Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-03-18 00:53

Geplaatst: 08-03-18 00:53

Ik heb een opa met dementie. Woont nu nog in ren eigen huis met thuiszorg. Eet tevens 5 dagen in de week bij mijn ouders. Is daar dan van 1 tot 6. Mijn moeder geeft de zorg en is ook minder gaan werken om hem. Verteld 100 keer hetzelfde en dat is allemaal nig wel prima alleen heeft hij de nare gewoonte om tr tikken. A ritmisch en het liefst met zijn ring op zijn wandelstok. Gestoord wordt je er van. Mijn Vader en broertje die nig thuis wonen vluchten geregeld het huis uit. Respect voor mijn moeder dat ze het allemaal doet maar na 3 jaar staat hij nu wel voor een verzorgingtehuis ingeschreven. En om dat van een afstandje te bekijken, zorg voor iemand met dementie werkt ontwrichten, is zenuwslopend en super intensief. Daar zou op deze manier echt wel meer tegenover mogen staan dan een mantelzorgvergoeding elk jaar. Respect voor mensen die het doen en kunnen. Ik ondersteun door geregeld mee te gaan met uitjes, opa uitlaten, en door voor hem te koken als mijn ouders weg zijn. Maar na 2 uur kan ik het getik niet meer aanhoren.

**Geplaatst**: 08-03-18 00:55

Geplaatst: 08-03-18 00:55

Giolli schreef:
Lotus;

Iets moeten als je dementerend bent is echt not-done. Natuurlijk “moet” je slapen en eten en drinken etc etc. Maar dat kan heel anders gebracht worden als iemand dwingen. Het truukje zit hem in de manier waarop. En dat vind ik het leukste aan mijn baan.

Somatiek begeleid je mensen ook naar het einde. Vooral ‘veel’ met euthanasie. Daar is ook wel wat moois aan. Ik merk dat ik van het werk in de somatiek veel gestresster raak dan op PG. Daar kan ik echt mijn creativiteit kwijt en mijn ‘verzorgende’ eigenschappen. Ik voel dat hard lopen en bellen rennen (brandjes blussen) mij niet zo veel voldoening geeft als iemand die zijn slaapkamer nooit kan vinden en door een creatieve aanpassing wel (vaker).

Mooi om te zien hoe elke verzorgende elk zijn eigen gevoel heeft in het werk.. ik heb na de pg juist heel bewust gekozen voor somatiek.. en jij moet er zijn voor de pg

Moeten eten en drinken vind ik ook in de Pg een punt.. als mensen, hoe ver ook in de dementie aangeven dit niet meer te willen vind ik dat dat gerespecteerd moet worden.
Mijn oma heeft een wensdieet, wat zij niet wil, dat hoeft zij ook niet meer

**Geplaatst**: 08-03-18 00:57

Geplaatst: 08-03-18 00:57

byjou1983 schreef:
Mijn opa had het en het was heel erg onwerkelijk, iemand zo te zien veranderen.

Inmiddels is hij helaas overleden, maar ik heb kort geleden het boek gelezen: Mam raakt kwijt.
Welllicht heb je daar iets aan.

Sterkte TS!

Dat boek ga ik ook onthouden.

De film Still Ellis is ook echt prachtig...

**Geplaatst**: 08-03-18 00:58

Geplaatst: 08-03-18 00:58

Lotus, dat vind ik ook. Maar in hoe verre kun je daar van uit gaan? Als iemand aan geeft geen honger te hebben of niet te willen, prima. Maar bied het later nog wel een paar keer aan... dat wordt vaak vergeten. Als iemand op dat moment druk is in zijn hoofd of aan andere dingen denkt, is het antwoord nee op een boterham erg makkelijk natuurlijk. Je zult zien dat zodra iemand tot rust komt vaak wel trek krijgt.

En iemand die uren rondjes loopt, wilt misschien niet aan tafel zitten om te eten. Wat maakt het uit? Een boterhammetje in de hand doet het ook prima. Zo lang het er maar in gaat..

**Geplaatst**: 08-03-18 01:00

Geplaatst: 08-03-18 01:00

Hoe herkenbaar wat jij schrijft in je OP.
Mijn oma heeft alzheimer. Zit nu 1,5 jaar op de gesloten afdeling. Mijn opa is destijds vrijwillig met haar mee gegaan, maar hij is net vorige week maandag overleden, na 40 jaar Parkinson werd een longontsteking hem fataal. Parkinson is ook zo'n vreselijke ziekte.

