Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-08-17 23:35

Geplaatst: 06-08-17 23:35

Ts, allereerst is het helemaal niet gek dat je het eng vind en raar.

Mijn ene opa had ook asbestkanker, maar ook heel lang gezond en redelijk fit geweest en 91 geworden. Mijn andere opa had keelkanker, en ben 5 jaar geleden ook mijn moeder verloren aan kanker. Heb het proces ook incl alle chemos enzo dus van dichtbij meegemaakt.
Wil hier verder niet teveel over uitwijden in dit topic, maar je mag altijd een PB sturen voor meer info en mijn ervaring.

Verder wil ik je heel veel sterkte wensen! En inderdaad praat erover met mensen die je vertrouwd, dat kan familie zijn, maar ook goede vrienden.

**Geplaatst**: 06-08-17 23:55

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Geplaatst: 06-08-17 23:55

Jeetje Ts, dat is schrikken! Ik kan je alleen maar aanraden om langs te gaan. En natuurlijk is dat de eerste keer best even spannend en dat is echt niet gek! Ik zou gewoon aan je ouders vragen of je samen met hen kan gaan, dat willen ze vast!

Sterkte

**Geplaatst**: 07-08-17 08:08

Geplaatst: 07-08-17 08:08

Jeetje TS, dat is schrikken. Ik kan je heel goed begrijpen.

Ik was net geen 20 toen mijn oma in 2006 overleed. Ook kanker. Het ging erg snel. Op 26 juni haalde ik mijn rijbewijs. Door de helft betaald van een gift die ik (en alle kleinkinderen) van haar had gehad. De dag dat ik hem op kon halen, ben ik nog naar haar toegeweest om hem te laten zien. Ze was nog thuis, had al wel bestralingen en dergelijken, maar zag er verder nog gewoon uit als oma.

Die zomer moest ik veel werken en was ik me aan het voorbereiden om te gaan studeren, te verhuizen naar een studentenkamer in een andere stad.

Mijn oma ging ineens hard achteruit. Mijn moeder wilde graag dat ik op bezoek ging. Ik wilde niet, ik durfde niet. Mijn moeder had hier heel veel pijn van, alsof oma mij niet interesseerde. Maar dat was het helemaal niet. Nu ben ik sowieso niet altijd even sociaal handig, en zeker bij dit soort delicate situaties vind ik het gewoon moeilijk. Wat zeg je tegen iemand die waarschijnlijk binnenkort dood gaat. Hoe ben je sterk voor diegene terwijl je vooral alleen maar heel verdrietig bent. Ik wist mezelf geen houding te geven, ik durfde écht niet. Nu was de band met mijn oma ook niet heel diep of hecht. Ik hield heel veel van haar, en ze was mijn omaatje, maar ze was ook geen makkelijk mens.

Uiteindelijk ben ik 12 augustus nog bij haar langs geweest, er werd op dat moment al dag en nacht bij haar gewaakt. Ik ben maar heel kort in de kamer geweest, ik denk 5 minuten. Er was niks meer over van mijn omaatje, oh wat was ze klein. Het enige wat ze constant zei is, "ik wil niet meer", en "kan het nu over zijn". ik vond het heel erg moeilijk om dat te zien.

Op een maandag, 14 augustus is ze overleden. Ik was die dag bezig met verhuizen naar Wageningen, ik was er dus niet eens bij. Die vrijdag zou de AID beginnen (intro week), en die vrijdag was ik ook jarig. Zaterdag is ze begraven.

Het was een héle rare week en een hele vreemde verjaardag.

Heb ik er spijt van dat ik niet vaker bij haar ben geweest? Ja en nee. Ik heb er hele gemixte gevoelens over. Ik heb er spijt van dat ik het niet durfde. Ik heb er spijt van dat ik er niet meer voor haar kon zijn. Ik voel me nog steeds heel egoïstisch dat ik niet (vaker/langer) gegaan ben. Het voelt of ik me het er makkelijk vanaf heb gemaakt. Maar ik weet ook dat ik gewoon volledig blokkeerde. Nu jaren later, weet ik waarom, maar toen, met de kennis van toen, ik kon het gewoon niet. En ik mag daar niet boos op mezelf om zijn. Maar aan de andere kant, die 5 minuten dat ik er wel was, ik vond het héél moeilijk om dat te zien. Nog steeds denk ik daar wel eens op terug. Ik kan eigenlijk nog steeds niet zeggen of ik goed gehandeld heb of niet.

