maar gewoon veel leugens op internet te verzinnen om daar wel aandacht te krijgen. Leugens werden steeds groter en groter.
Op school ben ik enorm de grond ingetrapt. Iedereen verzon leugens over mij, schold me uit, maakte me belachelijk en buiten school werd ik weleens van mijn fiets af geduwd. Ik ben bijna L mijn interesses verloren in dit jaar. Het boeide de school helemaal niets, terwijl ze ondertussen wel een keurmerk van 'excellente school' hadden en zogenaamd veel tegen pesten deden. Ze deden zelf net zo hard mee.
Ik ben ook het kleine beetje schoolmotivatie verloren en deed niets meer op school. De hersens had ik zeker wel om over te gaan, maar ik maakte mijn toetsen expres slecht omdat ik ook gepest werd met mijn slimheid. Na een tijdje ging ik ook niet meer opletten in de klas want als ik ongelukkig was op school, dan vond ik dat het ook geen nut had om zelfs maar op te letten.
Psychologen hielpen bij mij ook niet, ik klapte helemaal dicht. Ik ben in de brugklas depressief geraakt en had nergens meer energie voor. Ik heb mijzelf gesneden en tweemaal een poging tot zelfmoord gedaan.
Ik heb dit schooljaar niet gehaald en ben toen naar een andere school gegaan, havo/vwo brugklas. Hier werd ik nog steeds gepest, maar wel minder zwaar. Ouders hebben dit jaar testen laten doen voor stoornissen en een IQ-test omdat ik mij anders gevraagde dan anderen. Er kwam niks qua stoornis uit, maar er kwam wel uit dat ik hoogbegaafd ben.
Dit jaar gehaald, ik ging naar 2 havo. Toen werd het weer heel erg hard gepest, ik voelde mij steeds meer poedersuiker. Hierbij heb ik wel de stap genomen om naar de schoolleiding toe te stappen maar die konden er niet echt iets tegen te doen, want het 'echte' pesten gebeurde altijd buiten school. Op school zelf werden wel opmerkingen gemaakt, maar ze konden die leerlingen niet straffen.
Dit schooljaar ook niet gehaald. Als ik had opgelet in de klas had ik het makkelijk kunnen halen, maar school boeide mij helemaal niets meer.
Toen naar 3 mavo gegaan, want ik wilde absoluut niet de 2 havo over te doen. Ik durfde het gewoon niet, ik schaamde mij zo hard dat ik het weer niet gehaald had en wilde niet dat oude klasgenoten zagen dat ik een jaar was blijven zitten.
In 3 mavo ben ik een beetje vooruit gegaan. Niet dat ik iets voor school deed, maar het was de eerste school waar ik niet gepest werd. Wel in het begin, maar school heeft de pesters aangepakt waardoor het vrij snel stopte. In dit jaar is een pony overleden die echt mijn alles was. Het was niet mijn eigen pony, maar ik ging regelmatig naar stal om bij hem te zijn want hij was echt de enige die mij alles voor eventjes liet vergeten en de pijn weghaalde. Ik moet nu nog steeds regelmatig janken omdat ik hem kwijt ben, hij was echt speciaal en ik had gewoon heel veel steun aan hem.
Nu is het 4 mavo, ik vind school nog steeds verschrikkelijk. Maar ik denk wel dat ik misschien wel uit mijn depressie ben. Niet dat ik gelukkig ben, maar het gaat wel beter met mij dan ongeveer 4 jaar geleden.

Pesten heeft mij enorm veranderd en mijn zelfbeeld is heel laag geworden. Ik vind mijzelf lelijk. Ik roep wel rond dat het belangrijk is om van jezelf te houden, dat iedereen prachtig is zoals hij/zij is. Maar ik vind mijzelf nog steeds een verschrikkelijk mens. Ik hou vaak dingen achter, doe niets voor school, ben lui, rommelig en ben slecht in het onderhouden van contacten. Ik durf niemand vrienden te noemen aangezien mijn oude vrienden (laatste periode basisschool, begin middelbare) mij in de rug staken. Sowieso durf ik nooit echt dingen aan iemand te vertellen uit de angst dat zij mij gek/raar vinden of dat ze beta eer door gaan vertellen. Ik heb 1 vriendin die ik wel alles durf te vertellen, ik ben heel blij dat ik haar heb leren kennen. Maar ik durf zelfs mijn psycholoog, ouders en zus (&broer) niets te vertellen.
Ik ben echt aan het stressen over wat ik ga doen na de middelbare school. Het plan is nu een MBO-opleiding, HBO propedeuse en dan psychologe studeren op de universiteit. Maar ikw eet nu al dat ik mijzelf weer ga teleurstellen en 0,0 motivatie zal hebben.