Maar mn oma.. Het doet me vreselijk veel pijn en verdriet haar zo te zien. Ik woon verder weg maar probeer altijd minimaal 1 keer per maand langs te gaan.
Het begon thuis met kleine dingen vergeten, wat steeds erger werd. Tegelijkertijd met mn opa (zat 2 weken tussen) naar verzorgingstehuis gegaan. Eerst nog open afdeling, maar ze ging weglopen. Constant onrustig, dingen inpakken want ze ging verhuizen. Elke keer weer.
Vorig jaar had ze een flinke griep. Het herkennen werd steeds minder.
In maart vorig jaar heup gebroken, operatie. Revalideren ging niet meer. Ze wist niet meer hoe ze moest staan of maar iets met haar benen moest doen. Ze is nooit meer de oude geworden.
En nu? Nu is ze een leeg omhulsel van een mens. Een prachtig mens die ooit mijn oma was. Maar mijn oma? Die is er al heel lang niet meer. Zelfs tijdens het ziekbed van mijn opa, de man waarmee ze meer dan 60 jaar getrouwd was, herkende ze niet meer. En dat doet zo veel pijn om dat te zien.

De verzorging heb ik echt diep respect voor. Altijd als ik bij oma ben help ik met eten geven, of drinken. Ga met haar wandelen, neem nog een andere bewoner mee als dat gaat. Maar de enige voor wie ik het doe ben ik eigenlijk zelf. Want ze weet al héél lang niet meer wie ik ben.

Vroeger was mijn oma een heerlijk mens. Hartstikke fit, wandelde graag en was gek op haar kleinkinderen. Praatte altijd heel veel. Ze heeft inderdaad een periode gehad dat ze veel van vroeger herkende. Dan hadden we het over verhalen die ze vroeger toen ik kind was aan mij vertelde, want dat wist ze nog.

**Geplaatst**: 08-03-18 01:02

Geplaatst: 08-03-18 01:02

Jinte schreef:
Hoe herkenbaar wat jij schrijft in je OP.
Mijn oma heeft alzheimer. Zit nu 1,5 jaar op de gesloten afdeling. Mijn opa is destijds vrijwillig met haar mee gegaan, maar hij is net vorige week maandag overleden, na 40 jaar Parkinson werd een longontsteking hem fataal. Parkinson is ook zo'n vreselijke ziekte.

Maar mn oma.. Het doet me vreselijk veel pijn en verdriet haar zo te zien. Ik woon verder weg maar probeer altijd minimaal 1 keer per maand langs te gaan.
Het begon thuis met kleine dingen vergeten, wat steeds erger werd. Tegelijkertijd met mn opa (zat 2 weken tussen) naar verzorgingstehuis gegaan. Eerst nog open afdeling, maar ze ging weglopen. Constant onrustig, dingen inpakken want ze ging verhuizen. Elke keer weer.
Vorig jaar had ze een flinke griep. Het herkennen werd steeds minder.
In maart vorig jaar heup gebroken, operatie. Revalideren ging niet meer. Ze wist niet meer hoe ze moest staan of maar iets met haar benen moest doen. Ze is nooit meer de oude geworden.
En nu? Nu is ze een leeg omhulsel van een mens. Een prachtig mens die ooit mijn oma was. Maar mijn oma? Die is er al heel lang niet meer. Zelfs tijdens het ziekbed van mijn opa, de man waarmee ze meer dan 60 jaar getrouwd was, herkende ze niet meer. En dat doet zo veel pijn om dat te zien.

De verzorging heb ik echt diep respect voor. Altijd als ik bij oma ben help ik met eten geven, of drinken. Ga met haar wandelen, neem nog een andere bewoner mee als dat gaat. Maar de enige voor wie ik het doe ben ik eigenlijk zelf. Want ze weet al héél lang niet meer wie ik ben.

Vroeger was mijn oma een heerlijk mens. Hartstikke fit, wandelde graag en was gek op haar kleinkinderen. Praatte altijd heel veel. Ze heeft inderdaad een periode gehad dat ze veel van vroeger herkende. Dan hadden we het over verhalen die ze vroeger toen ik kind was aan mij vertelde, want dat wist ze nog.

