Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
) heeft dat wat meer tijd nodig. Daarnaast een moeder die naar de USA vertrekt terwijl je nog op school zit is behoorlijk zwaar, of je nou achter die keuze staat of niet. Eef_Bam schreef:Te, het gaat men er denk ik vooral om dat je je wat minder afhankelijk van anderen opstelt. Op je 21e moet je toch iets meer verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven dan je nu lijkt te doen. Als je echt in de USA bij de gemeente wil werken heb je niets aan een fotografie opleiding. Dan kan je beter fotografie als hobby houden. Als je nu gaat werken kan je sparen om wat zelfstandiger te kunnen zijn, hetzij in België, hetzij in de US. Misschien is werken voor een professionele fotograaf een goede optie om werkend te leren?
BigBen schreef:Vergeet Amerika (voorlopig).
Maak je studies af.
Ik zie natuurlijk niet alle foto's op Bokt, maar van alle fotografen die ik zie passeren, ben jij de enige die foto's met kwaliteit levert. De rest is in hoofdzaak kitsch, jouw foto's zijn echt. Dat zeg ik niet om je te plezieren, maar het was mij maanden geleden al opgevallen. En ik weet waarover ik praat.
xTitanic schreef:Studeren, job en een huis erbij zou ook zomaar eens de teloorgang worden van mijn studie.. dit is gewoon niet weggelegd voor mij, zeker niet met zo’n drukke studie, kan je niet onderschatten..
Maar dat ik dat niet kan zal uiteraard wel aan mij liggen
En ik snap heel goed dat mensen in de verste verte nog niet naar amerika willen gaan, maar die zitten niet in mijn situatie uiteraard. Moest het mij niet lukken keer ik nadat ik dual citizenship heb gewoon terug naar belgië. Maar ik ben mij zeer bewust van de toestand daar wat due keuze ook niet gemakkelijk maakt, denk maar niet dat ik het rooskleurig zie
Rocamor schreef:Ts, vanaf welk moment wilde jij ook definitief? Vanaf dat je moeder emigreerde?
Het klinkt alsof je op zoek bent naar de geborgenheid die je mist (geen of slecht contact met je vader en stiefvader, je moeder die jou als puber achterlaat en voor haar liefde naar een ver land vertrekt en een opa en oma die jou niet (meer) kunnen geven wat je nodig hebt. Zeker als het hier dan tegenvalt,ga je meer en meer verlangen naar de perso(o)n(en) waar je het gedurende korte periodes wel fijn hebt. Je moeder En evt haar huidige partner.
Maar zou dat ook goed gaan als je bij ze intrekt? Een vakantie is anders dan er permanent mee blijven wonen.
Je schrijft dat je al woont in een kangoeroe woning, kunnen jullie allemaal samen niet kijken wat het kost om er een klein keukentje en een douchehokje in te maken? zodat je wel je studie af kunt maken (doen hoor, ik smul van jouw platen) en je toch een eigen stekkie hebt En dus niet constant op elkaars lip hoeft te zitten.
BigBen schreef:Vergeet Amerika (voorlopig).
Maak je studies af.
Ik zie natuurlijk niet alle foto's op Bokt, maar van alle fotografen die ik zie passeren, ben jij de enige die foto's met kwaliteit levert. De rest is in hoofdzaak kitsch, jouw foto's zijn echt. Dat zeg ik niet om je te plezieren, maar het was mij maanden geleden al opgevallen. En ik weet waarover ik praat.
ik begrijp dat leven bij je oma niet altijd gemakkelijk is. Maar aan de andere kant, jullie hebben hetzelfde verdriet, en dat maakt jullie ook het best geschikt om elkaar te helpen en te steunen. En als ik dit mag zeggen, toon af en toe wat appreciatie en dankbaarheid. Nu vraagt je oma zich af waarom ze het allemaal doet, en of ze jou straks ook ziet vertrekken, net zoals je moeder.
. Aan de andere kant, staan ze wel voor je klaar. En dat is ook best een investering voor hun op die leeftijd. Probeer ervoor te zorgen dat het ook leuk is dat jij er bent. Je weet niet hoe lang je ze nog in je leven hebt. En als je eenmaal in de VS zit, zul je ze nog maar zelden zien. Zo zonde eigenlijk van jullie tijd om op elkaar te vitten en met spanning rond te lopen. Soms kunnen kleine dingen al een verschil maken. Een lief kaartje, dat je heus waardeert wat ze doen. Een keer in de week een bosje bloemen. Duidelijke afspraken welke taken in huis voor jou zijn. Ik noem maar wat. Een verandering begint bij jezelf
. En laat oma dan nog negatief mopperen, als ze echt verandering ziet stopt dat misschien ook. Uiteindelijk heb je alleen wat te zeggen over je eigen reactie. Daar kun je verantwoordelijkheid in nemen. En dat begint bij je eigen reactie te leren los koppelen van het gedrag van oma (en opa). Ik geloof dat het leven uit lessen bestaat die je uiteindelijk naar een mooie toekomst kunnen brengen. Probeer ook de tijd die je hier in Belgie nog hebt, te genieten meid! Laat al die negatieve dingen niet overheersen. Denk niet dat als je hier nu niet gelukkig bent, dat op een andere plek per definitie wel lukt. De omstandigheden veranderen, echter jij niet. En als je leert op andere positieve manieren met moeilijke situaties, tegenslag en verdriet om te gaan, gaat dat je veel meer helpen in je toekomst dan verhuizen, emigreren of whatever. Vergeet niet dat je in de tijd dat je nu in de VS hebt doorgebracht ook nog niets qua tegenslag hebt gehad. Logisch ook, want je was daar op vakantie of bij je moeder. Maar ook daar zal het niet altijd over rozen gaan. Hoeft ook niet, moeilijke dingen maken juist je karakter sterker! Maar ik geloof niet in het daar is alles beter (sterker nog een vriendin van me is naar Florida geemigreerd, en daar is eigenlijk alles moeilijker dan hier in Nederland en Belgie, desondanks is ze een enorme doorzetter, dus ze maakt er het beste van).
Stel nou dat je na een jaar in de clinch ligt met je moeder of haar vriendin, of het toch kriebelt om op je eigen benen te gaan staan, of zij net vinden dat je op je eigen benen mag gaan staan... Hoe ga je daar dan studie én werk combineren? Hier heb je nog de luxe dat je nu een jaar studie achter de rug hebt, dat er in Gent veel studentenvoorzieningen zijn, etc. Kijk eventueel even wat je opties zijn bij het OCMW? Studeren en een leefloon is mogelijk.
Je moet voor jezelf zorgen, en zorgen dat je op eigen benen kan staan! En je een papiertje hebt om op terug te vallen als het in de VS niet lukt uiteindelijk. 
ga toch eens goed naar mijzelf moeten kijken.
gun jezelf de tijd. Echt werken kan je altijd nog
(ik was op m’n 23e klaar met school en nu nog altijd spijt dat ik niet een jaartje heb lopen lamballen om te kijken wat echt belangrijk was voor me)