Bokt.nl

**Geplaatst**: 13-04-18 21:29

Geplaatst: 13-04-18 21:29

Is het ook een idee om haar te vertellen waar jij mee zit? Uit je post berijp ik dat je moeite moet doen om jezelf staande te houden. Kun je dat met haar delen en zo de focus een beetje van haar probleem af te halen?
Een vriendschap hoort een gelijkwaardige relatie te zijn en dat betekent dat jij haar, maar zij jou ook mag steunen. Haal die focus maar af van haar eetstoornis want daarme kun jij haar niet helpen.
En hierboven werd een hele mooie beschrijving gegeven van hoe je dat zou kunnen doen.

Ik denk echt dat hier de enige mogelijkheid ligt om jullie vriendschap te behouden zonder eronder door te gaan.

Citaat:
Het is absoluut niet mijn bedoeling om jou in de hulpverlenersrol te duwen, maar als je met je vriendin af kunt spreken dat jullie het niet meer over het gedrag (eten/niet eten hebben) maar alleen nog over jullie vriendschap en wat jullie voor elkaar op persoonlijk gedrag betekenen en ze valt toch weer eens terug in 'ik heb nu al drie dagen niet gegeten...', dan zou je haar misschien op deze manier weer terug kunnen sturen naar het gesprek zoals dat voor jullie allebei het gezondst is en waarbij jullie niet focussen op haar obsessie, maar op elkaar.

Ik vind dit zo de spijker op zijn kop.. $_/-\o_$

**Geplaatst**: 13-04-18 21:35

Re: Vriendin met eetstoornis

Geplaatst: 13-04-18 21:35

Als ze echt geen hulp wou appte ze je echt niet zo vaak met de mededeling ik heb niet gegeten of ik kots alles uit.

**Geplaatst**: 13-04-18 21:39

Geplaatst: 13-04-18 21:39

Heel lastig dit soort dingen en ik herken je machteloosheid van eigen ervaringen met zo'n persoon.

Laat je vriendin weten dat je er voor haar bent en haar steunt, maar dat je niet haar probleem kunt oplossen. Hoe graag je dat ook zou willen, dat is echt haar eigen pakkie aan.
Ik heb geen idee van je leeftijd maar ik neem aan dat jullie meerderjarig zijn dus dat ze ook zelf hulp kan zoeken. Je loopt het risico dat je haar kwijtraakt als jij stappen onderneemt in die richting,en daarbij werkt dat ook niet als iemand zelf niet wil.
En dat is bij dit soort zaken net het probleem.
De patiënt houdt de ziekte zelf in stand. (En ja ik weet dat het makkelijk gezegd is, maar het is wel zo. Zolang je niet zeker weet of je beter wil worden, zal je het niet worden.)

En houd vooral je eigen peace of mind in de gaten. Dit soort mensen vreet (negatieve) energie, al kunnen ze daar zelf niets aan doen, jij hoeft er niet onder te lijden!

Sterkte!

**Geplaatst**: 15-04-18 07:53

Geplaatst: 15-04-18 07:53

Skyggehest schreef:
Hallo allemaal

Ten eerste is dit een goedgekeurd schaduwaccount. Als je mij denkt te herkennen hoop ik dat je dat voor je kunt houden
Met dit topic hoop ik vooral mijn verhaal kwijt te kunnen en misschien enkele tips te krijgen.

Mijn vriendin heeft een eetstoornis... Een hele tijd terug begon dit. Haar ouders zijn hier een grote oorzaak van, maar ook andere factoren spelen een rol. Ik wist dat dit in het verleden een grote rol speelde maar het leek in de tussentijd nooit effectief weer op te spelen. Ik merkte de laatste weken dat het bergafwaarts ging met haar, maar zij is van het type hoe harder je ernaar vraagt hoe minder ze je vertelt. Ik besloot dus om niks te vragen, maar er gewoon te zijn als ze me nodig had. Ook misschien wel een klein beetje uit zelfbescherming; ik ga zelf momenteel ook door een k*tperiode en heb het al behoorlijk moeilijk om mezelf op de rails te houden.

Tot ze onlangs naar me toe kwam en alles uitlegde. Haar eetstoornis is terug en deze keer nog erger. Dagelijks krijg ik appjes met hoe lang ze al niet gegeten heeft en dat ze haar eten heeft uitgekotst. Ik voel me hier vreselijk door. Ik kan niks doen en dit breekt me op. Ze zegt dat ik de enige ben bij wie ze haar ei kwijt kan, en ik ben al lang blij dat ze iemand heeft bij wie ze dat kan, dus ik wil niet dat ze mij uitsluit.

