Ik zal mijn ervaring hier neerzetten, dat scheelt PB'en. Ik heb overigens nog geen andere PB's mogen ontvangen, hoop dat deze nog komen want ben oprecht benieuwd naar de ervaringen van de mensen die er niet zo over te spreken zijn

Ik heb de opleiding MWD gedaan en de minor "paard en hulpverlening" ingezet als vrije minor in mijn vierde jaar (2014). Ik heb niet voor deze minor gekozen om dat ik per se iets met paardenhulpverlening wilde gaan doen als professional, maar vooral omdat ik benieuwd was, er graag over wilde leren/ervaren en zin had in een leuke minor/een half jaar paarden Ik stond er open in qua "opbrengst"; zou wel zien wat ik er als persoon en professional van zou meenemen.

Veel mensen noemen hier de term "zweverig" en ik ben erg benieuwd wat ze dan als zweverig hebben ervaren. In de minor word je wel veel en vaak uitgedaagd om na te denken over de omgang met paarden en welke rol jij en je paard daar beiden in spelen. Ik kan me voorstellen dat als je gewend bent (om te denken) dat je paard vooral in dienst van jou staat als je met hem bezig bent, je een hoop andere/nieuwe zienswijzen leert kennen. Wat je daarmee doet, is echter aan jezelf. Het is jouw zoektocht in wat jij aanvaardbaar en prettig vindt in de samenwerking met een (hulpverlenend) paard. Daarin worden, zoals Josien ook al zegt, verschillende stromingen aangeboden in zowel praktijk als theorie. Daarnaast kun je zelf je praktijkbezoeken bepalen, dus je hebt zelf veel invloed op de richting die je het proces geeft.

Er wordt wel een groot beroep gedaan op je reflectievermogen, bijvoorbeeld in vakken als ethiek maar ook wel tijdens het oefenen van het coachen. Je moet hierin ook wel naar jezelf en je eigen opvattingen kunnen en durven kijken, maar dat vind ik niet meer dan normaal gezien het een deel van een hulpverleningsopleiding is Als het goed is, ben je dat als hulpverlener (in spé) reeds gewend.

Paardencoaching zelf komt wel eens in een "zweverig" daglicht te staan en dat vind ik eigenlijk alleen maar irritant, want het trekt de coaching in het mystieke en het is alles behalve dat. Met coaches die dingen zeggen als "het paard raakt je buik aan en dat betekent dat je meer naar jezelf moet luisteren" heb ik ook helemaal niets. Ik vind dat een coach geen betekenis dient te geven aan hetgeen er gebeurt, dat moet degene doen die gecoacht wordt. De coachee bepaalt wat die aanraking van het paard betekent (als het al iets betekent voor ze). Wat de coachee eruit licht en hoe diegene dat op zichzelf betrekt, dát is interessant coachingsmateriaal.

Ik heb uiteindelijk een heel fijn half jaar gehad, waarin ik meerdere prachtige en intense samenwerkingen met paarden heb mogen ervaren. Ik heb geleerd wat paarden kunnen en willen doen in hulpverlening en hoe ik me daartoe wil verhouden en ik merk dat mijn omgang met paarden erdoor is veranderd. Ik heb het paard meer als een individu met zijn eigen wensen en behoeften leren zien en kan er nu minder goed tegen als ik zie dat mensen daar hard mee omgaan (en dat zijn er op sommige stallen echt heel veel ). Ik ben er als professional uiteindelijk niets mee gaan doen en dat ben ik ook (nog) niet van plan.

Mocht iemand meer willen weten en bijvoorbeeld graag (delen van) opdrachten willen zien, dan mag je me dat rustig vragen. Overige vragen natuurlijk ook