Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-04-18 19:10

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 19:10

Mijn oma is toen ik 14(?) was in onze woonkamer gestorven, ze lag heel slecht en wilde niet in het ziekenhuis sterven. Die lag dus een paar uur daar op bed en tijdens het bespreken met de begrafenisondernemer moesten we ons allemaal inhouden ons om te draaien en haar mening te vragen zo vredig lag ze er bij. Heb haar hand ook nog even vast gehouden toen ze in de kist lag.

Ik denk dat je gewoon moet doen waar je je zelf prettig bij voelt, er is geen goed of fout.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:16

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 19:16

Bij mijn ene opa wel gedaan. Die heeft ook thuis opgebaard gelegen en ik weet nog wel dat ik dat heel fijn vond, maar hij lag er dan ook heel mooi bij. Echt nog opa.
Mijn andere opa heb ik echter na overlijden en eigenlijk al tijdens de laatste periode van zijn ziekbed niet meer gezien. Mijn ouders, oma, oom en tante wilde niet dat wij onze opa zo zouden herinneren, omdat hij tè erg achteruit gegaan was. Ik was als oudste kleinkind toen nog maar 10 of 11 dus dat heeft ook meegespeeld.
Ik heb heet laatst toevallig nog gevraagd aan oma, of het echt niet had gekund. Haar antwoord was nog steeds stellig “Nee.”

**Geplaatst**: 04-04-18 19:20

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 19:20

Ik heb gekeken bij mijn opa's, niet bij mijn oma.
Bij mijn eerste opa vond ik het lichaam totaal niet meer op hem lijken. Achteraf had ik hem liever niet gezien. Bij mijn oma heb ik eerst gevraagd aan de rest van de familie hoe ze haar er uit vonden zien. Ze had nogal ingevallen ogen, wat schaafplekken/blauwe plekken en ze zag er niet zo heel goed uit. Toen heb ik dus ook de keuze gemaakt om niet te kijken.
Toen overleed mijn andere opa en heb ik het hetzelfde gedaan. Bij hem leek het net of hij sliep, dus toen heb ik wél gekeken.

Iedereen gaat er anders mee om, maar als je twijfelt is mijn tip: Vraag aan je familie hoe diegene er uit ziet. Zo ga ik er voortaan mee om.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:24

Geplaatst: 04-04-18 19:24

De mensen die mij na staan, en al helemaal familie, doe ik dat zeer zeker. Liefst meerdere malen zelfs. Op de één of andere manier heb ik dat vaak nodig om tot het besef te komen.

Een zeer goede vriendin van mij (tevens bokker...) kon ik destijds helaas echt niet zien, dat was een gesloten kist voor iedereen.
Daar heb ik tot op de dag van vandaag heel veel moeite mee. Al was dat dus omdat ze echt niet meer toonbaar was.

Een oud-vriend en basisschool vriend van mij heeft zijn beide ouders verloren bij de vliegtuigramp in Tripoli. Ook daar waren het uiteraard 2 gesloten kisten.

Iemand die ik lang niet meer heb gezien en lichamelijk (bijv. door de K ziekte) er zeer op achteruit is gegaan, en niet al te dicht bij sta, ga ik niet altijd kijken.

Mijn opa destijds was heel erg achteruit gegaan, helemaal verkan*erd zeg maar

Toch lag hij mooier in de kist dan tijdens de laatste weken bij leven. Zonder overigens zijn persoonlijkheid te verliezen. Ze kunnen tegenwoordig heel erg veel; een ingevallen gezicht kunnen ze heel mooi "opvullen". Dat was juist heel erg fijn om hem zo (en zo vaak) te kunnen zien.
Zelfde als met mijn oma. Die lag er echt heel erg mooi bij.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:24

Geplaatst: 04-04-18 19:24

Voor mij ligt het eraan of diegene veel geleden heeft voor de dood.
Zo is mijn schoonmoeder erg lang ziek geweest, was alleen maar een skelet met huid wat er nog lag en had ik liever niet gezien. Schoonvader is plotseling overleden en lag erbij of hij ieder moment weer op kon staan.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:26