Jinte, wat lief. Dit soort mensen zijn zo hard nodig! :+:

**Geplaatst**: 08-03-18 01:08

Geplaatst: 08-03-18 01:08

Een mooi en educatief theaterstuk, voor zowel familie als zorgverlener, is het stuk "Dementie in theater: Dag mama" (op FB even zoeken naar "Oud Worden met Zorg"). Hier heb ik nog eens zoveel geleerd over o.a. communicatie en benaderingswijzen. Dingen die ik in de praktijk eigenlijk zo vaak fout (heb) zie(n) gaan en waar ik op school best wel meer over had willen leren.

Ik heb zelf aan beide kanten gestaan, alhoewel het met mijn oma, achteraf gelukkig, nooit zo ver is gekomen dat ze opgenomen moest worden.
Ik heb 2 bijbaantjes in de PG, 1 binnen een kleinschalige particuliere zorginstelling en 1 binnen een grote zorggroep. Tussen die 2 zie ik alleen al zoveel verschil in kwaliteit van zorg. Waar mogelijk probeer ik in het tweede geval de bewoners zoveel mogelijk toch nog kleine lichtpuntjes mee te geven in hun dag, maar hoe de zorg daar momenteel eigenlijk gegeven wordt sta ik zelf niet achter. En dat is niet ten nadele van het personeel an sich, maar eerder het gebrek daaraan en de organisatie erboven. Erg jammer want de bewoners zijn uiteindelijk de dupe...

Mijn oma was beginnend dementerend en ondanks dat ik het werk naast mijn opleiding hartstikke leuk vind, is het toch heel anders als het een bekende overkomt. Het lastigste vond ik vooral de karakterverandering ondanks dat ik weet waardoor het komt en wat er waarschijnlijk nog ging komen. Zover is het uiteindelijk nooit gekomen aangezien ze toen compleet onverwachts is overleden maar tegelijkertijd zijn we er ook wel blij mee dat ze die hele aftakeling niet meer mee heeft hoeven maken..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-18 08:43

Re: Familie met dementie

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-18 08:43

Wat maken een hoop mensen het van dichtbij mee. Het helpen op de woonkamer herken ik idd heb ook eigenlijk op de zaterdagochtend mijn 'vaste' taken die ik doe en daar de zorg mee ontlast dat hun even wat meer tijd voor andere dingen hebben. Zet vaak het eten klaar voor de avond doe een rondje drinken help met de tafel dekken ect. De bewoners Ken ik allemaal en probeer ook hun gerust te stellen gezellig mee te kletsen en te zorgen dat ze geen gekke dingen doen. Zaterdag met NL doet ben ik er heel de dag. Ben ook al een aantal keer mee op een uitje geweest als vrijwilliger naar de dierentuin, keukenhof, kerstshow zo mooi en dankbaar. Het boek zal ik eens opzoeken

**Geplaatst**: 08-03-18 09:19

Geplaatst: 08-03-18 09:19

Mooi hoe je het doet Giolli

Bij mijn vader is de zorg ook regelmatig wat minder dan je zou willen. Maar ik realiseer me heel goed dat het voortkomt uit gebrek aan mensen en tijd. Al zitten er bij sommige personeelsleden ook echt wel gemakzucht bij. Ach, volle luier. Kan best nog wel paar uur. Dat soort dingen.
Ik hoop altijd maar dat mijn vader het toch allemaal niet door heeft.

Ik zou zo graag eens een paar uur in zijn hoofd willen kijken. Wat gaat er toch om in hem en wat niet.....

**Geplaatst**: 08-03-18 09:25

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 08-03-18 09:25

Ik werk als schoonmaakster op de afdeling dementerende. Ik sta er dus wel iets verder vanaf maar nog met regelmaat vragen cliënten aan mij waar ze heen moeten of dat ze op bezoek zijn bij familie of waar de uitgang is. Vooral er niet tegen in gaan is het beste.
Er zijn ook wel eens agressieve of verdrietige cliënten waaraan je merkt dat ze zelf niet snappen waarom ze dat doen. Dan heb ik veel respect voor de zorg die deze mensen verzorgd. Maar ik vind het hardstikke mooie en leuke mensen om mee te werken.