Ook ben ik bijna al mijn interesses verloren (waaronder gedichten schrijven en theater). Als mensen naar mijn hobby's vragen dan noem ik ze nog wel vaak maar eigenlijk vind ik er gewoon echt geen plezier meer in. Enige twee echte interesses zijn muziek en paarden. Maar paarden heb ik eigenlijk steeds minder interesse in, sinds Empire is ingeslapen vind ik het veel minder interessant. Maar dit komt ook deels doordat ik mij gewoon niet aan een nieuwe pony durf te hechten.
Wanneer ik ergens aan begin dan raak ik in de stress, want ik wil het dan altijd perfect hebben. Zodra ik iets voor school doe raak ik enorm in de stress en krijg ik hoofdpijn, 'want ik ben hoogbegaafd dus als ik er iets voor doe dan MOET ik een 10 halen anders heb ik gefaald'. Met wedstrijd raak ik ook altijd in de stressmodus of het wel goed zal gaan, wat iedereen zal vinden, etc. Maar ik probeer wel wedstrijden te blijven doe. In de hoop dat het dan later weer beter gaat.
Ik kom vaak beloftes niet na en dat is ook iets wat ik verschrikkelijk vind aan mijzelf.
Muziek heb ik we heel veel steun aan. Ik kan er uren naar luisteren en zelf liedjes maken vind ik ook geweldig.

Ik weet diep van binnen dat mijn leven ook waarde heeft, dat ik ook speciaal ben en niet zo onzeker moet zijn. Maar de knop gaat niet om en ik betrap mijzelf er telkens toch weer op dat in mijn gedachten alles wat ik doe en ben verkeerd is. Ik doe in het echt altijd alsof het mij niets boeit wat anderen van mij vinden, maar eigenlijk boeit mij dat juist enorm. Ik haat het gewoon om te tonen dat ik zwak ben.

Sorry, het is een beetje langdradig geworden.

**Geplaatst**: 11-09-18 11:07

Re: Slachtoffers van pesten

Geplaatst: 11-09-18 11:07

Ik ben bijna mijn hele leven gepest.

De reden: ik ben autistisch. Toen ik jonger was, was er erg weinig over bekend, dus ik was gewoon heel anders dan de anderen. En dat vonden ze erg leuk om te gebruiken tijdens hun pesterijen. Ik had enkele “vriendinnen” die achteraf ook vrolijk mee deden en alles doorspeelden wat ik deed.

Dus op de dag van vandaag heb ik geen vriendinnen. Het heeft ook erg lang geduurd dat ik mijn vriend ( nu man) durfte te vertrouwen

**Geplaatst**: 11-09-18 11:18

Geplaatst: 11-09-18 11:18

Op het vmbo ben ik vreselijk gepest en geterroriseerd.

Ik ging om met een meid die mij compleet onder controle had en ik zag haar als mijn beste en enige vriendin. Samen werden we gepest. Ze wachten ons op en joegen ons op met scooters en auto's ( vriendjes van de pesters die ouder waren ) Heel wat opmerkingen over me heen gekregen, in elkaar geslagen, spullen vernield. Wanneer ik alleen was omdat mijn vrienden ziek was oid dan werd ik niet gepest en zeiden de klasgenoten dat ik haar moest laten vallen want ze had een verkeerde invloed op mij en daarom pesten ze mij ook. Die vriendin had me zo onder haar invloed dat ik stal, rookte en gewoon onuitstaanbaar was.

Voor haar was ik nooit goed genoeg en was alles wat ik deed fout. Toch bleef ik haar altijd steunen ondanks dat ik daardoor ook door de hele klas werd gepest.

Mede hierdoor ben ik lager in mijn opleiding geraakt omdat ik door haar invloed het slecht deed op school omdat we samen moesten blijven. De hele klas had gelijk. Ik moest ook van haar weg, maar ik liet haar niet vallen. Tot ik naar een andere school ging. We zouden eerst samen naar een andere school maar ik heb toch anders gekozen. Toen merkte ik pas dat ik geen eigen wil meer had. Ik durfde niet voor mijn eigen mening uit te komen ondanks dat ik haar niet meer zag. Ze heeft me overal voor uit gemaakt en nog steeds als ik haar tegen kom ben ik ''bang'' voor haar.