Geplaatst: 04-04-18 19:26

Ik heb toen ik jong was in kist van overgrootoma gekeken en later ook bij mijn opa's en toen ik 13 was ook bij mijn vader.
Mijn schoonvader is afgelopen oktober in ons bijzijn overleden aan de gevolgen van kanker. Waren er ook bij dat hij in de kist werd gelegd, heeft mijn man bij geholpen.
Zoiets moet je idd op gevoel doen vind ik.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:27

Geplaatst: 04-04-18 19:27

Ik heb altijd gekeken, de eerste keer per ongeluk als kind. Gewoon achter de stroom mensen aanlopen richting de kist. Ik heb het nooit als eng of vervelend ervaren.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:29

Geplaatst: 04-04-18 19:29

Ik bekijk het per keer, maar meestal ga ik wel kijken. Ik heb geen behoefte om mensen aan te raken.
Bij mijn opa was ik 11 en ben ik iedere keer even gaan kijken, dat voelde heel fijn omdat ik hem weinig gezien heb in de laatste fase van het stervensproces. Bij mijn oma (een jaar terug) ben ik juist wel de dag van overlijden nog bij haar geweest en vond ik het heel fijn haar nog rustig en vredig te zien maar heb ik wel mijn moeder eerst gevraagd om bij haar te kijken (door de morfine was het lichaam heel erg beschadigd).
Ik hoef het dan weer niet te zien als er met mensen gezeuld wordt (ben bijvoorbeeld weg gegaan toen oma in de kist werd gelegd), bij afleggen, dat soort dingen. Hoef iemand ook niet meer aan te raken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-04-18 19:34

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-18 19:34

Ik lees dat mensen willen helpen bij het aankleden en wassen, maar is dat niet juist heel heftig?

**Geplaatst**: 04-04-18 19:43

Geplaatst: 04-04-18 19:43

Ik doe t nooit. Helaas al heel wat overleden familieleden gehad en ook al een aantal condoleances meegemaakt. Mn liefste oma lag al weken slecht van ouderdom en was volgens mn ouders niet meer wie ze ooit was dus durfde niet. Mn andere oma en opa had ik al een aantal jaar geen contact mee dus geen behoefte aan. Mn oom idem en de tante van mn vent had een hersentumor en was dus ook niet meer wie ze ooit was dus ook niet gedaan. De beide ouders van een vriendin durfde ik ook niet. Ik ben heel bang dat ik t beeld niet meer uit mn hoofd krijg en dat dat laatste beeld mn enige herinnering blijft aan die persoon.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:45

Geplaatst: 04-04-18 19:45

DeEenhoorn schreef:
Ik lees dat mensen willen helpen bij het aankleden en wassen, maar is dat niet juist heel heftig?

Ja en nee. Mijn vader is vorig jaar overleden en heeft in onze huiskamer zijn laatste adem uitgeblazen. Heel vredig en rustig.

Van tevoren vond ik alles doodeng, uiteindelijk ben ik wel bij het wassen en aankleden geweest. Ik vond het heel heftig dat het lichaam zo slap was en heb bij het omdraaien (bijv om de rug te wassen) ook niet gekeken. Verder vond ik het wel mooi om te zien dat mijn vader zo verzorgd werd.
Het aantrekken van kleding was natuurlijk ook een gedoetje, sommige dingen heb ik hiervan ook niet gezien. Ik heb wel een sok bij mijn vader aangetrokken. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, het betrok me in dat deel van het afscheid.
Hij heeft vervolgens 6 dagen in zijn eigen kleding in zijn bed in de woonkamer gelegen. Daar heb ik hem regelmatig opgezocht en het was heel fijn om hem daar zo te hebben (dont get me wron: van tevoren leek me dat echt verschrikkelijk). Wij hadden wel een kamerscherm staan, waardoor je als je de woonkamer binnen kwam niet meteen werd geconfronteerd met mijn vader.

Toen mijn vader overleed vond ik meteen zijn lichaam niet eng, en het was voor mij ook echt zijn lichaam, het was niet meer de persoon.
Ik ben er bewust niet bij geweest toen hij in de kist werd gelegd, hij was toen natuurlijk juist heel stijf en hij lag er niet meer zo mooi bij.