**Geplaatst**: 08-03-18 09:39

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 08-03-18 09:39

Mijn beide opa's waren helaas de laatste jaren van hun leven behoorlijk dement... Één leek het nog wel een plekje te kunnen geven, maar de ander had daarnaast nog wat kwaaltjes, werd helaas agressief, wilde niks meer, kon ook nauwelijks meer communiceren (en dit was voor hem héél frustrerend omdat hij in zijn vroege jeugd veel spraakproblemen heeft gehad en dit dus allemaal weer naar boven kwam).

Ikzelf vond het echt een schrijnende situatie en vond het een opluchting toen hij te overlijden kwam, zowel voor hemzelf as voor mijn oma, die al jarenlang elke dag naar het verzorgingshuis ging (op een vast tijdstip zodat hij niet van slag zou raken), daardoor niks voor zichzelf plande en uiteindelijk zelfs is verhuisd naar een aanleunwoning daar zodat ze makkelijker bij hem kon zijn (en wat vond oma het lastig dat ze niet zelf voor opa kon zorgen).

Wel alle lof voor de verzorging, die waren echt super!
Giolli, wat ik me wel afvraag, je zegt hier dat iets moeten not done is. Maar wat als iemand niet wil dat je de luier verschoont? Laat je ze dan liggen in een vieze poepluier?

**Geplaatst**: 08-03-18 09:40

Geplaatst: 08-03-18 09:40

Mijn oma was ‘vrolijk’ dement, ze zei grappige dingen en deed verder braaf mee aan de groepsdingen en leek zeer tevreden.
Op het laatst lag ze maar wat en kon helemaal niet meer communiceren en stopte met eten & drinken.
Ik vond dat laatste mensonterend! Ze is 101 geworden en overleed 4 mnd voor haar 102e verjaardag.

**Geplaatst**: 08-03-18 09:42

Geplaatst: 08-03-18 09:42

Het is heftig om mee te maken zeker als zoon/dochter, maar ook als kleinkind bv.

De opa en oma van mijn man hadden beide de pech om dementie te krijgen.
Beide zaten ze op een gesloten afdeling met de kamer naast elkaar (op 1 kamer was niet verstandig meer).
Oma wist niet meer wie je was, opa half die praten wel de oren van je hoofd over vroeger. Maar vroeg je wat, dan kwam dat niet over en ging gewoon verder met zijn verhaal.
Voor oma moest het echt gesloten omdat ze weg liep.
Oma is vorig jaar overleden, en opa bleef alleen achter. De begrafenis was mooi. Maar had nu niet het idee dat hij echt doorhad wat er speelde. Hij herhaalde ook steeds "dat meisje was echt ziek he"? Maar hij genoot van de aandacht die hij kreeg.
Ook opa ging hard achteruit. Wilde niet meer eten, drinken en kreeg een delirium.
Eigenlijk ging het toen in een sneltrein vaart. En is helaas afgelopen maandag overleden.

Maar als ik zie wat het deed bij de kinderen van opa en oma, echt heftig. Je eigen moeder die niet meer weet wie je bent. Je vader die boos is op de hele wereld, en ook nog amper weet wie je bent. Je moeder overlijd en hij weet niet eens meer dat het zijn eigen vrouw was.
Hopelijk vinden ze elkaar in het hiernamaals weer terug en zijn ze weer gelukkig samen.

**Geplaatst**: 08-03-18 10:04

Geplaatst: 08-03-18 10:04

Heftig hoeveel Bokkers er mee te maken hebben.
Mijn oma, 91, woont al 5 jaar op een gesloten afdeling, in begin heel angstig, beseffend dat ze niet meer alles wist. Inmiddels is ze al een aantal jaren weer heel vrolijk & lief, zegt zelf wel vaak 'Ik weet er niks meer van hè?' 'Hoe oud ben ik?! Zeg maar tegen niemand, zien ze niet aan mij hè'. Ze sprak 5 talen vloeiend, en valt met vlagen terug in het Italiaans of Frans. Worden haar 'huisgenoten' heel boos en ze heeft zelf niet in de gaten waarom, want ze antwoord toch netjes.
Ik neem haar regelmatig mee voor een wandeling, bijv. even een ijsje halen in het dorp, en dan heeft ze altijd het idee een hele dag weggeweest te zijn, is ze zo dankbaar en blij. Wij hadden altijd een hele close band, ben haar enige kleindochter en waar ze tegen de rest van de familie zegt 'nee, jou ken ik niet hoor' ben ik nog steeds haar kleine meisje. :+:

Deze songtekst is zo pakkend, te herkenbaar, want ook mijn oma dacht in het begin dat ze op kamers zat en vroeg vaak 'kan je niks voor mij regelen, ik wil niet meer'

https://songteksten.net/lyric/602/82604 ... ement.html

**Geplaatst**: 08-03-18 10:18

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 08-03-18 10:18

Mijn moeder is dement en zit in een verzorgingstehuis.Ze zit in een rolstoel.Ze is hier beland door crises opvang en ging thuis niet meer.Nadat ze in de tuin had staan gillen totaal in paniek hebben ze haar opgevangen in het tehuis.Tot dan had mijn vader voor haar gezorgd maar die is 85 en heeft een hersenbloeding gehad dus het ging niet meer.Zelf woon ik 300km verder op en rij 1x pw heen en weer.Ik neem dan de honden mee wat erg gewaardeerd word in het huis.Je ziet mensen helemaal opleven doordat ze kunnen aaien.Ik heb een kleintje wat van schoot na schoot gaat.
Mijn moeder hoe dement ook herkent wel de honden...Heel bizar.
het is een rotziekte,iemand is er nog wel maar je bent ze kwijt.Mijn vader heeft het er ook erg moeilijk mee.

**Geplaatst**: 08-03-18 10:19

Geplaatst: 08-03-18 10:19

Wij denken dat onze opa ook beginnend dementie heeft. Hij woont nog thuis met mijn oma en 8 paarden.
Ik ben benieuwd hoe bij jullie familie de diagnose officieel is gesteld. Zouden wij moeten aangeven dat hij ervoor naar een dokter moet (dit zal bijna onmogelijk zijn ivm zijn karakter) of afwachten tot hij echt alles niet meer kan?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-18 10:26

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-18 10:26

steefvicky schreef:
Wij denken dat onze opa ook beginnend dementie heeft. Hij woont nog thuis met mijn oma en 8 paarden.
Ik ben benieuwd hoe bij jullie familie de diagnose officieel is gesteld. Zouden wij moeten aangeven dat hij ervoor naar een dokter moet (dit zal bijna onmogelijk zijn ivm zijn karakter) of afwachten tot hij echt alles niet meer kan?

Wij hadden al langer het idee maar mijn opa werkte alles tegen en mijn oma ook tot dat ze haar been brak en niet naar huis kon toen hebben wij alles in gang kunnen zetten. Maar als we terug gaan denken was het al veel langer daarvoor aanwezig. Had mijn oma niet gevallen had het een hele strijd geworden om haar te diagnosticeren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-03-18 10:28

Geplaatst door de TopicStarter : 08-03-18 10:28

beatje schreef:
Mijn moeder is dement en zit in een verzorgingstehuis.Ze zit in een rolstoel.Ze is hier beland door crises opvang en ging thuis niet meer.Nadat ze in de tuin had staan gillen totaal in paniek hebben ze haar opgevangen in het tehuis.Tot dan had mijn vader voor haar gezorgd maar die is 85 en heeft een hersenbloeding gehad dus het ging niet meer.Zelf woon ik 300km verder op en rij 1x pw heen en weer.Ik neem dan de honden mee wat erg gewaardeerd word in het huis.Je ziet mensen helemaal opleven doordat ze kunnen aaien.Ik heb een kleintje wat van schoot na schoot gaat.
Mijn moeder hoe dement ook herkent wel de honden...Heel bizar.
het is een rotziekte,iemand is er nog wel maar je bent ze kwijt.Mijn vader heeft het er ook erg moeilijk mee.

