Bokt.nl

LoveGlove schreef:

Hier is een pleegkind

Ik woon al sinds mijn 3e bij mijn pleegouders, en ben ook nog lang niet van plan om weg te gaan. Ik ben toch al 17,5 jaartjes oud. Ik ben zo opgegroeid, dus ik ben het ook zo gewend. Wat mijn ouders hebben verteld is dat ik inderdaad toen ik klein was echt goed aangepakt moest worden, aangezien ik verder nooit een opvoeding heb gehad voordat ik pleegkind werd. Het was soms heel moeilijk, maar ze hebben het met heel hun hart gedaan, en ze zijn dankbaar. Doordat ze vroeger zo goed hun best hebben gedaan, komen ze er nu zelfs makkelijk vanaf. Ik ben namelijk een hele makkelijke puber. Ik ga niet uit etc. Heb geen grote mond, geen dagelijkse ruzies, ik hang niet op straat etc etc. Dus het heeft allemaal zijn vruchten afgeworpen. Helaas heb ik wel veel herinneringen aan mijn biologische ouders en het leven bij hun. Er zijn ook echt nog wel trekjes etc die ik heb daardoor. Een voorbeeldje is dat ik veel (negatieve) aandacht naar me toe probeer te trekken. Door aandacht tekort van toen, probeer ik daarvoor te compenseren. Toen ik een jaar of 12 was, was dit wel veel erger dan nu. Nu doe ik het alleen af en toe echt onbewust.

Ik ben wel enorm dankbaar dat ik hier terecht ben gekomen. Ik zie mijn pleegouders gewoon ook als mijn eigen echte ouders. Mijn biologische ouders zie ik nooit meer, en daar heb ik zelf voor gekozen.

Kwa begeleiding ligt het er denk ik puur aan wie je hebt. In het begin hadden we een persoon waar we helemaal niets mee hadden en konden, en daar kregen we ook echt geen goede begeleiding van. We zijn een keertje geswitcht, en nu hebben we mensen die ons wel enorm goed begeleiden. Hoewel dat bijna niet nodig is hier, want her gaat enorm goed

Ik heb ook wel verhalen gehoord van die begeleiders dat er gezinnen zijn waar wekelijks van begeleiding wordt veranderd etc. Dus die begeleiding is echt overal anders. De gezinssituatie is ook overal anders, omdat alle kinderen andere dingen mee hebben gemaakt, en natuurlijk zelf allemaal anders zijn. Je kunt heel veel situaties niet met elkaar vergelijken. Dat heb ik zelf ook gemerkt onder andere pleegkinderen. Dus het ligt echt aan de kinderen zelf, en welke personen je krijgt voor de begeleiding. Sowieso heeft wel elk kind negatieve dingen opgepakt waardoor ze allemaal op hun eigen manier een uitdaging zijn. Dat weet ik zeker.

Het kind zal je in ieder geval hoogstwaarschijnlijk dankbaar zijn dat je hem of haar hebt geholpen. In ieder geval, dat is zo in 9 van de 10 gevallen

Sizzle schreef:

En of de biologische ouders het toestaan.
Je kan geen kind adopteren als de eigen ouders geen toestemming geven.

Dayanara schreef:

Even een megaschop.

Door mijn leeftijd (31) en de twijfel of ik überhaupt wel kinderen wil en kan/mag krijgen ben ik eens verder gaan kijken. Ik heb altijd gezegd dat ik in deze maatschappij geen kinderen wil grootbrengen.

Maar kinderen die er al zijn die een thuis zoeken, daar sta ik wel voor open. Nu heb ik een lastige periode achter de rug en inmiddels ben ik aardig stabiel, baan met vast contract, rijbewijs en sinds 10 dagen een ruim appartement met 3 slaapkamers. Ben nog volop bezig met verhuizen.

Ik heb de ervaringen in dit topic gelezen, ik heb hechtingsproblematiek en de bijbehorende problemen op school gehad (werk in de zorg).

Door mijn ervaringen in de theorie en praktijk ben ik nog steeds niet afgehaakt en gisterenavond een informatiepakket aangevraagd.

Zijn er toevallig meer bokkers bezig met zich aanmelden?

Dayanara schreef:

Blij maken is ook een groot woord. Denk dat een stabiel (t)huis aanbieden het belangrijkste is en vanuit daar verder.

Eerst mijn huisje verder afmaken

LoveGlove schreef:

Dayanara schreef:

Blij maken is ook een groot woord. Denk dat een stabiel (t)huis aanbieden het belangrijkste is en vanuit daar verder.

Eerst mijn huisje verder afmaken

Nouja, het is een ervaring die ik zelf heb als pleegkind. Gigantisch blij en dankbaar dat ik, inderdaad, een stabiel thuis heb gekregen. Ik ken ook andere pleegkinderen die daar hetzelfde over denken.

Edit: nu ben ik ook wel weer bijna 18. Een kind van 8 zal dit minder snel zeggen natuurlijk

Dayanara schreef:

Ik kom zelf uit de zorg en weet hoe slecht het geregeld is. Ligt vaak niet aan de mensen die er werken (uitzonderingen daargelaten) maar ook door de regeltjes en het bureauwerk. We gaan het meemaken

Wat heb jij een geluk met het gezin waarin je nu woont!

XxMariellexX schreef:

Allereerst ontzettend goed dat je hier over na denkt!

Wij zijn sinds 10 maanden officieel de pleegouders van mijn Schoonzusje van 13, ik ben 23 mijn man 28.

Alles wat hierboven gezegd word over pleegzorg en begeleiders ben ik het helemaal mee eens,ze beloven je gouden bergen en super veel hulp maar puntje bij paaltje als je ze nodig heb zijn ze niet bereikbaar of kunnen ze niks voor je doen.

Wat ons duidelijk is geworden is dat ze er alles aan doen om het contact tussen ouder en kind te herstellen ongeacht wat er is gebeurt en ook al wil het kind het niet, hier word ontzettende druk op gezet.

Wel is een pleegkind je ontzettend dankbaar, en doet het ons echt goed om te zien hoe ze is opgebloeid, steeds meer vooruit gaat en weer het vrolijke meisje word wat we in een hele lange tijd hebben gezien.

Maar als ik heel eerlijk ben voor een vreemd kindje zou ik het niet doen..het is door alle regels etc erom heen ontzettend stressvol en frustrerend.

Mocht je het Persoonlijke verhaal willen weten of vragen willen stellen mag je me een pb sturen!