Weer on-topic: ik heb wel bij mijn vader gekeken toen hij in de kist lag en een paar jaar geleden ook bij mijn opa. Verder niet. Ik heb er eigenlijk ook vaak niet zo'n behoefte aan.
Ik vind het vooral fijn als er een scherm is of een andere indeling waardoor je wel de familie kunt condoleren, maar kunt kiezen of je de overledene wilt zien.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:48

Geplaatst: 04-04-18 19:48

Als het familie of vrienden zijn kijk ik altijd even in de kist. Een laatste keer zien vind ik wel fijn. Tenzij er geen open kist is natuurlijk.
Tante van mijn man was ziek en was altijd een zeer volle vrouw. Toen ze ziek werd viel ze ontzettend veel af en wilde geen bezoek. Maar ze wilde wel een open kist toen ze overleden was en opgebaard lag.

Toen we in de kerk aankwamen werd er aangegeven linker deur als je haar niet meer wilt zien en rechterdeur voor wel. Dat was wel fijn. Maar toen ik haar zag herkende ik haar niet meer zo veranderd was ze. Ze was een beetje groen(?) En niet echt fijn meer om te zien. Veel mensen hebben het er later nog over gehad dat het een akelig aanzicht was.

Nu vraag ik het vaak even of de overledene er nog goed uit ziet.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:49

Geplaatst: 04-04-18 19:49

Mijn eerste keer kijken was mijn opa.
Mijn moeder wilde niet alleen, het was haar vader, dus ik moest mee.
Koeling sloeg af en het lichaam schudde daardoor. Ik heb wekenlang nachtmerries gehad.
Ik heb toen de uitvaartmeneer gebeld en de kist laten sluiten.

Toen mijn oma opgebaard lag heb ik haar nog een kus gegeven.

Mijn schoonvader heb ik net na zijn overlijden in zijn pyjama gezien.
Daarna zijn horloge goed omgedaan. Zijn ene oog bleef op een kiertje staan, kreeg het niet dicht.
Schoonvader overleed op 9e verjaardag van onze zoon. Zoon vond het spannend maar mocht opa aanraken van ons. Dat heeft hij gedaan.

Andere opa’ tantes, ooms, bekenden, ik ga altijd wel kijken.

Toen een oudtante van mijn man overleed, ik deed haar financien, is mij gevraagd foto’s te maken voor familie in het buitenland. Dit heb ik dan ook gedaan. Kist was open en oudtante lag er netjes bij.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:51

Geplaatst: 04-04-18 19:51

DeEenhoorn schreef:
Ik lees dat mensen willen helpen bij het aankleden en wassen, maar is dat niet juist heel heftig?

Was mijn eerste keer, mijn zus is verpleegkundige dus er ervaren mee. Besloten om dus samen te wassen en aan te kleden, ging omdat ze nog soepel en warm was. Enige waarbij ik even ben weggelopen is toen mijn zus haar mond wilde wassen, ze had een maagbloeding gehad waardoor dat schoon moest. Dat wilde ik niet zien.

. Daarna dus niet meer gezien.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:52

Geplaatst: 04-04-18 19:52

Ik heb tot nu toe bij alle overledenen in de kist gekeken. Mijn opa kan ik mij nog goed herinneren. (Ik was 4 jaar oud)

Mijn vriend kijkt nooit. Hij heeft 1x gekeken. Die krijgt het beeld niet meer uit zijn hoofd. Dat vindt hij eng.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:53

Geplaatst: 04-04-18 19:53

Ik heb wel altijd gekeken, volgens mij bij al mijn oma's en opa's maar dat weet ik niet zeker meer.
Eng vond ik het niet. Ze voelen ijskoud aan, dat vond ik best apart, alsof ze van steen zijn zo koud.
Ik zou niet bang zijn dat het beeld van de kist het enige is wat je je later nog zal herinneren. Het is maar een heel kleine herinnering, en ik herinner me mijn opa's en oma's echt nog alleen zoals ze vroeger waren, juist de leuke momenten, en de periodes van ziekte en de laatste momenten, die herinner ik me wel maar dat is zeker niet het eerste waar ik aan denk als ik me mijn oma probeer te herinneren.