Ik durf er bijna geld op te zetten dat ze dat wel doet als ik me er mee ga bemoeien door te zeggen dat ze moet eten of hulp moet zoeken. Dat is precies het probleem; ze wil niet beter worden. Ik weet niet precies waarom ze het niet wil. Ik denk voornamelijk angst en geen/weinig eigenwaarde. Ik wil haar zo graag helpen, maar tegelijk moet ik aan mezelf denken zodat ik er niet aan onderdoor ga...

Maar hoe ga ik hiermee om? Het laatste wat ik wil is haar vertrouwen verliezen.

Even een stukje dik gedrukt.

Hier schrik ik van, waarom denk je dat ze niet beter wil worden?

Mijn persoonlijke ervaring is dat dit wel zo is, maar super lastig. Zelf heb ik ook een eetstoornis, wel een andere variant.

En ik weet dat ik het niet moet doen, maar toch doe ik het. Vergis je niet in hoe killing een eetstoornis is voor je hoofd. Het zou kunnen dat ze het niet uit straalt maar ik gok dat ze diep van binnen dit ook niet wil.

Ik streed (staat nu verleden tijd ondat het veel minder aanwezig is al toen) vooral in mijn hoofd. Het willen stoppen (ik had enorme eetbuien) maar dit lukte gewoonweg niet. Hartstikke gefrusteerd werd ik er door, want ik wist het, wílde het niet en toch deed ik het...

Ik snap dat je je vriendin wilt steunen, dat is ook het enige wat je in mijn ogen kan doen. Luisteren naar haar en vooral geen tips, adviezen ontrent hoe ze zou moeten stoppen. Luister en geef aan dat je haar snapt en steunt.

Mijn ervaring is dat je ook niet meer moet gaan doen, bij mij werkte dat alleen maar averechts, want ik wilde wel stoppen maar de stoornis was te sterk. En dan kreeg ik frustratie vanuit de andere partij (vrienden/familie) wat dan weer in een ruzie uitte.

Ik denk dat je vooral bij jezelf moet blíjven bedenken dat het de stoornis is die door wil gaan en niet zijzelf!

Er is een tijdje terug een documentaire geweest die ook over dit onderwerp ging, deze liet heel goed zien dat het niet de persoon is maar de stoornis, die twee moet je echt appart gaan zien. Zelf denk ik dat het jou wel kan helpen haar meer te begrijpen als je die kijkt. En je hoeft het er niet mee eens te zijn maar deze geeft heel goed weer hoe de stoornis werkt en welk effect dat heeft op de persoon met de stoornis.

Emma wil leven (let op wel heftig)

https://www.2doc.nl/speel~POMS_BNN_6035 ... even~.html

Als je op Google naar documaintaire anorexia zoekt kom je nog meer tegen, mocht je dit "interessant" vinden.

Ik vind het ook heel mooi om te zien dat je haar wil blijven steunen, en dus nu dit gebruikt om jezelf te helpen hier een weg in te vinden. Ik wil je veel succes wensen in deze zoektocht!

**Geplaatst**: 15-04-18 13:23

Re: Vriendin met eetstoornis

Geplaatst: 15-04-18 13:23

Op netflix staat ook een documentaire over eetstoornis(behandeling), wel heel Amerikaans en meer gericht op overeters/eetbuien maar het geeft wel iets meer inzicht in eetstoornissen.
Addicted to food heet hij.
De films feed (youtube) en to the bone zijn ook aan te raden.

**Geplaatst**: 15-04-18 15:25

Geplaatst: 15-04-18 15:25

Edit: Whoops dit is wel een hele lap tekst geworden, sorry!

Als ex-anorexiapatient die nooit echt goede psychologische hulp heeft gekregen, snap ik heel goed dat je vriendin het liefst niet weer naar een psycholoog gaat. Naar mijn ervaring onderschatten of snappen veel psychologen de gedachtegang van een eetstoornispatient niet en komen ze met advies aan waar je niets aan hebt, of wordt er gewoon bij de eerst behandeling gezegd dat ze je niet kunnen helpen en dat ze eerst maar wat 'kleine' problematiek aan gaan pakken, wat bijzonder ontmoedigend kan zijn. Mocht je vriendin ooit wel klaar zijn voor psychologische hulp, dan zou ik zeker aanraden dat ze naar een psycholoog toe gaat die al meer ervaring heeft met de behandeling van eetstoornissen, of als er plek is en een niet ontzettend lange wachtlijst, een specialist.

