Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-06-18 20:59

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 02-06-18 20:59

Niet schrikken van wat ik nu zeg maar ik denk aan een tintje Borderline. Dat heb je van A tot Z. In dit geval denk ik dus absoluut dat het niet extreem is.

**Geplaatst**: 02-06-18 21:07

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 02-06-18 21:07

Herkenbaar!
Ik ben ook nog zo erg dat ik een planner heb, en wekelijks planningen maak

**Geplaatst**: 02-06-18 21:20

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 02-06-18 21:20

Hmmm ik vind het moeilijk te zeggen, ik denk dat je zelf eventueel met een HA moet gaan zoeken wat het is en wat je er aan kan doen als je dat wil. Weet er zelf alles van....heb het zelf minstens net zo erg denk ik.....

Zelf zit ik inmiddels in de hele molen en loop ik overal in en uit voor onderzoeken. Als je meer wil weten, je ei kwijt wil of het er gewoon over wil hebben staat mn PB inbox open....ik wil niet teveel in detail treden hier nu, haha

**Geplaatst**: 02-06-18 21:26

Geplaatst: 02-06-18 21:26

Heb je dit altijd al gehad? Of merk je dat dit de laatste periode op is komen spelen? (misschien heb je het al gezegd en heb ik er overheen gelezen).

Welke van de twee het ook is, ik denk dat een bezoekje aan de HA geen kwaad kan in jouw geval. Het zijn heftige reacties waar jij hinder van ondervindt in het dagelijks leven en dat is niet OK.

Laatst bijgewerkt door Anne. op 02-06-18 21:44, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 02-06-18 21:39

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 02-06-18 21:39

Wat grappig zeg, dit herken ik wel een beetje van mijn puberteit.
Alles moest gaan zoals ik het verwachtte, anders was ik van mijn apropos.

Maar niet zo heftig als jij. In mijn geval kon ik dan niet meer zo genieten van wat ik ging doen. Een enkele keer moest ik huilen. Het gevoel van machteloosheid herken ik er wel bij.

Verschil is wel dat ik er rond mijn 18/19e overheen ben gegroeid. Waterlanders kwamen en komen nog steeds wel vrij snel, maar ook dat wordt beter met de leeftijd. (totdat je een kind krijgt zeggen ze :')

)

Tegenwoordig ben ik planner, ik heb een poosje personeelsplanning gedaan in een productieomgeving (24/7 productie), wat vrij pittig was aangezien het vakantietijd was en er te weinig personeel was.
En op dit moment ben ik productieplannner, waarbij ik ook meedraai in het consignatierooster.
Dan leer je ook wel omgaan met acute veranderingen

Ik betwijfel of je hier echt een diagnose aan kan koppelen? Maar waar je misschien (in tussentijd?) wel wat aan hebt, is het lezen van een boek over mindfullness. Ik heb zelf een hele leuke, geen idee waar en de titel weet ik zo ook niet. Maar bepaald niet zweverig en het leest als een trein. Je kan er altijd van leren.

**Geplaatst**: 02-06-18 21:54

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 02-06-18 21:54

Ben je ooit op een vervelende manier de controle kwijt geraakt over jezelf?

Dat je het bij paarden en familiedingen niet zo sterk hebt is waarschijnlijk omdat die dichter bij je staan en minder bedreigend zijn. Dat is ook allemaal wat informeler.

Ik herken het wel een beetje hoor, ik ga dan niet huilen, maar voel wel een bepaalde weerstand opborrelen. Vooral als ik zelf al een planning had die nu omver moet, ik kan daar best stug in zijn.

**Geplaatst**: 02-06-18 23:39

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 02-06-18 23:39

Wat vervelensd! Wel herkenbaar.

Als iemand mij belt en de plannen veranderen of ik moet plots werken en leuke dingen die ik gepland had afzeggen kan ik wel janken soms. Dit komt gewoon door moeheid en als je dan een dag gewerkt heb bij mij. Ik volg eventjes!

**Geplaatst**: 03-06-18 00:24

Geplaatst: 03-06-18 00:24

Heel erg herkenbaar... incl. het snel emotioneel worden van dat soort onverwachte dingen. Ergens toch fijn te lezen dat je niet de enige bent.