Respect dat je elke week zover rijd! Als ik bij mijn oma zie hoeveel mensen er geen bezoek krijgen vreselijk mijn oma heeft 1 vriendin die komt nog maandelijks op bezoek al heeft ze geen idee meer wie het is. Bij mijn oma komt elke maand de kinderboerderij met konijnen, kippen, honden ect langs de bewonerd vinden dat geweldig lekker aaien en kroelen je ziet dat je zo vaak wel contact krijgt idd. Ergens ben ik wel blij dat mijn opa dit bespaard is gebleven om zijn vrouw zo te zien. Hij kon er ook geen vrede mee hebben wat er gebeurde en hoe ze veranderde

**Geplaatst**: 08-03-18 10:38

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 08-03-18 10:38

Wat schrijven jullie lief over jullie dierbaren en bewoners met dementie.

Mijn lieve buurvrouw had MS en kwam na een val in een verpleeghuis terecht.
Geestelijk ging ze hard achteruit. Als ik er was vertelde ze mij dat ze steeds dommer werd.
Dat vond ik zo verdrietig.
Afgelopen zomer kregen wij een pup, die heb ik meegenomen naar haar.
Hij is bij haar op bed gaan liggen en ze heeft hem kunnen knuffelen.

Wat ik bijzonder vond is dat ze mij altijd herkende. Haar man vertelde dat ze veel mensen niet meer herkende. Voor de buurvrouw was haar dood een zegen. Ik mis haar.
Ga regelmatig thee drinken bij haar man.

**Geplaatst**: 08-03-18 10:39

Geplaatst: 08-03-18 10:39

Ik heb ruim 13 jaar op een pg afdeling gewerkt. vanaf mijn 17 de jaar toen ik aan de opleiding begon. Daarna ben ik in een instelling gaan werken met mensen met een verstandelijke beperking ook ongeveer 12 jaar.

Toen ik nog in het verpleeghuis werkte is mijn oma gaan dementeren. Ze kon toen nog met de hulp van mijn moeder en een paar van haar zussen nog bij opa blijven wonen. Ze kreeg hulp met douchen, koken, de was enz. Opa ging vaak een rondje fietsen en wij pasten dan op oma anders ging ze opa zoeken of draaide ze het gas aan. Mijn dochter heeft ze nooit gekend maar ze vond het leuk dat het kleine meisje kwam spelen.

Toen ze 's nachts ging dwalen is ze opgenomen op een gesloten afdeling. Opa werd de knappe man waar ze stiekem een oogje op had, mijn moeder werd haar moeder en ik haar dochter.......maar ze was niet getrouwd hoor. We hebben haar jaren lang op zondag naar huis gehaald en brachten haar dan rond bedtijd weer terug en deden haar dan ook op bed leggen. Steeds vaker wilde ze vroeger en vroeger weer terug en werd dan erg onrustig.

Toen mijn zusje trouwde is oma nog naar de mis geweest en het diner een van de verzorgenden heeft haar de hele dag bij gestaan. ze genoot van alles en van iedereen. heeft keihard mee zitten zingen in de kerk en dacht dat het haar feestje was.

Toen ze steeds verder achteruit ging en niet meer uit bed kwam is ze snel overleden. Ik heb haar met al haar dochters de laatste zorg gegeven. geen verpleegsters rond haar alleen haar kinderen en ik ze had er 6 dat was mooi om nog voor haar te kunnen doen.

Kort daarna ging het met opa bergafwaarts. toen we midden in de nacht een belletje kregen dat we moesten zoeken omdat hij was weggelopen uit het bejaarden tehuis werd het tijd voor opa om ook te verhuizen. Opa was op weg naar het oude huis van vroeger. Het was toen hartje winter en we hebben hem op een nat land gevonden hij was gevallen en kon niet meer recht. Opa verhuisde naar dezelfde instelling als oma en kreeg dezelfde kamer en het zelfde plekje dat was erg confronterend.

Helaas werd opa wel agressiever omdat hij het niet meer snapte. Opa hebben we ook nog naar huis gehaald dan kon hij bij mijn ouders in de tuin scharrelen of hij ging mee naar de paarden. Hij liep ook regelmatig weg maar dan wel richting zijn zus die vlak bij de instelling woonde. De laatste dagen van opa zijn leven waren erg zwaar opa was angstig en zag dingen had veel onrust. Opa kreeg morfine en toen ging het erg snel. De laatste zorg hebben we ook weer zelf gegeven.