Deze periode in mijn leven heeft mij extreem getekend. Ik heb in die periode een ernstige eetstoornis ontwikkeld en ben naar het vmbo gegaan ipv het havo. Nu baal ik van die tijd, maar ik ben nog steeds trouw naar mijn vrienden. Ik laat ze niet vallen hoe zwaar het me ook wordt. Ook in de jaren daarna ben ik voor de mensen opgekomen die gepest werden en zelf gelukkig niet meer gepest.

Er werd laatst een reünie gehouden en ik heb op die facebook duidelijk aangegeven dat ik geen zin had om met al die mensen samen te komen die het me zo moeilijk hebben gemaakt en waar ik nu nog steeds de wrange vruchten van pluk. Iedereen vond dat ik het moest vergeten, geen excuses of reactie verder gehad. Ik kan het niet vergeten!

**Geplaatst**: 11-09-18 11:34

Geplaatst: 11-09-18 11:34

Ik was vroeger een pestkop. Helaas. Er zijn weinig dingen waar ik meer spijt van heb!!! Ik had het thuis moeilijk, mijn ouders ruziede veel en ik zat zelf ook in een neerwaartse spiraal.... dit reageerde ik tot mijn grote spijt af op andere kinderen $:\$ Ik gebruikte nooit fysiek geweld, maar ik was altijd al handig met woorden, dus ik gebruikte mijn woorden om ze de grond in te boren

Toen ik een meisje (nou ja, nu vrouw ha ha!) dat ik op de middelbare school had gepest tegenkwam (in 2015 denk ik?) heb ik haar dan ook mijn persoonlijke excuses aangeboden. Zij nam dit gelukkig ontzettend goed op. Andere mensen die ik heb gepest ben ik eigenlijk niet meer tegen gekomen, maar het idee dat ze er zijn zorgt er al voor dat ik me ontzettend rot voel!!!

Toen ik laatst dan ook van mijn dochter haar juf te horen kreeg dat Q ook wel een handje van het pesten had, heb ik die avond het hele gezin aan tafel geroepen en hebben we een groepsgesprek gehad over waarom pesten nou zo slecht, gemeen en onnodig is. Ze zei toen dat ze het snapte en dat ze het niet meer zou doen, dus ik hoop dat dit het geval is, ik denk zelf van wel maar je weet maar nooit!!

**Geplaatst**: 11-09-18 11:35

Geplaatst: 11-09-18 11:35

khirshanta schreef:
Zonder de muziek van Queen was ik er waarschijnlijk ook niet meer geweest. Dat heeft me zo'n ontsnappingswereld, en zoveel kracht gegeven!

Hier hetzelfde. Heb de CD's grijs gedraaid en zoveel docu's gezien! Vooral de eerste paar albums heb ik heel veel gedraaid.

**Geplaatst**: 11-09-18 11:56

Geplaatst: 11-09-18 11:56

Zowel gepest als genegeerd. Altijd als laatste gekozen voor teams met gym (maar ja, ik was er nu eenmaal ook niet goed in, dus dat vond ik niet gek), als enige van de klas/mentorgroep niet uitgenodigd voor een feestje (waar ik toch niet naar toe was gegaan als ze me wel hadden gevraagd of als ik ervan had geweten, dus om het meisje dat haar mond in mijn bijzijn voorbij praatte bijna uit de groep te verbannen was nou ook weer niet nodig) en meer van dat soort dingen.

Heb me vaak afgevraagd of ik me aanstelde, of er misschien zelf om vroeg. Of dat anderen niet beseften hoe ik me voelde door hun gedrag en opmerkingen.

Omdat het altijd en overal gebeurde (thuis, op school, op vakantie, bekenden en onbekenden), moest het wel aan mij liggen. Extreem intovert, enigszins wereldvreemd, vrijwel nooit zichtbaar boos of agressief. Makkelijk doelwit dat niets terugdeed en het over zich heen liet komen, maar er wel duidelijk mee zat.

Toen ik een jaar of 14 was besloot ik om me er gewoon maar helemaal niets meer van an te trekken en alleen meewarig naar de pestkoppen te kijken. Dat leek te helpen. Ze wisten totaal neit hoe ze daarmee moeten omgaan, dus werd het van pesten (weer) negeren.