Ik vind het moeilijk om te zeggen wat je als vriendin zijnde zou kunnen doen, omdat iedereen met een eetstoornis weer anders is. Het overgrote deel gaat inderdaad over controle of iets wat hiermee te maken heeft, maar dit hoeft niet perse, waardoor het als vriend zijnde moeilijk wordt om goed in te schatten wat iemand nodig heeft. Documentaires zouden inderdaad kunnen helpen om haar in te laten zien hoe destructief ze bezig is (waarbij inderdaad Emma wil leven een heftige, maar ook goed beeld geeft van een eetstoornis), maar ze zouden haar ook juist kunnen triggeren, want zij is niet zo dun als de mensen in de docu's, dus is het vast allemaal niet zo erg. Dit is allemaal heel erg afhankelijk van hoe diep ze in haar eetstoornis zit en hoe goed ze doorheeft dat ze echt fout bezig is. Ik kan nu naar zo'n docu kijken en zie dan een persoon die keihard vecht voor zijn of haar leven, maar een paar jaar geleden had ik alleen maar een persoon met meer doorzettingsvermogen dan ik had gezien, want zij waren immers erger eraan toe dan ik, dus ik verdiende geen hulp. Dat laatste is tevens een probleem voor iemand met een eetstoornis. Ze zijn nooit ziek genoeg. Dat stemmetje in je hoofd vertelt je dat je nog x kilo af moet vallen want je bent niet dun genoeg dus mensen zullen je toch niet serieus nemen. Maar als je dan zoveel bent afgevallen, ben je nog niet het stereotype dat iedereen heeft van een anorexiapatient, dus moet je nog dunner worden, want anders heb je geen recht op hulp. Je bent nooit ziek genoeg.

Als vriendin zijnde is het heel moeilijk om precies te bepalen wat iemand nodig heeft, zoals ik eerder al zei. Ik weet niet wat voor persoon je vriendin is, maar ik denk inderdaad zoals iemand anders ook al aangaf, dat ze mogelijk wel hulp wil, maar niet de hulp die ze voorheen gekregen heeft, en misschien ook wel wil dat iemand ziet dat ze zich niet goed voelt. Bij mij was mijn eetstoornis hier ook een uiting van. Ik voelde me eigenlijk achteraf gezien al jaren slecht, maar dat kon je van buiten niet aan mij zien. Pas toen echt ziekelijk mager was, hadden mensen door dat het echt niet goed met me ging, en had ik eindelijk de erkenning die ik wilde, en kreeg ik hulp. Ik zeg niet dat dit bij je vriendin het geval is, maar het is mogelijk iets om in de gaten te houden. De appjes die je krijgt zouden ook kunnen zijn omdat ze trost is op wat ze doet. Op dagen waarop ik nauwelijks iets at, was ik ook trots op mezelf, want dan zou ik afvallen. Als ik mensen had gehad die op dat soort momenten naar me luisterden, dan had ik ze waarschijnlijk ook geappt over mijn 'prestaties'. Misschien dat het helpt als je haar hier niet in erkend, maar het bericht een andere richting op probeert te sturen, zoals hierboven ook al is gezegd. Wel moet je hierbij oppassen dat je, als je echt het idee hebt dat zij denkt dat je de enige bent met wie ze kan praten, haar niet van je wegduwt. Je kunt natuurlijk nog wel met elkaar praten, maar het gesprek hoeft niet 24/7 over haar eetstoornis te gaan. Ze is meer dan dat, ze is ook nog een persoon met een leven. Vraag haar over haar dag, haar hobbies, haar interesses. Als je je zorgen over haar maakt, kun je natuurlijk vragen hoe het met haar gaat, maar zorg er voor dat ze niet slechts haar eetstoornis wordt, maar houd in gedachten dat ze ook nog een persoon is. De eetstoornis is 'slechts' en stemmetje in haar hoofd dat haar leugens voedt.

Disclaimer: dit is allemaal geschreven vanuit mijn eigen ervaring met anorexia, en op geen enkele manier iets wat 100% de juiste manier is om met een eetstoornispatiënt om te gaan. Dit zij slechts dingen waarvan ik denk dat ze mogelijk zouden kunnen helpen, gebaseerd op wat ik fijn zou hebben gevonden. Jij kent je vriendin en jezelf het beste en kunt hierdoor ook het beste beoordelen wat jij denkt dat gaat werken. Nooit en te nimmer moet jij de rol van hulpverlener op je nemen. Je bent haar vriendin en meer niet. Als ze wel denkt een hulpverlener nodig te hebben zal te er toch echt één moeten zoeken en niet jou in die rol moeten dwingen.

Nomineer dit bericht ×