Vooral bij mijn eerste oma viel het iedereen zo op dat ze bijna leek te lachen, heel vredig. Die oma heeft lang met veel pijn rondgelopen en bij de open kist kreeg je echt het gevoel dat ze vrij was, heel mooi. Dus het kan ook juist een mooie afsluiting zijn.

**Geplaatst**: 04-04-18 19:54

Geplaatst: 04-04-18 19:54

Ik heb mijn beide oma's en mijn neef niet meer gezien na hun overlijden. Beide oma's nog wel relatief kort van te voren.

Mijn vader heeft na het overlijden van zijn oma haar nog wel gezien; ze zag er toen geel uit en eigenlijk niet zo meer als zijn oma. Dat heeft hij daarna erg moeilijk gevonden, trauma vindt hij er een te groot woord voor, maar als iemand het even tegen hem gezegd had, was hij niet gaan kijken. Bij zijn moeder heeft hij wel gekeken, ook op de dag van de begrafenis nog (maar volgens mij wel nadat hij aan de begrafenisondernemer had gevraagd of ze er nog een beetje goed bij lag). Mijn familie was erg wisselend in wel of juist niet kijken. Sommigen bedachten zich op het laatste moment nog en gingen toch kijken toen werd aangegeven dat oma er nog goed uitzag.

**Geplaatst**: 04-04-18 20:12

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 20:12

Toen ik 7 was zijn mijn opa en oma op een gruwelijke wijze om het leven gekomen en in 2014 ook mijn oma van de andere kant. Ik heb bij alle 3 gekeken. Vond het fijn, nog even hun mooiste kleding om hun lijf zien, de kracht die erachter zat helaas niet meer, maar vind het over het algemeen bij mensen die dicht bij mij staan gewoon normaal om daar even in de kist bij te kijken. Bij mijn laatste oma hebben we mooie lintjes in haar hand gestopt en toen de kist dicht ging hebben we het stukje dat uit de kist stak, afgeknipt en dat ligt nog altijd op mijn kamer. Van mijn andere oma heb ik een doosje met haar parfum en ik heb het embleem van de Mercedes van mijn opa. Ook heb ik een ring en een armbandje. Ik vind dat mooi, zeker als je op zo'n jonge leeftijd de liefste mensen van de wereld verliest, om zoiets toch te doen. Een laatste dank uitspreken, voor de laatste keer even een aai over hun wang/hand.. Ja ik vind dat bijzonder prettig.

**Geplaatst**: 04-04-18 20:14

Geplaatst: 04-04-18 20:14

Ik was 15 toen mijn eerste oma overleed, die wilde ik in de kist niet zien. Jaren later overleed de oma van mijn man, met haar had ik niet zo veel en ik vond het geen probleem om haar te zien in de kist. het jaar erna overleed mijn opa, die heb ik thuis opgebaard en bij de uitvaart nog gezien.
Mijn andere oma is eind vorig jaar overleden na een kort en heftig ziekbed en ik wilde haar niet meer zien, mijn moeder heeft haar 1 keer gezien en barst nog in tranen uit als ze het daar over heeft, oma zag er erg slecht uit en was eigenlijk oma niet meer.

Ik bekijk het gewoon per keer, iemand die ik maar oppervlakkig ken zal ik niet snel in de kist bekijken, maar verder heb ik er niet zo'n problemen mee.

**Geplaatst**: 04-04-18 20:27

Geplaatst: 04-04-18 20:27

Ik ontwijk open kisten te allen tijde. Heb één keer per ongeluk zicht op een opgebaard lijk gehad (paar jaar terug), waarvan de kist niet gesloten was en waarvoor ik niet gewaarschuwd was en dat vond ik afschuwelijk (totaal anders dan toen diegene in leven was). Eigenlijk vind ik het ook doodeng om in de buurt van een kist/lijk te zijn. Vraag me niet waarom, maar ik heb die angst altijd al gehad. Ik snapte ook nooit wat iemand nog aan een lijk wil zien, omdat het in mijn ogen een lege verpakking is en wat ik nog steeds al helemaal niet snap is dat mensen een lijk thuis opgebaard willen hebben. Brrrrrr. Een collega vertelde dat zij het fijn vond om zo bij wijlen haar moeder echt het gevoel van afsluiten te hebben. Ik zou niet weten hoe ik het zou ervaren als één van mijn ouders komt te overlijden, maar op dit moment heb ik er echt moeite mee om een lijk opgebaard te zien.