Een paar maanden geleden is mijn tante overleden. De eerste in mijn naaste kring die sinds mijn oma in 2006 overleed. Mijn angst en niet durven was niet veel anders dan toen bij mijn oma. Maar dit keer ben ik wel geweest en dat was fijn. Het grote verschil tussen nu en toen, was dat ik over mijn angst praatte. Vooral mijn ouders. De vragen die ik had, bijvoorbeeld over wat te zeggen, ik heb ze gewoon gesteld. Ik heb mijn angsten uitgesproken. En ik heb gemerkt dat dat goed was, dat ook ik het moeilijk had, was op een bepaalde manier ook een troost.

Ik zou je aanraden om het er met je ouders over te hebben. Stel je vragen gewoon. Het zal jullie dichter bij elkaar brengen en zo kunnen jullie ook elkaar steunen. Het is niet gek dat je niet durft, het is ook niet gek om niet te weten wat je moet doen of zeggen. Ben vooral eerlijk, naar jezelf, naar je ouders, en ook naar je opa. Het is ook gewoon erg en verdrietig, dat mag je best zeggen, ook tegen je opa. Dat je verdrietig bent en bang. Het mag allemaal.

Heel veel sterkte.

Laatst bijgewerkt door Shiloh op 07-08-17 08:26, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-08-17 08:19

Geplaatst: 07-08-17 08:19

Als eerste heel veel sterkte. :(:)

Ik weet helaas maar al te goed wat je doormaakt, afgelopen 4 jaar heb ik kort achter elkaar mijn opa en vader vanwege longkanker moeten begraven en nu is het "wachten" op mijn zus (melanoomkanker).

De angsten en twijfels die je hebt zijn normaal, je moet de klap nog verwerken en het leren te accepteren. Desondanks neem zoveel tijd die je hebt nog door met je grootouders, die tijd is zo kostbaar. Maak de laatste herinneringen, hoe pijnlijk dat ook is.

Praten, blijf ook praten. :(:)

Je bent altijd welkom om je ei af te schrijven of voor tips. Ik ben onderhand wel een soort van ervaringsdeskundige...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-08-17 12:30

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Geplaatst door de TopicStarter : 07-08-17 12:30

Wat een lieve berichten, en ook heftige berichten! Opa heeft pijn op de plek waar de drain in zijn longen heeft gezeten om het vocht eruit te halen. Wel heb ik ze gister avond gebeld en gaan we woensdag avond even bij ze langs.

Het boek dat lieveli aanraadde heb ik gister avond 2x besteld, een voor de ene opa en een voor de ander. Volgende maand wil ik ze voor beide oma's ook bestellen en die maand erop voor mijn ouders.
Heb ze net binnen gekregen en een van de boeken doorgebladerd en bij sommige vragen kwamen de tranen direct opzetten. Vind het echt prachtig dat er zo iets is en dat je op die manier sommige dingen nog aan iemand kan vertellen waar je normaal niet naar zou vragen.
Wat ik zeker weet is dat mijn beide oma's het heel leuk zouden vinden dit in te vullen, van mijn opa's weet ik dit niet zo goed maar ik ga het ze gewoon geven en dan zie ik wel weer verder.

**Geplaatst**: 08-08-17 22:16

Geplaatst: 08-08-17 22:16

Hoe is het nu?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-08-17 22:52

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Geplaatst door de TopicStarter : 08-08-17 22:52

Ik ga morgen avond bij hem langs!

**Geplaatst**: 09-08-17 00:17

Re: Wanneer onwerkelijkheid, werkelijkheid wordt.. Kanker..

Geplaatst: 09-08-17 00:17

Als eerste sterkte.. ten tweede geniet van je opa . Verlengend kan ook over langere periodes.. Ik ben 5 jaar terug eerder getrouwd omdat ik zo graag wilde dat mijn vader mij nog we kon geven.. 4 jaar terug was ik blij dat hij mee mocht maken dat ik zwanger was.. en de geboorte van mijn zoontje.. nu gaat mijn zoontje bijna naar school, en wellicht gaat hij die mijlpaal ook meemaken..
Uiteraard levert hij steeds meer in, en is zijn leven nu meer overleven danleven,maar we zijn wel erg dankbaar voor de reservetijd. Succes morgen,en blijf bezoeken...

Nomineer dit bericht ×