Ik ben nooit populair geweest, maar dat vond ik totaal niet erg. Ik heb moeite om mijn aandacht gelijkmatig over anderen te verdelen zonder dat ik het gevoel heb een ander tekort te doen. Gek genoeg kwamen ook de popluaire meiden vaak bij mij om hun ei kwijt te kunnen als ze onderling weer eens ruzie hadden. Ik was blijkbaar de enige die niet roddelde.

En nu? Ik laat niemand snel dichbij komen. Kan prima oppervlakkig met vrijwel iedereen overweg. Nog altijd de praatpaal en het luisterend oor. Ben wel altijd de laatste om roddels te horen, maar die interesseren me dan ook niet

**Geplaatst**: 11-09-18 12:00

Geplaatst: 11-09-18 12:00

Bijzonder dat Queen voor veel een grote rol speelt. Is voor mij juist 1 van de redenen dat ik gepest werd. Afwijkende muzieksmaak werd niet getolereerd. Ik droeg wel eens een Queen t shirt naar school en dat werd maar gek gevonden.

**Geplaatst**: 11-09-18 12:06

Geplaatst: 11-09-18 12:06

SusanH schreef:
Bijzonder dat Queen voor veel een grote rol speelt. Is voor mij juist 1 van de redenen dat ik gepest werd. Afwijkende muzieksmaak werd niet getolereerd. Ik droeg wel eens een Queen t shirt naar school en dat werd maar gek gevonden.

Ja, hier ook Queen, Kate Bush, (Robby) Valentine, Valensia, Tori Amos.. Dat hielp niet echt om aansluiting te vinden

Hoewel ik later wel een paar meiden had waar ik het aardig goed mee kon vinden, maar ik kreeg het voor elkaar om buitenbeentje te zijn in het groepje buitenbeentjes en ik vooral anderen samen leek te brengen.

**Geplaatst**: 11-09-18 12:19

Geplaatst: 11-09-18 12:19

Hier ook 8 jaar lang gepest op de basisschool. Systematisch genegeerd, uitgescholden, voor schut gezet, achtervolgd en belachelijk gemaakt. Ik fietste altijd via de steegjes naar huis om maar niemand tegen te komen. Gym was een drama, schoolreisjes ook... Thuis was er geen steun, ik heb me altijd alleen gevoeld. Ik begreep niets van de wereld, het was voor mij alsof iedereen 'een script had van het leven', behalve ik. Voor mijn studie ben ik heel bewust naar een universiteit aan de andere kant van het land gegaan. Daar ging het gelukkig beter en had ik fijne vrienden. Toen ben ik in feite weer wat 'genormaliseerd'.

Maar het heeft in alle aspecten van mijn leven zijn sporen nagelaten. Mijn relatie, mijn werk, mijn kinderen en mijn vrienden. Op het eerste gezicht functioneer ik prima, en alles gaat best goed. Maar ik heb nog steeds een muur om me heen en moeite om echt verbinding te maken met mensen. Nu mijn kinderen zelf naar school gaan, merk ik dat ik dat heel eng vind. Ik heb besloten om binnenkort een afspraak te maken met een psycholoog, omdat mijn verleden nog teveel negatieve gevolgen heeft.

Wel heb ik alles op alles gezet om zelf een paard te kunnen kopen zodra ik volwassen was. Daar heb ik echt voor gevochten, en zoals bij veel mensen hier, heeft zij me enorm geholpen.

**Geplaatst**: 11-09-18 12:25

Geplaatst: 11-09-18 12:25

Pff, het lezen van deze verhalen maakt me emotioneel. Bij mij was de basisschool tijd erg vervelend en gelukkig kijk ik terug op een fijne tijd op het voortgezet onderwijs en het HBO.
Het blijft je hele leven bewust of onbewust meespelen. Bij mij uit het zich vooral in onzeker zijn wat anderen van je vinden. Snel denken dat ze het over jou hebben, of dat je iets verkeerd doet. Moeite hebben met het binnenlopen bij activiteiten waar meerdere mensen zijn.
Ik ben nu juf en let erg goed op pestgedrag.
Ik heb gelukkig veel vriendinnen. Ook ik heb steun bij mijn paarden. Die oordelen niet. Ook ben ik heel erg van de muziek. Er staat altijd muziek aan als het kan en ik bezoek veel concerten.
Maar het pesten van ooit blijft altijd je gevoel en gedachten beïnvloeden.

Ik wens iedereen sterkte met de verwerking. Mensen beseffen niet wat ze aanrichten.

Nomineer dit bericht ×