Mijn verhaal is iets langer geworden dan ik dacht. Het heeft mijn moeder wel veel verdriet gedaan zeker toen mijn oma haar niet meer als haar dochter zag. Uit zelfbescherming kroop ik ook vaker in de rol van verzorgende dit was immers mijn werk ook. Ik kon de zorg ook makkelijk overnemen als ik op bezoek was, bracht oma naar de wc, gaf haar eten en deed haar douchen als ze incontinent was. Mijn moeder moest vaak op iemand wachten als ze hulp nodig had.

**Geplaatst**: 08-03-18 11:25

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 08-03-18 11:25

Dit is mijn oom. https://www.npo.nl/hollandse-zaken/23-0 ... AX_1418154

Ik vind het zó verdrietig voor mijn neef en nichtje. Inmiddels gaat het nu heel snel, weinig meer om positief over te zijn.

**Geplaatst**: 08-03-18 11:30

Geplaatst: 08-03-18 11:30

lieveli schreef:
Dit is mijn oom. https://www.npo.nl/hollandse-zaken/23-0 ... AX_1418154

Ik vind het zó verdrietig voor mijn neef en nichtje. Inmiddels gaat het nu heel snel, weinig meer om positief over te zijn.

Wat een lieve man.

Daarnaast, zo bizar dat je alleen al aan een houding kunt zien wat er aan de hand is. Heel typerend voor alzheimer

**Geplaatst**: 08-03-18 11:52

Geplaatst: 08-03-18 11:52

Dementie is zo'n gemene, alles vernietigende, mensonterende ziekte. Mijn vader heeft het gehad en gelukkig voor hem was hij heel snel weg. We hebben alles over ons heen gehad, inclusief agressie (ook naar ons toe gericht).

In het begin zijn we heel erg bezig geweest met herkenbare dingen. Foto's van vroeger, niet alleen van ons, maar ook gewoon van het leven toen. Muziek omdat hij daar heel erg van hield. De thee en de siroop die hij zo lekker vond kochten we voor hem. En zolang het nog kon even naar buiten toe, even een frisse neus halen. Samen een boterham eten of wat drinken. Maar ook simpele dingen, als bij hem zitten en zijn hand vasthouden. Hij zag je ook niet meer op een gegeven moment, zijn ogen waren leeg. Hij heeft zich heel lang nog beseft dat het fout ging en dat hij daar niks aan kon doen. Ik heb mijn vader huilend in mijn armen gehad. Verschrikkelijk om mee maken. Net voor zijn dood had hij een kleine opleving en herkende hij ons weer. Klein kneepje in de hand, even een blik naar je toe. Heel mooi heb ik dat gevonden.

Ik vind zelf de verhalen van de Mimakkers erg mooi om te lezen en wellicht dat je hier ook wel wat tips uit kunt halen. Als je een Facebook account heb, zoek ze dan eens op (stichting Mimakkus)en lees eens wat verhalen door. Heel mooi om te lezen hoe zij met kleine dingen toch dat contact weten te krijgen, ook al is het maar voor even. En kijk verder eens of er een mantelzorgerscafé is bij jou in de buurt, of een praatgroepje voor familieleden van mensen met dementie. Soms is het gewoon fijn om te praten met mensen die snappen wat je bedoeld. En die niet stomme adviezen gaan geven als 'misschien moet je vader meer gaan puzzelen' (serieus gebeurd en meerdere keren ook).

zacharyhill schreef:
Het heeft mijn moeder wel veel verdriet gedaan zeker toen mijn oma haar niet meer als haar dochter zag. Uit zelfbescherming kroop ik ook vaker in de rol van verzorgende dit was immers mijn werk ook. Ik kon de zorg ook makkelijk overnemen als ik op bezoek was, bracht oma naar de wc, gaf haar eten en deed haar douchen als ze incontinent was. Mijn moeder moest vaak op iemand wachten als ze hulp nodig had.

Dit heb ik zelf ook heel moeilijk gevonden, de overgang van dochter naar moeder/verzorger. Mijn vader was mijn held en nu moest ik hem ineens helpen om naar de wc te gaan en helpen met eten. Heel erg confronterend.

