Bokt.nl

Amy schreef:

Ik ben vrijwel altijd ook degene die als eerste naar huis gaat. Krijg daar dan ook vaak opmerking over of vragen en vind dat vervelend...



Edit: een uurtje heen gaan gaat m sowieso niet worden vanavond. Het is een spelletjes avond met een spel van circa 2 uur... Dus midden daarin weglopen ga/kan ik (helaas) sowieso niet doen...

Shadow0 schreef:

Sneeuwpop: daar komt men wel overheen. Het is niet ideaal maar je houdt altijd wat onzekerheid over wie er wel of niet kan komen. Is het niet vanwege stress of ziekte, dan kan het ook nog zoiets banaals zijn als iemand die met de fiets onderuit gaat, verkeer dat zo muurvast staat dat het verstandigste is weer om te keren, bussen die staken of gestremde spoorlijnen. (Allemaal de oorzaak van last minute afmeldingen in de afgelopen 2 maanden.)

It happens. En als het alleen maar hapjes zijn en een paar flessen fris is er echt weinig aan de hand.

veneri schreef:

Voor degene die zeggen:gewoon zeggen dat je niet komt ipv toezeggen en op t laatste moment afzeggen....
Hoe doen jullie dat met sociale verplichtingen als verjaardagen van ouders zussen vaderdag moederdag feestdagen....mijn familie verwacht altijd dat we komen.het liefst de hele middag en avond incl. Eten. Als ik niet kom zijn ze gekwetst of beledigd.zo laten ze dat merken. Als ik van te voren zeg dat ik niet kom dan blijven ze zeuren
En als ik dan als reden geef dat ik geen zin heb maar gewoon een vrij weekend wil.nou dan zal ik vast wel niks om ze geven en ben ik raar.
Hoe gaan jullie met family pressure om?

sneeuwpop schreef:

Wanneer geen zin hebt prima, maar ik vind het asociaal om op het laatste ! af te zeggen terwijl je het eerder had kunnen doen.

Shadow0 schreef:

sneeuwpop schreef:

Wanneer geen zin hebt prima, maar ik vind het asociaal om op het laatste ! af te zeggen terwijl je het eerder had kunnen doen.

Het punt is dat TS dat niet eerder kon. En het eigenlijk nog steeds niet kan. Dat is wat stress en druk en onzekerheid met je kan doen: iets wat van buiten zo simpel lijkt, is het in sommige situaties niet. TS is misselijk van de spanning. Klinkt dat als iemand die asociaal is? Of klinkt het meer als iemand die hier gewoon veel moeite mee heeft?

En, zonder veel voor de TS in te willen vullen, dat mensen het daarmee zo moeilijk hebben kan juist komen als ze heel vaak te horen hebben gekregen dat ze hun gevoel niet mogen volgen.

Zelf kijk ik er anders tegenaan: ik zou het echt vreselijk vinden als iemand die ik mag en die ik graag bij een bijeenkomst zie, zich zo gestressed voelt dat ze er misselijk van is en niet durft te zeggen dat het even teveel is. Die druk wil je een ander toch niet opleggen? Die hapjes zijn daar echt van geen belang in. Ik zou juist willen dat mensen zich vrij voelen om te komen zonder zoveel stress. En als dat betekent dat er dingen afgezegd moeten worden, dan eh, jammer, volgende keer beter? Of niet. Of misschien niet bij dit soort type activiteiten.

Anastasia24 schreef:

Op het laatst afzeggen vind ik ook niet kunnen, behalve als je 'opeens' kotsmisselijk bent natuurlijk. En ik, ik ontloop alles wat met mensen te maken heeft eigenlijk. Maar, dat ben ik. ( Ik ben gewoon zó verlegen dat ik er misselijk van word, bij iedereen, zelfs bij m'n eigen moeder nog is, ik weet niet wat t' is. ). Dus mijn leven bestaat uit ''afzeggen'' van ''sociale'' dingen. ( Denk aan schoolkamp, feesten, niet té spreken over op vakantie gaan met pap. enz. ) Niet dat iemand me meevraagt naar wat dan ook, maar daar ben ik dus blij om. .

veneri schreef:

Voor degene die zeggen:gewoon zeggen dat je niet komt ipv toezeggen en op t laatste moment afzeggen....
Hoe doen jullie dat met sociale verplichtingen als verjaardagen van ouders zussen vaderdag moederdag feestdagen....mijn familie verwacht altijd dat we komen.het liefst de hele middag en avond incl. Eten. Als ik niet kom zijn ze gekwetst of beledigd.zo laten ze dat merken. Als ik van te voren zeg dat ik niet kom dan blijven ze zeuren
En als ik dan als reden geef dat ik geen zin heb maar gewoon een vrij weekend wil.nou dan zal ik vast wel niks om ze geven en ben ik raar.
Hoe gaan jullie met family pressure om?

Shadow0 schreef:

sneeuwpop schreef:

Wanneer geen zin hebt prima, maar ik vind het asociaal om op het laatste ! af te zeggen terwijl je het eerder had kunnen doen.

Het punt is dat TS dat niet eerder kon. En het eigenlijk nog steeds niet kan. Dat is wat stress en druk en onzekerheid met je kan doen: iets wat van buiten zo simpel lijkt, is het in sommige situaties niet. TS is misselijk van de spanning. Klinkt dat als iemand die asociaal is? Of klinkt het meer als iemand die hier gewoon veel moeite mee heeft?

En, zonder veel voor de TS in te willen vullen, dat mensen het daarmee zo moeilijk hebben kan juist komen als ze heel vaak te horen hebben gekregen dat ze hun gevoel niet mogen volgen.

Zelf kijk ik er anders tegenaan: ik zou het echt vreselijk vinden als iemand die ik mag en die ik graag bij een bijeenkomst zie, zich zo gestressed voelt dat ze er misselijk van is en niet durft te zeggen dat het even teveel is. Die druk wil je een ander toch niet opleggen? Die hapjes zijn daar echt van geen belang in. Ik zou juist willen dat mensen zich vrij voelen om te komen zonder zoveel stress. En als dat betekent dat er dingen afgezegd moeten worden, dan eh, jammer, volgende keer beter? Of niet. Of misschien niet bij dit soort type activiteiten.