**Geplaatst**: 04-04-18 20:52

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 20:52

Ik ben inmiddels 2 opa's verloren en 1 oma... Ik hoop dat het nog heel lang duurt, maar de laatste oma is vreselijk dement en verder ook niet meer zo goed...

Ik heb nog nooit gekeken. Mijn beide opa's zijn overleden toen ik nog heel jong was, toen mocht ik niet kijken of was de kist dicht. Mijn oma is 3 jaar geleden overleden. Kist was toen ook dicht.

Ik lees even mee, want weet totaal niet of ik het bij m'n oma wel wil mocht het zo ver zijn.

**Geplaatst**: 04-04-18 20:57

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 20:57

Ik heb wel gekeken, bij mijn twee oma's. Ze zagen er heel vredig uit, net of ze sliepen. Alleen denk ik dat het voor iedereen persoonlijk anders is.

Ik heb ook begrafenis mee gemaakt van een meisje niet zo oud, afschuwelijk.. de kist was open en je kon haar ook niet voorbij lopen. Dat moment vergeet ik nooit meer, ze was zo anders dan ik me kon herrineren.

**Geplaatst**: 04-04-18 21:03

Geplaatst: 04-04-18 21:03

Het hangt er van af hoe close ik met diegene was. Maar het is mij aan de kant van mijn mans familie al een paar keer opgevallen dat je er bijna niet aan ontkomt. Blijkbaar is dat een katholiek gebruik? Toen een oom van hem overleden was stond hij zo pontificaal midden in de woonkamer opgebaard dat je er niet omheen kon en wel moest kijken, die kamer was niet groot. Toen een achterneefje van mijn man was overleden stond zijn open kist voor bij de ingang van de kerk. Of je wilde of niet, ook daar kon je niet omheen (hij stond midden in het gangpad van de kerk) en moest je in de kist kijken voor je in de banken plaats kon nemen. Dat was helemaal geen fijn gezicht. Een kinderuitvaart is toch al weer veel meer beladen en dit maakte het nog moeilijker vond ik.

Ik zou zeggen, ga af op je eigen gevoel. En als je wel wil kijken, neem iemand mee waar je steun aan hebt, bijvoorbeeld een familielid waar je een goede band mee hebt.

**Geplaatst**: 04-04-18 21:05

Geplaatst: 04-04-18 21:05

Pfoeee dif is een hele lastige en denk vooral ook een persoonlijke kwestie. Heb niet alle reacties doorgelezen. Maar het zal vast al gezegd zijn dat je moet doen waar je jezelf goed bij voelt op dat moment.

Ik ben zelf bij het overlijden van mijn moeder geweest. Gewoon hier thuis, ben er bij geweest toen ze haar op kwamen halen, heb haar in het mortuarium iedere dag bezocht en bij de open kist gestaan tot aan de begrafenis toe. Ook geholpen de kist te sluiten. Dat zijn voor mij allemaal heel bijzondere ervaringen geweest en voor mijn gevoel goed voor de verwerking. Het enige waarvan ik me soms nog af vraag of het echt goed was is toen ze haar op de “brancard” legde dat ik daar bij ben geweest. Toen had ze de eerste lijkstijfheid en was ze net een plank. Dat was wel even heel heftig....

**Geplaatst**: 04-04-18 21:07

Re: Bij een overledene in de kist kijken?

Geplaatst: 04-04-18 21:07

Ik heb er geen moeite meer mee. Dat komt waarschijnlijk omdat ik in een zorghuis werk en daar regelmatig een overleden bewoner heb gezien.

Nomineer dit bericht ×