Het beperkt mij persoonlijk best wel, omdat ik bv. op werk nooit onverwacht kan invallen zonder dat ik hier 'last' van krijg of emotioneel van wordt. Waar het bij mij precies aan ligt, geen idee... Als je nog meer aanwijzingen hebt dat er misschien een psychische aandoening speelt kan je altijd eens langs de huisarts gaan.

**Geplaatst**: 03-06-18 06:36

Geplaatst: 03-06-18 06:36

Ben je perfectionistisch aangelegd, en geeft dat een gevoel van falen?
Ik herken het deels van vroeger, ik heb wat op mijn tenen gelopen om leuk gevonden te worden zeg. Wrong me in allerlei bochten, heel bijzonder. En op dat moment verklaarbaar, maar ik ben eruit gegroeid. (Ging niet vanzelf, hoe oud ben je?)

"Het hoeft niet perfect, voldoende is goed genoeg."
En dat dan ook echt gaan leren.
"Je maakt keuzes die voor jou op dat moment de juiste lijken."
En dat dan ook echt gaan accepteren.

Misschien helpt het jou om je niet direct tot antwoorden verplicht te voelen, maar vraag of je er op terug mag komen?

(En dan had ik nog iets waar ik nu even niet op kan komen, vroeger zou ik daar echt m'n hoofd over breken. Nu accepteer ik het, en klaar. Misschien schiet het me nog te binnen, anders pech.)

**Geplaatst**: 03-06-18 07:28

Geplaatst: 03-06-18 07:28

Locanda schreef:
Ben je perfectionistisch aangelegd, en geeft dat een gevoel van falen?
Ik herken het deels van vroeger, ik heb wat op mijn tenen gelopen om leuk gevonden te worden zeg. Wrong me in allerlei bochten, heel bijzonder. En op dat moment verklaarbaar, maar ik ben eruit gegroeid. (Ging niet vanzelf, hoe oud ben je?)

"Het hoeft niet perfect, voldoende is goed genoeg."
En dat dan ook echt gaan leren.
"Je maakt keuzes die voor jou op dat moment de juiste lijken."
En dat dan ook echt gaan accepteren.

Misschien helpt het jou om je niet direct tot antwoorden verplicht te voelen, maar vraag of je er op terug mag komen?

(En dan had ik nog iets waar ik nu even niet op kan komen, vroeger zou ik daar echt m'n hoofd over breken. Nu accepteer ik het, en klaar. Misschien schiet het me nog te binnen, anders pech.)

Heel herkenbaar! En kijk naar wat je wel hebt ipv naar wat je niet hebt. Wees daar gelukkig mee. Ik was altijd aan het kijken naar anderen ipv tevreden te zijn met wat ik zelf had. Dat heeft heel lang geduurd voordat ik daar vrede mee had. Pas toen ik mijn wereld afbakende als het ware.
Ook dat geeft rust in je leven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-06-18 10:26

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst door de TopicStarter : 03-06-18 10:26

Ik ben best tevreden met wat ik heb en ik spiegel me op dat gebied ook niet snel aan anderen. Behalve het ‘waarom kan mijn haar niet vanzelf zo soepel vallen, of heb ik van nature geen goed figuur,....’ maar dat heeft iedereen wel eens.

Ik ben 23, wordt dit jaar 24!

**Geplaatst**: 03-06-18 11:41

Geplaatst: 03-06-18 11:41

Nabster schreef:
Doe eens een cursus mindfullness. Of cognitieve therapie.

Dit dus .
Probeer een beetje los te laten .
Want wat je al zei het is eigenlijk hartstikke leuk sommige onverwachte dingen

**Geplaatst**: 03-06-18 12:42

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 03-06-18 12:42

Ts, heel herkenbaar. Ik ben ook een beetje zo en bij mij werd een assertiviteitscursus aangeraden.

**Geplaatst**: 04-06-18 09:14

Geplaatst: 04-06-18 09:14

Maureen_M schreef:
Niet schrikken van wat ik nu zeg maar ik denk aan een tintje Borderline. Dat heb je van A tot Z. In dit geval denk ik dus absoluut dat het niet extreem is.