Laatst bijgewerkt door JoT op 08-03-18 11:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-03-18 11:53

Geplaatst: 08-03-18 11:53

F_inley schreef:
beatje schreef:
Mijn moeder is dement en zit in een verzorgingstehuis.Ze zit in een rolstoel.Ze is hier beland door crises opvang en ging thuis niet meer.Nadat ze in de tuin had staan gillen totaal in paniek hebben ze haar opgevangen in het tehuis.Tot dan had mijn vader voor haar gezorgd maar die is 85 en heeft een hersenbloeding gehad dus het ging niet meer.Zelf woon ik 300km verder op en rij 1x pw heen en weer.Ik neem dan de honden mee wat erg gewaardeerd word in het huis.Je ziet mensen helemaal opleven doordat ze kunnen aaien.Ik heb een kleintje wat van schoot na schoot gaat.
Mijn moeder hoe dement ook herkent wel de honden...Heel bizar.
het is een rotziekte,iemand is er nog wel maar je bent ze kwijt.Mijn vader heeft het er ook erg moeilijk mee.

Respect dat je elke week zover rijd! Als ik bij mijn oma zie hoeveel mensen er geen bezoek krijgen vreselijk mijn oma heeft 1 vriendin die komt nog maandelijks op bezoek al heeft ze geen idee meer wie het is. Bij mijn oma komt elke maand de kinderboerderij met konijnen, kippen, honden ect langs de bewonerd vinden dat geweldig lekker aaien en kroelen je ziet dat je zo vaak wel contact krijgt idd. Ergens ben ik wel blij dat mijn opa dit bespaard is gebleven om zijn vrouw zo te zien. Hij kon er ook geen vrede mee hebben wat er gebeurde en hoe ze veranderde

Respect Beatje, zo trouw elke week.
Ik ben ook altijd verbaasd dat er zo weinig bezoek komt voor andere. Bijv met bepaalde activiteiten die georganiseerd worden dat familie mee gaat is mijn oma vaak de enige van de afdeling die mee gaat.
Mijn oma zei in het begin nog vaak 'zaai, en je kan later oogsten.. ik weet niet wat ik allemaal zo goed heb gedaan dat jullie zoveel voor mij doen'
Nu is ze er nog, en is altijd zo blij met bezoek, en meestal kunnen we samen lol hebben.
Al kan het ook mega gênant worden omdat ze wijst en zegt "zo he, die is dik hè"
Ik neem ook altijd mijn hond mee, vind ze prachtig.
Eerst stond mijn paard vlakbij haar, liep ik daar vaak met haar heen, dat was echt een uitje.

**Geplaatst**: 08-03-18 11:54

Geplaatst: 08-03-18 11:54

Mijn oma (ondertussen overleden) had Vasculaire Dementie. Ze was nog ontzettend spraakzaam en herinnerde nog veel van vroeger, tevens herkende ze mijn moeder gelukkig ook nog als dochter. Artsen wilden eerst oma niet opnemen, ze geloofden het niet. Oma kon zo levendig vertellen wat ze had gedaan (in haar belevenis) dat niemand geloofde dat ze dement was. Alleen wij wisten dat wat oma vertelde niet waar was. Ook het rijbewijs afnemen was lastig, ze kon prima rijden, alleen mijn ouders en andere mensen hebben oma geregeld met de auto aan de andere kant van de provincie op kunnen halen omdat ze de weg niet meer wist. Of ze reed 50 op de snelweg. Helaas vergat ze ook te eten dus werd broodmager of om eten weg te gooien en het fornuis uit te zetten (brandgevaar). Uiteindelijk heeft mijn moeder de boel op stelten gezet om haar opgenomen te krijgen. Heel lastig, maar het was het beste. oma had het volgens mij prima naar haar zin. Als we langskwamen zat ze te vertellen hoe goed ze de buurman had geholpen in de tuin oid (was niet zo) en dat ze bepaalde mensen had gesproken die al jaaaaaren uit haar leven waren. Ook heeft ze tijdens mijn bezoek wel eens een uur op de WC gezeten. Ze was vergeten hoe ze moest poepen

. Ik heb hulp moeten halen om haar te helpen. Ze was wel heel blij dat ik haar achter kleinkind nog langs had gebracht, ze heeft er een week over gesproken tegen alle bewoners daar

. Mijn neefje (haar andere achter kleinkind) was ze wel vergeten. Een week na mijn laatste bezoek is ze overleden aan COPD.

Nomineer dit bericht ×