Wauw

Knappe diagnose die je daar stelt via een paar regels tekst. Meestal gaat daar toch wat meer onderzoek aan vooraf voor je dat soort diagnoses kan stellen..

Ik kan namelijk ook de controle moeilijk uit handen geven, en kan er ook niet goed tegen als iets plots veranderd.. Maar ik ben toch niet gediagnosticeerd met borderline hoor.

Waarom moeten mensen altijd meteen overal stempels op drukken? Mag een mens zich niet een keer rot voelen of in een dip zitten.

Hier even de basis symptomen van borderline.

Citaat:
Basiskenmerken van borderline zijn impulsiviteit en emotionele instabiliteit. Als je borderline hebt gedraag je je erg impulsief en overdenk je de gevolgen van impulsieve daden niet of te laat. Die impulsiviteit kan extreme vormen aannemen en zich uiten in criminaliteit en verslaving. Daardoor hebben veel borderlinepatiënten neigingen tot overmatig alcohol-, drugs- of medicijngebruik, geldverkwisting, wisselende seksuele contacten en roekeloos autorijden. Eetstoornissen als boulimia en anorexia komen ook voor. In extreme gevallen treden bij borderline psychotische verschijnselen op: het horen van stemmen, zien van beelden, overmatige achterdocht en in de war zijn. Dit kan een aantal uren tot enkele dagen duren.

TS, het lijkt alsof je erg gespannen bent en je misschien wat opgekropte frustratie hebt. In ieder geval kan ik me wel in jou verplaatsen aangezien ik ook vaak tegen deze emoties aan liep in het verleden. Ik ben naar een therapeut gegaan, om daar alle frustraties emoties en spanningen op tafel te gooien. En vanuit daar een plan voor verbetering gemaakt.

Je mag me altijd een pb sturen

**Geplaatst**: 04-06-18 09:27

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 04-06-18 09:27

Ik ben het wel eens met wat CharmingS hierboven zegt.

Daarnaast geef je een paar keer aan dat je het druk genoeg hebt. Heb je het voor je gevoel ook te druk?

Ik zou proberen het een beetje te relativeren als dat lukt en ook het positieve er van in te zien. Jij bent in deze wereld nog wel een echt mens met gevoelens en emoties.

**Geplaatst**: 04-06-18 11:53

Geplaatst: 04-06-18 11:53

CharmingS, absoluut geen diagnose en absoluut geen stempel. Sorry als dat zo is overgebracht want zo heb ik het absoluut niet bedoeld. Het is wat ik denk dat het is. TS hoeft zich daar absoluut niks van aan te trekken of zich druk erom te maken. Maar wellicht bracht het haar op een idee er even iets over te lezen of onderzoek te doen.

Ik ben alles behalve dokter dus ik zou nooit een diagnose stellen vanuit een paar regels tekst

ik vond het gewoon herkenbaar. Vandaar dat ik ook zeg, je hebt het van A tot Z. Was dus niet de bedoeling TS aan te schrijven als een zwaar borderline geval.

**Geplaatst**: 04-06-18 12:56

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 04-06-18 12:56

Wees gerust, iedereen heeft wel ergens stukjes gedrag wat onder een etiket valt.
Maar om nu lukraak allemaal etiketten te opperen, gaat mij te ver.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-18 16:56

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-18 16:56

Ik werk zelf in de zorg dus ik kan Maureen haar bericht wel relativeren. Het is zo van alles een beetje wat zonder dat het ook echt iets is.

Ik voel me eigenlijk niet overspannen... ik kan op zaterdag ofzo rustig een hele dag bankhangen zonder me schuldig te voelen dat er nog een berg werk ligt thuis.
Ik merk wel dat bepaalde aspecten van mijn werk me niet (meer) liggen maar daar ben ik wel mee bezig.

**Geplaatst**: 04-06-18 20:21

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 04-06-18 20:21

Herkenbaar. Heb ook een periode gehad dat het me allemaal teveel werd en dacht dat ik alles voor iedereen perfect te moeten doen. Werd om alles boos en kon ook om werkelijk alles huilen. Zorg werk is daarbij soms ook echt zwaar.

Heb je ook het idee dat het erger is geworden sinds de dingen op je werk je niet (meer) liggen? En je daar dus meer mee bezig bent?

Je hoeft niet meteen overspannen te zijn of je zo te voelen als je je soms prut voelt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-18 20:54

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-18 20:54

Ik ben nu inderdaad verklaringen aan het zoeken en nu lijkt het alsof het erger is geworden sinds ik deze functie doe. Daarvoor heb ik een functie lager gewerkt waarbij ik minder verantwoordelijk heb en het lijkt alsof ik toen beter kon dealen. Gewoon omdat ik na het verzorgen naar huis kan, en niet naar kantoor om de rest van de middag mijn werk te doen.
Maar zoals ik zeg, ik ben nu aan het zoeken en misschien dat ik het hier nu aan link terwijl dat eigenlijk noet zo is.
Ieder werk heeft aspecten die ik graag doe, en minder graag.

**Geplaatst**: 04-06-18 20:56

Geplaatst: 04-06-18 20:56

...als mijn werkdag om 07.00 begint er er wordt een overleg van 15.30 tot 17.30 aan vastgepakt - brrr.

Dan heb ik ook stress.
En het dilemma: zal ik een ochtend vrij nemen (van 07.00 tot 17.30 is geen doen)
of de vergadering overslaan...?

En ondertussen irritatie dat de maneger kennelijk niet over normale werktijden nadenkt!!

**Geplaatst**: 04-06-18 21:00

Geplaatst: 04-06-18 21:00

Wellicht past een stukje hoogsensitiviteit hierbij.

En dan niet eens zozeer de hypergevoeligheid voor licht/geur/geluid etc. (al kan dat natuurlijk nog steeds), maar meer het doordenken over wat anderen van je vinden op het moment dat je je uitspreekt over iets waar anderen potentieel niet blij mee zouden kunnen zijn.

Ik herken het wel. Al huil ik niet in dit soort situaties, maar klap ik dicht.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-18 21:06

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-18 21:06

Oh ja dichtklappen nog zo eentje! Als het puntje bij paaltje komt mijn mond niet durven open trekken en een beetje ja en amen gaan knikken. Of wel in de verdediging gaan maar juist niet ver genoeg, zodat het lekker binnen mijn comfortzone blijft.

Janneke, aan zich is zo een werkdag nog goed te doen, het is bikkelen maar een pauze op zijn tijd doet wonderen. Maar 2 van die dagen op een week, dan ben ik gewoonweg moe. In de ochtend zeggen dat ik later begin kan niet door clientenzorg, en het overleg skippen doe ik ook niet snel zonder gegronde reden

**Geplaatst**: 04-06-18 21:12

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst: 04-06-18 21:12

Ik snap drommels goed dat je moe bent na 2 van dit soort dagen.

En

als ik jou plaag

, zeg ik dat dat heel erg goed kan, de ochtend vrij nemen: ze roosteren maar iemand anders in...!
(Die iemand-en anders zijn er niet altijd, maar of dat probleem nou op jouw bord hoort te liggen is een andere zaak.)

Je schreef dat je nu wat meer verantwoordelijkheid draagt - grof gezegd hoort daar dan bij dat jij niet als een uitgewoonde zombie aanwezig bent op het overleg.
Die eis mag je heus stellen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-18 21:21

Re: Wat is dat toch?!

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-18 21:21

Wel dat is nu het probleem, als er iemand niet komt of ziek is, is dat degelijk mijn probleem. Ik sta bovenaan dat team en bij mijn functie hoort vervanging zoeken voor zieken. Daarbij werk ik met ouderen, ik kan het voor mezelf echt niet maken om te zeggen ik kom niet en zoek het je maar uit.
Die mensjes hebben hulp nodig met een reden, die wil ik voor mijn problemen echt niet aan hun lot overlaten.

Ik ben sinds een week of 3 eigenlijk een beetje tot het besef aan het komen dat ik dit werk best leuk vind, maar dat ik niet het karakter heb om dit werk te doen.
Ik heb sinds kort een collega met dezelfde functie bij me, en echt als ik haar pit en karakter zie... Zij is inderdaad ook zoveel `harder` in dit soort zaken.
Soms heb je gewoon het karakter niet voor een job, misschien groei ik er wel in maar dat kan ook als ik ouder ben.

Nomineer dit bericht ×